ขาหักเสียโฉม! เกิดใหม่ยุค 70 แก้แค้นทั้งบ้านแล้วแต่งท่านผู้การ

ตอนที่ 5 จุดจบของอวังเป๋าเก้น

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หยูเจาจ้าวมีตัวกรองพิเศษสำหรับทหารอยู่เสมอ

หน่วยทหารเป็นสถานที่ที่ฝึกฝนคนได้จริงๆ

"หยูเจาจ้าว ฉันเพิ่งได้ยินมา คู่หมั้นของเธอถูกพี่สาวต่างแม่แย่งไป เธอหางานไม่ได้ ก็ต้องรีบแต่งงาน ไม่เช่นนั้นเธอต้องไปบุกเบิกชนบท

พี่ชายของฉันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาถูกพ่อแม่ส่งเข้ากองทัพเพื่อปรับปรุงตัว ทำผลงานไว้มากมาย ตอนนี้เป็นผู้บังคับหมวด

ครั้งนี้ทำผลงานใหญ่ อีกไม่นานจะได้เลื่อนเป็นรองผู้บังคับกองพัน ครอบครัวของทหารสามารถติดตามไปประจำการได้ เธอลองพิจารณาดูได้

พี่ชายฉันเป็นที่ต้องการตัวมาก หลายคนอ้อนวอนให้ฉันช่วยแนะนำ ประตูบ้านฉันแทบจะถูกเหยียบพัง"

มุมปากของหยูเจาจ้าวกระตุกเล็กน้อย แล้วก็ได้ยินหลู่สือกวงพูดต่อไม่หยุด

"พี่ชายฉันสูงใหญ่หล่อเหลา แข็งแรง มีพลัง ปลอดภัยสุดๆ ไม่งั้นตอนเด็กๆ เธอคงไม่กินขนมลูกเดียวแล้วอยากเป็นเจ้าสาวของเขา"

หยูเจาจ้าวพูดไม่ออก เรื่องตอนอายุสี่ขวบยังเอามาพูดอีก

ดูน้องก็รู้พี่ชาย

ตอนเด็กๆหน้าตาดี โตขึ้นไม่จำเป็นต้องดีเหมือนเดิม

มีคนที่โตแล้วหน้าตาเปลี่ยนไปก็มี

หลู่สือกวงรูปร่างอวบอ้วนเล็กน้อย หน้ากลม หัวกลม จมูกกลม ดูมีบุญมีวาสนา

พูดได้เพียงว่าไม่น่าเกลียด แต่ก็ไม่ถึงกับหล่อ

พี่ชายเขาหลู่ซื่อเหว่ยจะดีไปได้แค่ไหน

ตอนนี้มีพยาบาลคนหนึ่งเดินมา "สหายหยูเจาจ้าว สหายเวินจือฮวาบอกว่าเธอก็ดื่มซุปเห็ดพิษด้วย เธอมาวนตรวจยืนยันอีกครั้ง"

"ได้"

หยูเจาจ้าวให้ความร่วมมือไปตรวจ

หลู่สือกวงรีบพูดเสียงเบา "สหายหยูเจาจ้าว พี่ชายฉันอยู่ห้อง 202 ถ้าเธอจะหาคู่ ลองพิจารณาพี่ชายฉันได้ พี่ชายฉันเคยคิดดีกับเธอมาก่อน น่าเสียดายที่เธอมีคู่หมั้นแล้ว"

หยูเจาจ้าวจำไว้ เธอไม่อยากไปบุกเบิกชนบท แต่งานก็หายาก มือใครมือมัน ตอนนี้มีเงินก็ซื้อไม่ได้

หน้าห้องผ่าตัด

จาจินฮวาเอ่ยด้วยความเกลียดชัง "เวินจือฮวา ลูกชายฉันเป๋าเก้นเป็นอะไรไป ฉันจะให้ทั้งบ้านเธอชดใช้ชีวิต"

"หยูเจี้ยนเช่อ ถ้าลูกชายฉันไม่รอด ทั้งบ้านเธอจะจบเห่"

พ่อของอวังเป๋าเก้น รองผู้อำนวยการโรงงานหวัง ใบหน้าเคร่งขรึมข่มขู่

เวินจือฮวาที่หน้าถูกข่วนเป็นรอยหลับตานิ่ง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นลมจริงหรือแกล้งเป็นลม

ส่วนหยูเจี้ยนเช่อสีหน้าเหี้ยมเกรียมราวกับปีศาจร้าย

พ่อของโจวที่ฟื้นสติขึ้นมาแล้ว ไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่ใครจะไปรู้ว่าลูกชายเขาก็เป็นหนึ่งในผู้ถูกวางแผนด้วย ต้องออกมาประคองสถานการณ์

