"ตายจริง โจวเซียงหยางไปหลับนอนกับยูเจ้าตี้ผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง!"
ชั่วขณะนั้น เสียงกรี๊ดจากด้านนอกก็ทำให้ย่านเฉาสนามใหญ่ทั้งย่านแตกตื่น
วาบ!
เหล่าบ้านใหญ่บ้านป้าที่กำลังซักผ้าตากผ้ากันอยู่พากันวางมือจากงานในทันที แล้วกรูกันไปที่บ้านตระกูลโจว
แววตาของหยูเจาจ้าวเย็นชาเฉียบขาด นางเอาธนบัตรสามร้อยหยวนกับคูปองรถจักรยานห่อด้วยกระดาษน้ำมันซ่อนไว้ใต้โอ่งน้ำ จากนั้นจึงออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังตระกูลโจว
"แหม ๆ ยูเจ้าตี้หน้านั้นช่างเปี่ยมไปด้วยสีสันแห่งฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากแดงฉานดูท่าจะถูกกัดจนแตก ที่คอมีรอยแดง ๆ ไม่เหมือนรอยกัด แต่เหมือนรอยบีบมากกว่า"
"รอยแดงที่คอโจวเซียงหยางสิถึงจะเป็นรอยกัด ที่แขนก็มีรอยเล็บอีก ยูเจ้าตี้โหดขนาดนั้นเลยเหรอ"
"แย่แล้วสิ! แล้วหยูเจาจ้าวล่ะ? หยูเจาจ้าวหมั้นกับโจวเซียงหยางไว้ตั้งนานแล้วนะ"
"ยูเจ้าตี้นี่เหมือนแม่มันเป๊ะ เป็นผู้หญิงหากิน เห็นแก่แม้กระทั่งน้องเขยตัวเอง"
...
หยูเยา zu ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะยิ่งพูดยิ่งหยาบคายจนเกินไป เขาหน้าแดงด้วยความโกรธและรีบแก้ตัว "พูด nonsense อะไรกัน พี่สาวฉันแค่มาหาโจวไช่เซียเท่านั้นเอง!"
โจวไช่เซียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาหน้าซีดไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ไม่คิดว่าแค่อยากจะเปิดพื้นที่ให้พี่ชายกับพี่สาวเจ้าตี้ จะได้ออกไปซื้อไอศกรีมกับหยูเยา zu พอกลับมาเรื่องของพี่ชายกับพี่สาวเจ้าตี้ก็ถูกจับได้ซะแล้ว
โจวไช่เซียรีบอธิบาย "เป็นหม้อเห็ดป่าใส่ไข่ที่หยูเจาจ้าวไปเก็บมาเอง พี่ชายฉันกับพี่สาวเจ้าตี้กินเข้าไปก็...ก็..."
หยูเยา zu ปลอบ "ไช่เซีย ไม่ต้องกลัว หยูเจาจ้าวแกล้งทำเป็นแบบนั้นเอง อยากจะทำร้ายพี่เซียงหยางกับพี่สาวฉัน หวังเป๋าเก้นกำลังตามจีบเธออยู่ วิ่งมาบ้านฉันทุกวัน ยังสัญญาจะหางานหรือโควตามหาวิทยาลัยให้เธอด้วย เธอจะไปแยแสพี่เซียงหยางได้ยังไงกัน"
ไฟโกรธในใจของหยูเจาจ้าวปะทุขึ้นมาทันที นางพุ่งเข้าไป ยกมือฟาดสองฉาดเต็มแรงลงบนใบหน้าของหยูเยา zu
แล้วก็ถีบเข้าไปที่อกของโจวไช่เซียอีกหนึ่งที
"โอ๊ย ๆ เจ็บ เจ็บมาก"
โจวไช่เซียกุมท้องกลิ้งไปมาบนพื้น แต่ไม่มีใครกล้าตำหนิหยูเจาจ้าว
โจวเซียงหยางมองดูอย่างเย็นชาไม่ไยดี
ยูเจ้าตี้ที่เห็นท่าทีโหดเหี้ยมของหยูเจาจ้าวก็ตกใจ หดเท้าถอยหลังไปเล็กน้อย
ใบหน้าขาว ๆ ของหยูเยา zu ขึ้นเป็นรอยแดงบวมเป่งในพริบตา ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้เขาโกรธจนตะโกน "หยูเจาจ้าว กล้าดีอย่างไรถึงตีฉัน!"
ปั๊บ! ปั๊บ!
หยูเจาจ้าวฟาดไปอีกสองฉาด "ตีแกก็ตีได้ ใครใช้ให้แกเป็นคนใจดำไร้ยางอาย ชนิดที่ฟ้าผ่าลงมาให้ตายซะ!"
