ด้านนอกพลันมีเสียงดังสนั่นขึ้น
เสิ่นหลิ่นลืมตาขึ้นทันที มือกุมด้ามกระบี่ไว้
เขาเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงอื้ออึงจากด้านนอกก็ค่อย ๆ ชักกระบี่ออกมา จากนั้นจึงเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่าพื้นเตียงยังคงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เขาชะงัก หันมองนาง
หลินอู้โผล่ศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งจากใต้ผ้าห่มอย่างงัวเงีย ส่งเสียงอืออาเบา ๆ โดยยังไม่ลืมตา
“ข้าจะออกไปดู เจ้าอยู่ที่นี่ระวังตัวด้วย”
เขากระซิบบอก ก่อนลุกขึ้นเปิดประตู แล้วหันกลับมามองนางแวบหนึ่ง จากนั้นร่างก็วูบหายไปตรงหน้าประตู
หลินอู้พลิกตัว ความง่วงถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นทะเล สติค่อย ๆ จมดิ่งลงไป
แสงสีแดงจาง ๆ สายหนึ่งลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง
หนวดสีแดงคล้ำเส้นหนึ่งค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาบนเตียงอย่างเงียบเชียบ พันรอบข้อเท้าของนาง แล้วไล่ขึ้นไปถึงน่อง…
สัมผัสเย็นเยียบทำให้นางขมวดคิ้ว ในความฝันมีงูเหลือมยักษ์รัดร่างนางไว้ บัดนี้มันกำลังจะกลืนกินนางลงไปทั้งตัว
หลินอู้สะดุ้งตื่น ก้มลงมองก็เห็นหนวดสีแดงคล้ำมากมายกำลังพันรอบเอวของนางทีละชั้น
“เสิ่น…”
นางอ้าปากหมายจะร้องเรียก
หนวดเส้นหนึ่งพลันเลื้อยขึ้นมาปิดปากนางอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมประหลาดลอยมาจากมัน คล้ายสุราหวานเลี่ยนบางชนิด
หลินอู้ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหนังตาก็ค่อย ๆ หนักอึ้ง และท้ายที่สุดก็จมสู่ความมืดมิดโดยสิ้นเชิง
……
เสิ่นหลิ่นตามเสียงออกไป แต่บนถนนกลับว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย
เขาตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงหันหลังกลับไปยังโรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว
วินาทีที่ผลักประตูเข้าไป หัวใจของเขาก็ดิ่งวูบ
บนเตียงว่างเปล่า ผ้าห่มยับยู่ยี่ หน้าต่างแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง เสิ่นหลิ่นทะยานขึ้นไป กลิ่นคาวเหม็นพลันโชยเข้าจมูก