"เรามาพยายามใจเย็น ๆ เจรจากันดี ๆ ไม่งั้นถ้าเรื่องใหญ่โต ผลที่ตามมาไม่มีใครรับไหว"

คำพูดนี้ออกมา ทันใดนั้นทั้งตระกูลหยูและตระกูลหวังก็เงียบลง

หยูเจ้าตี้กับหยูเยาจู๋ โจวไช่เซีย ที่หน้าตาบอบช้ำทั้งตัวปวดร้าว พอนึกถึงผลที่จะตามมาถ้าเรื่องใหญ่ ก็พากันตื่นกลัว ตัวสั่นเทา

แผนการทั้งหมดหลุดมือไปแล้ว

ถ้าเป็นเพียงเรื่องของโจวเซียงหยางกับหยูเจ้าตี้ ยังพอปิดเอาไว้ในบ้านได้

แต่เรื่องของเวินจือฮวาและอวังเป๋าเก้นนี้แรงเกินไป

ถ้าเรื่องใหญ่โต ผลที่ตามมาคาดเดาไม่ได้ ชะตากรรมของพวกเขาจะไม่ดีแน่

นี่คือผลลัพธ์ที่ไม่มีใครอยากเห็น

เวินจือฮวาลืมตาขึ้นในตอนนี้ พูดออกมาประโยคหนึ่ง "ยาเป็นของเป๋าเก้นให้ฉันมา"

จาจินฮวาโกรธมาก "เธอพูดบ้าๆ อะไร!"

"จินฮวา ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ฉันจะไม่ทำร้ายเป๋าเก้น"

หยูเจาจ้าวถือผลตรวจกลับมา ได้ยินคำพูดของเวินจือฮวา ก็พูดขึ้นว่า

"แม่เลี้ยงพูดแบบนี้ช่างขัดกับความรู้สึกจริง ๆ ใครจะไม่รู้ว่าอวังเป๋าเก้นชอบหยูเจ้าตี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ กลับกันที่แม่เลี้ยงไม่ยอม และหยูเจ้าตี้ก็ไม่เต็มใจ

แม่เลี้ยงแต่งเข้ามาหลายปี ฉันยังไม่เคยกินไข่แม้แต่ฟองเดียว จะไปส่งไข่ต้มให้ฉันได้ยังไง ยังไงฉันก็ไม่ได้กิน ไม่คิดว่าแม่เลี้ยงจะไปกับอวังเป๋าเก้น..."

หยูเจาจ้าวไม่พูดต่อ แต่คำพูดที่ค้างไว้ใคร ๆ ก็รู้

"เธอโกหก..."

เวินจือฮวาจ้องหยูเจาจ้าวด้วยสายตาอาฆาต แต่หยูเจาจ้าวไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดต่อ

"เป็นเธอต่างหากที่อยากโยนความผิดให้ฉัน วันนี้เรื่องทั้งหมด คนตาไว ๆ เห็นก็รู้ว่าเป็นแผนของแม่เลี้ยงกับหยูเจ้าตี้ ส่วนหยูเยาจู๋ อวังเป๋าเก้นและโจวไช่เซียเป็นคนร่วมมือ

แม่เลี้ยงนี่เองที่ชอบอวังเป๋าเก้น เลยไม่อยากให้เป๋าเก้นเป็นลูกเขย กลับมาสนใจพี่เซียงหยางคู่หมั้นของฉันแทน"

"เวินจือฮวา ฉันจะฆ่าเธอ"

จาจินฮวาพุ่งเข้าใส่เวินจือฮวาอีกครั้ง

ประธานคณะกรรมการหญิงตวาดอีกครั้ง "พอได้แล้ว พวกเธอทั้งหมดกลับไปที่เขตกับฉัน"

"ห้ามไป! ลูกชายฉันยังอยู่ในห้องผ่าตัด ยังไม่รู้เป็นตายยังไง ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไป ฉันจะไม่放过ใครทั้งนั้น"

จาจินฮวาสบถคำพูดสุดท้ายด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำ สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่เวินจือฮวาหน้าแก่ไร้ยางอายเจ้าสำอางคนนี้

หญิงแก่กลีบดอกไม้ร่วงโรยคนนี้ กล้ามาทำให้เป๋าเก้นลูกชายเธอแปดเปื้อน ไร้ยางอายสิ้นดี

เธอจะไม่ยกโทษให้หญิงแพศยาตายด้านคนนี้เด็ดขาด

ติ้ง!

ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก

หัวของอวังเป๋าเก้นถูกเย็บแผล ห้ามเลือดแล้ว

จาจินฮวากับรองผู้อำนวยการโรงงานหวังพุ่งเข้าไป

แต่ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของจาจินฮวา

อวังเป๋าเก้นกลายเป็นคนโง่ไปแล้ว สายตาว่างเปล่า มุมปากมีน้ำลายไหล ลิ้นยื่นยาวออกมา พูดไม่เป็นคำ

"อ๊ายยย เวินจือฮวา เธอต้องชดใช้ลูกชายฉัน!"