"ฉันกับพี่เซียงหยางเติบโตมาด้วยกัน หมั้นกันตั้งแต่เด็ก รอวันจะได้แต่งงานกับพี่เซียงหยางทุกวัน"
"งานอะไร โควตามหาวิทยาลัยอะไรจะสำคัญเท่ากับการได้แต่งงานกับพี่เซียงหยางกันเล่า คนที่หมายตาควอตามหาวิทยาลัยก็คือแก หยูเยา zu ไงล่ะ!"
"แม่ของหวังเป๋าเก้นสนิทกับแม่แก แกรับใช้หวังเป๋าเก้นมาตั้งแต่เด็ก พูดอยู่เสมอว่าพี่สาวแกจะได้ไปอยู่ตระกูลหวังเพื่อกินดีอยู่ดี"
"ตอนนี้หวังเป๋าเก้นทั้งอ้วนทั้งเตี้ย ยังอาสาสมัครอะไรไม่รู้ ยูเจ้าตี้ดูไม่ติด แล้วพวกแกก็มาคิดแผนทำลายฉันกับพี่เซียงหยางแบบนี้"
หยูเจาจ้าวในใจเกลียดหยูเยา zu มาก นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกเขายังคิดร้ายและใส่ร้ายนางแบบนี้ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ความแค้นเรื่องขาหักในชาติก่อน ก็มีหยูเยา zu เป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ตั้งแต่เด็กจนโต หยูเจาจ้าวถูกคนทั้งสามในครอบครัวนั้นรังแก พอโดนพ่อขี้แพ้หยูเจี้ยนเช่อตี หยูเยา zu ก็เป็นคนส่งไม้เรียวให้ทุกครั้ง
หยูเยา zu มองหยูเจาจ้าวที่ดุดันขึ้นมาแล้วก็ใจหดวูบ แต่เขาไม่กลัวที่หยูเจาจ้าวจะเกลียดเขา
แม่เขาบอกแล้วว่าหยูเจาจ้าวเป็นอัปมงคล ใครเข้าใกล้ก็จะได้รับหายนะ
ตอนที่หยูเจาจ้าวยังอยู่ในท้องแม่ ย่าก็ตายอย่างกะทันหัน
พอหยูเจาจ้าวคลอดออกมา แม่นางก็ป่วยอยู่สองปีแล้วก็ตาย
หยูเจาจ้าวอายุสี่ขวบ แม่ของพี่เซียงหยางที่คอยดูแลนางก็ตายอีกคน
ดังนั้นจึงห้ามทำดีกับหยูเจาจ้าว ถ้าหนีไม่พ้นก็ต้องเกลียดและกลั่นแกล้งนาง ให้นางอยู่ไม่เป็นสุข พวกเขาถึงจะอยู่อย่างเป็นสุขได้
แต่ตอนนี้เรื่องความเชื่อโชคลางแบบนี้พูดออกมาไม่ได้
เขาก็ทำเพื่อพี่เซียงหยางจะได้ดี หยูเจาจ้าวที่เป็นอัปมงคลแบบนี้ไม่คู่ควรกับพี่เซียงหยาง
หวังเป๋าเก้นอ้วนเหมือนหมู แถมยังดุร้ายก้าวร้าว หยูเจาจ้าวควรจะได้แต่งงานกับหวังเป๋าเก้นแล้วโดนจัดการให้เข็ด
พี่สาวของเขายูเจ้าตี้ต่างหากที่คู่ควรกับพี่เซียงหยางที่สุด
หยูเจาจ้าวมองโจวเซียงหยาง ตอนนี้ในใจไม่รู้สึกอะไรแล้ว
แผนการในครั้งนี้โจวเซียงหยางก็เป็นเหยื่อ แต่สุดท้ายเขาก็แต่งงานกับยูเจ้าตี้ แล้วถูกส่งไปประจำการที่เกาะ
ได้ยินว่าพวกเขามีลูกคนที่สองแล้ว เขาก็ออกไปต่างประเทศอีก
หยูเจาจ้าวไม่เกลียดเขา ไม่โกรธเขา แต่หัวใจดวงนี้เย็นชาไปหมดแล้ว
"พี่เซียงหยาง พี่เขียนจดหมายบอกว่าขอลากลับมาแต่งงานกับฉัน แล้วตอนนี้พี่กับยูเจ้าตี้... แล้วฉันจะทำยังไง?"
"เจาจ้าว ฉัน..."
ใบหน้าโจวเซียงหยางเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน น้ำเสียงแห้งผากไร้เรี่ยวแรง ปนเปื้อนด้วยความสิ้นหวังอย่างที่สุด: "ฉันถูกเขาวางแผน ฉันกลับมาเพื่อจะแต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้...ขอโทษ"
โจวเซียงหยางทั้งรู้สึกผิดทั้งหมดหนทาง ความผิดพลาดได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่อาจย้อนกลับคืนมาได้
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานการณ์ตอนนี้ควรจะจัดการยังไง
"อึก ๆ ฉันแค่มาหาไช่เซีย แต่กลับ...อึก ๆ"
ยูเจ้าตี้ทำท่าทางเหมือนถูกข่มเหงอย่างหนัก นั่งกอดตัวเองอยู่ที่มุมห้อง สั่นเทิ้มร้องไห้ราวกับจะขาดใจ น่าสงสารยิ่งนัก
"เธอพูดโกหก เธอต่างหากที่เข้ามาหาฉันเอง!"
