เสียเยว่ฉวยจังหวะที่พวกเขากำลังตะลึง สะบัดผงสีแดงกำมือหนึ่งออกจากแขนเสื้อ กลิ่นหอมหวานเลี่ยนพลันฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ กู้ฉางเยวียนกับเสิ่นหลิ่นถอยหลังพร้อมกันครึ่งก้าว กลั้นหายใจแล้วยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก
เพียงชั่วขณะที่พวกเขาถอย เสียเยว่ก็โอบหลินอู้สลับตำแหน่งกับซากศพเดินได้ที่อยู่รอบนอกสุดแล้ว จากนั้นร่างก็วูบไหว พุ่งหนีออกไปนอกเมือง
“ตามไป” น้ำเสียงกู้ฉางเยวียนเย็นเยียบ
เงาร่างของคนทั้งหลายพุ่งทะยานไปกลางท้องฟ้ายามราตรี
กู้ฉางเยวียนบังคับกระบี่เหินขวางหน้าเสียเยว่หลายครั้ง จนเขาจำต้องหยุดกะทันหันและเปลี่ยนทิศทาง
เสิ่นหลิ่นอ้อมเข้าจู่โจมจากด้านข้าง แสงกระบี่ไล่ประชิดเข้ามาไม่หยุด เมื่อเห็นว่าทั้งสองไล่ตามมาใกล้ทุกที เสียเยว่ก็รู้ดีว่าตนไม่มีทางพานางหนีไปได้
เขาพลันหยุดลง ร่อนลงบนพื้นที่รกร้างนอกเมือง
หลินอู้เห็นเขาหยุดเสียที ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ความเร็วในการเหินของผู้บำเพ็ญเซียนนั้นรวดเร็วจนน่าตกใจ ยิ่งเสียเยว่ชอบหยุดกะทันหันแล้วหักเลี้ยวอยู่เรื่อย นางยิ่งเวียนหัวจนแทบแยกทิศไม่ออก
เสียเยว่ปล่อยนางลง หลินอู้เซถลาไปก้าวหนึ่ง ตั้งใจจะวิ่งไปหากู้ฉางเยวียน แต่กลับถูกเสียเยว่คว้าตัวไว้
“ห้ามไป เจ้าจงไปรอใต้ต้นไม้ทางโน้น”
เอ่อ...
เห็นเสียเยว่มีท่าทีราวกับจะสู้ตายกับพวกเขา หลินอู้คิดว่าพวกเขาสองคนรุมคนเดียวคงเอาชนะได้ จึงวิ่งไปหลบใต้ต้นไม้แห้งอย่างว่าง่าย
ทั้งสามเผชิญหน้ากัน
“เหตุใดไม่หนีต่อเล่า?” เสิ่นหลิ่นยกกระบี่ก้าวเข้ามา
“หึ ๆ”
เสียเยว่พลิกมือหยิบยันต์แผ่นหนึ่งขึ้นมา กระดาษยันต์ลุกไหม้ขึ้นเองทั้งที่ไร้ลม เปลวไฟระเบิดออกดุจดอกไม้ไฟสีเลือด สว่างจ้าท่ามกลางราตรี