ภายในตรอกมีผู้คนมุงดูอยู่เป็นกลุ่มใหญ่
บนพื้นมีศพนอนอยู่ร่างหนึ่ง ดูท่าจะเป็นชายวัยกลางคน ใบหน้าซีดเขียวคล้ำ เบ้าตาลึกโหล ร่างกายราวกับถูกสูบเลือดสูบเนื้อจนเหือดแห้ง ผิวหนังเหี่ยวย่นแนบติดกระดูก
“เซียนจอมยุทธ์! เซียนจอมยุทธ์ ช่วยพวกเราด้วย!”
“แถวนี้มีปีศาจที่คอยดูดเลือดคนปรากฏตัวขึ้น มีคนตายไปหลายคนแล้ว!”
“ขอเซียนจอมยุทธ์ช่วยพวกเราด้วย!”
เมื่อเห็นกู้ฉางเยวียนยืนอยู่กลางอากาศ รูปลักษณ์งดงามราวเทพเซียน เหล่าปุถุชนที่มามุงดูก็พากันล้มลงกราบไหว้
กู้ฉางเยวียนลงมายืนบนพื้น ใช้พลังวิญญาณพยุงคนเหล่านั้นให้ลุกขึ้น จากนั้นจึงย่อตัวลง นิ้วมือค้างอยู่เหนือหว่างคิ้วของศพ
ครู่หนึ่ง เขาก็ชักมือกลับ คิ้วขมวดเข้าหากัน
ไม่ใช่ปีศาจ
เป็นผู้บำเพ็ญมาร
กลั่นเลือดสร้างหุ่นเชิด วิธีการเช่นนี้มีแต่ผู้บำเพ็ญมารเท่านั้นที่ใช้
พูดไปแล้ว เขาเพิ่งทำภารกิจเสร็จและกำลังจะกลับสำนัก แต่ระหว่างทางผ่านเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงไอมารจาง ๆ สายหนึ่ง
เขาจึงตามร่องรอยไอมารมา
แล้วก็พบภาพตรงหน้า
เขาลุกขึ้นยืน ถามกลุ่มคนที่มามุงดูว่า “ช่วงนี้มีคนอื่นถูกทำร้ายอีกหรือไม่?”
“มีขอรับ!” ชายชราคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างสั่นเทา “ห้าวันมานี้มีคนตายไปสี่คนแล้ว ล้วนออกจากบ้านตอนกลางคืนแล้วหายตัวไป ไม่กลับมาอีกเลย จนกระทั่งเช้าถึงมีคนพบศพในตรอก ถูกสูบเลือดจนแห้งหมด!”
กู้ฉางเยวียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอีกว่า “พวกเจ้าบอกว่าเป็นปีศาจ มีใครเห็นสิ่งที่ทำร้ายผู้คนหรือไม่?”
“คืนนั้นอาซิ่วอยู่ข้างนอก บอกว่าเห็นกับตาว่าพี่จู้จื่อทรุดลง แล้วมีเงาดำก้อนหนึ่งบินขึ้นไปบนฟ้า คล้ายค้างคาว พวกเราจึงสงสัยว่าเป็นปีศาจค้างคาว”
กู้ฉางเยวียนเงยหน้ามองท้องฟ้าเหนือเมืองเล็ก ๆ
แสงตะวันใกล้ลับขอบฟ้า เมฆยามเย็นเบื้องไกลแต้มต่อเนื่องเป็นผืน เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนแผ่ญาณออกไปปกคลุมทั่วทั้งเมือง