เหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกกระบี่เก็บกระบี่ ส่วนผู้ที่กำลังประลองกันอยู่ก็หยุดมือ สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังร่างหนึ่งกลางลานฝึกยุทธ์
“นั่นใครกัน? งดงามเหลือเกิน…”
“ไม่เคยเห็นมาก่อน คงไม่ใช่ศิษย์สายนอกกระมัง”
“มาจากสำนักอื่นหรือ?”
“ดูเหมือนอยู่ขั้นฝึกลมปราณ พวกเจ้าว่า พอนางฝึกเสร็จ ข้าควรเข้าไปถามหรือไม่ว่านางจะประลองกับข้าได้ไหม?”
“……”
เสิ่นหลิ่นรับมือไปพลาง ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ไปพลาง สีหน้าไม่แสดงอาการ ทว่าในใจกลับไม่อยากให้นางตกเป็นเป้าสายตาของคนมากมายเช่นนี้
หลินอู้ออกฝ่ามืออีกครั้ง เขาคว้ามือของนางไว้แล้วผ่อนแรงปะทะไปตามจังหวะ
หลินอู้หอบหายใจ พลางเงยหน้ามองเขา “ข้าสู้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เสิ่นหลิ่นเห็นหยาดเหงื่อบาง ๆ ซึมบนหน้าผากของนาง พวงแก้มแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกาย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เขาจึงเบือนหน้าหนีเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ดีมาก”
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้านหลังที่เริ่มไร้ยางอายขึ้นทุกที เสิ่นหลิ่นก็ขมวดคิ้ว ก่อนจูงมือนางเดินออกจากลานฝึกยุทธ์
ทั้งสองเดินไปจนถึงส่วนลึกของป่าไผ่จึงหยุดลง สายลมพัดใบไผ่ให้ส่งเสียงแผ่วเบา แสงแดดอ่อนละมุนสาดกระจายทั่วบริเวณ
เขาปล่อยมือของนาง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า
“ต่อไปอย่ามาประลองกันที่ลานฝึกยุทธ์อีก”
“เพราะเหตุใด?”
หลินอู้มีสีหน้าฉงน
“เจ้าโดดเด่นเกินไป”
หลินอู้เอียงศีรษะ “ก็ได้ เช่นนั้นต่อไปเจ้ามาฝึกที่หลังเขาเป็นเพื่อนข้าเถิด”