ยามนี้สายลมพัดเสื้อขาวแนบไปตามบ่าและเอว เส้นผมปล่อยสยายลงบนไหล่ ต่างหูสีชาดที่หูซ้ายแกว่งไกวเบา ๆ เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็เปล่งประกายเจิดจ้า นางยิ้มจนดวงตาโค้งหยี มองพวกเขาราวกับเป็นเซียน
เหล่าศิษย์ต่างยืนตะลึงไปตาม ๆ กัน เด็กหญิงตัวน้อยผู้มัดผมเป็นมวยคู่คนหนึ่งดึงแขนเสื้อสตรีข้างกาย พลางกระซิบว่า “ศิษย์พี่ พี่สาวคนนั้นงดงามเหลือเกิน…”
จากนั้นนางก็เกิดความคิดขึ้นมา “ถ้านางมาเป็นอาจารย์แม่ของพวกเราได้ ไม่แน่ว่าอาจช่วยแก้นิสัยจู้จี้ของท่านอาจารย์ได้ก็ได้นะ~”
ศิษย์พี่บีบแก้มนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “อย่าพูดเหลวไหล”
มู่หรงเหิงได้ยินดังนั้นก็หรี่ตามองเด็กหญิงตัวน้อย พลางยิ้มอย่างมีเลศนัย “เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ การบ้านทำเสร็จแล้วหรือยัง? ประเดี๋ยวอาจารย์จะตรวจให้ละเอียดสักหน่อย”
เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ร้องโอดครวญ แล้วหลบไปอยู่หลังศิษย์พี่
มู่หรงเหิงเลิกหยอกนาง พาคนอื่น ๆ เดินต่อไปยังตำหนัก
เมื่อหลินอู้เดินผ่านเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ นางก็ส่งยิ้มให้ เด็กน้อยหน้าแดงขึ้นมาทันที ส่วนศิษย์พี่ก็ยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
เมื่อผ่านตำหนักชั้นหน้าเข้าไป พวกเขาก็มาถึงมหาวิหารอันโอ่อ่า เหนือเพดานโดมมีภาพวาดเคลื่อนไหวอยู่ เสากลางห้องประดับหยกขาวและทองคำ บนยอดเสามีไข่มุกขนาดเท่ากำปั้นลอยอยู่
เมื่อเดินไปถึงข้างเสา ไข่มุกนั้นโปร่งใสทั้งเม็ด เปล่งประกายสีทองจาง ๆ ภายในมีขุนเขาและสายน้ำไหลเวียนอย่างเชื่องช้า
มู่หรงเหิงแนะนำว่า “นี่คือศาสตราเทพที่เผิงไหลของพวกเราพิทักษ์ไว้ มีนามว่ามุกหอภาพมายา”
จากนั้นเขาหันหลังให้ทุกคน สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ “มันสามารถซ่อนเผิงไหลทั้งเกาะเอาไว้ได้ เมื่อคนนอกมาถึง สิ่งที่เห็นล้วนเป็นภาพลวงตา ไม่มีวันหาตำแหน่งที่แท้จริงของเผิงไหลพบ”