เส้นผมของเขาค่อนข้างหยาบกระด้าง แถมยังยาวมาก คนที่อายุมากแล้วคงไม่มีเวลามาดูแลรูปลักษณ์กระมัง?
นางเห็นว่าเส้นผมของซวงเสวียนกับจอมมารยาวจรดพื้นทั้งคู่
หลินอู้ครุ่นคิด ก่อนหยิบหวีเล็ก ๆ ออกมาจากมิติเมล็ดผักกาด แล้วค่อย ๆ หวีผมให้เขาจนเรียบ
เส้นผมค่อย ๆ คลายออก เฉินหลานพลันคิดวนเวียนอยู่ในใจ
แต่สิ่งที่เขาถามกลับคือ “เจ้าชอบเจ้าผมขาวคนนั้นหรือไม่?”
หา?
หลินอู้อ้าปากค้าง งุนงงอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงใคร จึงส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่ชอบ”
มุมปากเฉินหลานโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนถามต่อ “แล้วเจ้าผมแดงกับคนที่สวมผ้าปิดตาสีดำเล่า?”
มุมปากหลินอู้กระตุก คิดในใจว่า ทำไมถึงตั้งฉายาให้คนอื่นมั่วซั่วแบบนี้นะ ก่อนตอบว่า “ไม่ชอบ!”
“แล้วกู้ฉางเยวียนกับเสิ่นหลิ่นเล่า?”
หลินอู้ตกตะลึง ถามเขาว่า “เสิ่นหลิ่นมาเกี่ยวอะไรด้วย? ต่อให้ยังไงฉันก็ไม่มีทางชอบเด็กหรอกนะ?!”
เฉินหลานหัวเราะเบา ๆ พลางหันมากุมมือนาง แววตาคมกล้าถือดีคู่นั้นกลับเผยความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อนในยามนี้ ราวกับผืนน้ำแข็งละลาย เผยสายน้ำวสันต์ระยิบระยับเบื้องล่าง
หลินอู้ถูกเขาจ้องจนรู้สึกอึดอัด จึงเบือนหน้าหนี
“ก่อนตายข้าไม่เคยมีคู่บำเพ็ญ แต่เจ้ากลับติดค้างหนี้รักไว้มากมาย”
“หา?” หลินอู้หันกลับมามองเขา ดวงตาเบิกกว้าง ปากยื่นออกมา สีหน้าไม่พอใจ
ฉันก็ตอบไปแบบนั้นแล้ว ยังจะเอายังไงอีกล่ะ?
เฉินหลานมองท่าทางของนางแล้วหยักยิ้ม
เขายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วแตะชาดแดงเม็ดหนึ่งกลางหน้าผากนาง
“ชาดแดงเม็ดนี้บนหน้าผากเจ้าเรียกว่าปานเจ้าแม่กวนอิม”
หลินอู้ชะงักไป
“นี่คือวิชาโบราณที่ใช้บดบังลิขิตสวรรค์” เฉินหลานเอ่ยเสียงเรียบ “ชีวิตของผู้ร่ายวิชาผูกอยู่กับเจ้า หากเจ้าตาย เขาก็จะสิ้นใจทันที ส่วนเจ้าจะฟื้นคืนชีพ แล้วลืมทุกเรื่องเกี่ยวกับเขา”
หลินอู้ตกใจจนผุดลุกนั่ง “จะมีวิชาแบบนี้ได้ยังไง? แล้วจะแก้ได้อย่างไร?”