จาจินฮวารับไม่ได้กับผลลัพธ์นี้

เวินจือฮวาใจวายวาบ ร้องไห้ในใจว่าตัวเองแย่แน่

สายตาเผลอมองไปที่รองผู้อำนวยการโรงงานหวัง แต่รองผู้อำนวยการโรงงานหวังหลับตาไม่มองเธอ

เวินจือฮวาเห็นดังนั้นก็กัดฟันส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ใช่ฉัน เป๋าเก้นไม่ได้ถูกฉันทำร้าย เป็นหยู..."

ป้าด!

หยูเจี้ยนเช่อตบไปหนึ่งที ใบหน้าบวมแดงของเวินจือฮวาถูกตบจนเบี้ยวไปข้างหนึ่ง

อวังเป๋าเก้นกลายเป็นคนโง่ ตระกูลหยูต้องเผชิญกับการแก้แค้นของตระกูลหวังแน่นอน

หยูเจาจ้าวพยายามอย่างยิ่งที่จะกดมุมปากไว้ ตั้งแต่เธอลงมือ เธอจะไม่ปล่อยให้อวังเป๋าเก้นสบายใจได้ หยูเจ้าตี้และหยูเยาจู๋ก็อย่าหวังที่จะหลุดออกไป

ทันทีที่หยูเจาจ้าวเอ่ยขึ้น เวินจือฮวาก็รีบพูดว่า "ไม่เกี่ยวกับเยาจู๋ เยาจู๋เป็นเด็กคลอดก่อนกำหนดเจ็ดเดือน ร่างกายไม่ดี เพิ่งอายุสิบเจ็ดปี รับเรื่องแบบนี้ไม่ไหว"

หยูเจาจ้าวหัวเราะเย้ย "เด็กคลอดก่อนกำหนดคนไหนที่จะแข็งแรงเหมือนหยูเยาจู๋ตั้งแต่เด็ก ๆ อายุสิบเจ็ดปียังว่าเด็กอีก ที่แท้ก็เป็นทารกยักษ์"

ผู้พูดไม่มีเจตนา แต่ผู้ฟังมีใจ

รองผู้อำนวยการโรงงานหวังใจสั่น สายตาจ้องไปที่ใบหน้าของหยูเยาจู๋ มือข้างลำตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

แต่จุดนี้ นอกจากเวินจือฮวาแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็น

เวินจือฮวาวางใจลง

ลูกทั้งสามคนของตระกูลหยูหน้าตาดีกันทุกคน

หยูเจ้าตี้หน้าตาสะอาดสะอ้าน หน้าไข่เป็ดค่อนข้างกลม ใบหน้าไม่ละเอียดอ่อน จมูกกระเทียมดูมีเนื้อมีหนัง และทั้งคนก็ได้รับสารอาหารดี ผิวขาว อวบเล็กน้อย เป็นผู้หญิงมีวาสนาประเภทที่ผู้ใหญ่ชอบ

อีกทั้งหยูเจ้าตี้平時ยิ้มแย้มอ่อนโยน ราวกับอยากจารึกความอ่อนโยนและความดีงามไว้บนหน้าผาก

หยูเจาจ้าวใบหน้าละเอียดคมชัด สดใสงดงาม แต่ผิวเหลืองและผอม ทำให้หน้ากลมกลายเป็นคางแหลม ไม่ตรงกับความงามของยุคนี้

อีกทั้งหยูเจาจ้าวใช้หน้าม้าที่หนาปกปิดหน้าผากไว้ ไม่เหมือนหยูเจ้าตี้ที่ชอบแต่งตัว หน้าตาจึงดูสู้หยูเจ้าตี้ไม่ได้

และในช่วงหลายปีที่โจวเซียงหยางเรียนมหาวิทยาลัย หยูเจาจ้าวเงียบ ๆ ซบเซา นิสัยก็กลายเป็นเงียบขรึมไม่พูดไม่จา ดูไม่น่ารัก

หยูเยาจู๋หน้าตาคล้ายเวินจือฮวา รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง ดูเหมือนจะได้มาจากหยูเจี้ยนเช่อ

แต่รองผู้อำนวยการโรงงานหวังส่วนสูงพอ ๆ กับหยูเจี้ยนเช่อ ทั้งตัวบวม ๆ มีพุงใหญ่ยื่นออกมา ดูเหมือนถังแก๊สไซซ์ใหญ่ เป็นอวังเป๋าเก้นรุ่นขยาย

ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง รูปร่างหน้าตา รองผู้อำนวยการโรงงานหวังเทียบกับหยูเจี้ยนเช่อไม่ได้เลย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป