กู้ฉางเยวียนพานางมาถึงหน้าถ้ำพำนักบนเขาด้านหลัง ก่อนคุกเข่าข้างหนึ่งคารวะ “ท่านอาจารย์ ศิษย์พาหลินอู้มาถึงแล้วขอรับ”
ประตูเลื่อนเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง เสียงของเซียนเคารพซวงเสวียนดังมาจากด้านใน ราบเรียบเย็นชา “ฉางเยวียน รออยู่ข้างนอกก่อน”
กู้ฉางเยวียนชะงัก “ท่านอาจารย์?”
หลินอู้กลับรู้สึกได้ถึงพลังสายหนึ่งที่ดึงรั้งนางไว้ ก่อนจะลากนางเข้าไปอย่างแผ่วเบา
ประตูปิดลงอย่างไร้สุ้มเสียง กู้ฉางเยวียนถูกกั้นไว้ด้านนอก
หลินอู้ถูกดึงเข้าไปในถ้ำพำนัก ก่อนร่วงลงบนพื้นหยกเย็นเฉียบ นางเซไปเล็กน้อยกว่าจะยืนมั่นคง
นางเงยหน้าขึ้น มองคนตรงหน้า
เขานั่งอยู่บนแท่นผลึกน้ำแข็ง เส้นผมสีขาวยาวจรดพื้น ทั่วร่างแผ่ประกายเรืองรองบางเบา
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าของเขา งดงามเกินบรรยาย ราวกับหยกที่ฟ้าดินบรรจงสร้าง ขัดเกลาจนไร้ที่ติ
หลินอู้มองจนตะลึง
ซวงเสวียนลืมตาขึ้น
แววตาไร้ซึ่งอารมณ์ใด เขายกมือสะบัดเบา ๆ
หลินอู้รู้สึกว่าพื้นใต้เท้าพลันหายวับ พริบตาถัดมาร่างทั้งร่างก็ร่วงลงสู่อ้อมแขนของเขา
กลิ่นอายเย็นเยียบบริสุทธิ์ปะทะใบหน้า นางเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง สบเข้ากับใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงคืบ
เขาก้มมองดวงตาคู่งามที่ฉ่ำวาวของนาง ขนตาสั่นไหวแผ่วเบาเพราะตกใจ
เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นใส “จอมมารกำลังตามหาเจ้าไปทั่ว”
“เพื่อความปลอดภัยของเจ้า ต่อจากนี้ต้องอยู่ข้างกายข้าตลอดเวลา”
หลินอู้อ้าปาก ยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด เซียนเคารพซวงเสวียนก็กล่าวต่อ “ไม่ช้าก็เร็ว จอมมารต้องตามมาถึง ข้าคนเดียวปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้ จึงเรียกผู้บำเพ็ญขั้นมหายานมาหลายคนที่ยอดเขาชางหมิง อีกสักครู่เจ้าก็จะได้พบพวกเขา”