โจวเซียงหยางโกรธจนเถียงกลับยูเจ้าตี้
"ยูเจ้าตี้ พอกลับมาฉันก็ไปหาจ้าวที่บ้านพวกเธอทันที แม่เธอบอกว่าจ้าวออกไปแต่เช้า ฉันก็เลยกลับมาบ้านอาบน้ำ ไช่เซียยกชามซุปเห็ดป่าใส่ไข่ให้ฉัน ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก็กิน โอ้ย! พวกเธอวางแผนกัน!"
โจวไช่เซียรีบพูด "เห็ดที่หยูเจาจ้าวเก็บมามันมีพิษ!"
"เธอพูด nonsense! ฉันเก็บเห็ดมาแบ่งให้ป้าเกอบางส่วน ป้าเกอกินแล้วตอนนี้ก็ยังสบายดีอยู่เลย!"
หยูเจาจ้าวหันไปมองป้าเกอ ป้าเกอก็พยักหน้า "ใช่แล้ว เห็ดที่จ้าวเก็บมาบ้านฉันก็กิน ไม่มีปัญหาอะไร"
โจวเซียงหยางจ้องเขม็งด้วยดวงตาแดงก่ำไปที่ยูเจ้าตี้ หยูเยา zu และโจวไช่เซียน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
น้องสาวแท้ ๆ กลับร่วมมือกับคนนอกมาทำร้ายเขา
มาทำลายชีวิตเขาแบบนี้
โจวเซียงหยางให้อภัยไม่ได้ และก็ทำใจปลงไม่ตก
สายตาหยูเจาจ้าวเยือกเย็นมองไปที่โจวไช่เซีย "โจวไช่เซีย ถึงเธอจะไม่อยากให้ฉันเป็นพี่สะใภ้ของเธอ แต่ก็ไม่ควรทำร้ายพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้"
"นี่คือพี่ชายที่ช่วยเธอออกมาจากถ้ำโจรมนุษย์ เกือบถูกพวกมันทุบตีจนตาย เพื่อช่วยเธอ พี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกันแท้ ๆ ของเธอนะเนี่ย หัวใจเธอถูกหมากัดกินไปแล้วหรือไง?"
ตอนอายุเก้าขวบตอนกลับมาจากต่างจังหวัด เธอกับโจวไช่เซียกลับจากโรงเรียนเกือบถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไป โจวเซียงหยางช่วยพวกเธอไว้ แต่ตัวเขาเองก็ถูกพวกมันรุมกระทืบอย่างสาหัส
โจวไช่เซียใช้มือกุมท้องที่เจ็บ ดวงตาคมกริบจ้องหยูเจาจ้าวด้วยความเกลียดชัง ตะโกนด้วยความโกรธ
"เธอพูด nonsense! พี่ชายฉันคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน ฉันทำเพื่อพี่ชายทั้งนั้น พี่สาวเจ้าตี้ทั้งอ่อนโยนทั้ง善良 ต่างหากที่คู่ควรกับพี่ชายฉัน!"
"ส่วนเธอทั้งร้ายทั้งเลว ไม่คู่ควรกับพี่ชายฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันแค่ช่วยพี่ชายเลือกทางที่ถูกต้องเท่านั้น!"
ปั๊บ!
โจวเซียงหยางโมโหจนฟาดโจวไช่เซียหนึ่งฉาด "เธอต่างหากที่ทั้งร้ายทั้งเลว ทั้งโง่ทั้งมีพิษ ใครขอให้เธอเลือกให้ฉันกัน เธอทำฉันพินาศ!"
"หึ! ทำเพื่อพี่ชายเธอเนี่ยนะ เธอวางยาให้พี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง เธอคิดถึงฐานะของพี่ชายบ้างไหมตอนทำแบบนั้น?"
"มีอะไรให้แค้นหนักขนาดนั้น เธอถึงได้วางยาแรง ๆ ราคาแพง ๆ แบบนั้นให้พี่ชายกิน เธอกำลังทำลายพี่ชายตัวเองนะรู้ตัวไหม เธอไม่ลองเอาไปให้หยูเยา zu กินดูสิ จะได้แต่งงานกับหยูเยา zu ได้เลย!"
"ตอนนี้เธออยากให้พี่ชายเธอแต่งงานกับยูเจ้าตี้ แล้วเธอล่ะ จะได้แต่งงานกับหยูเยา zu ไหม? การแต่งงานสลับพี่น้องกันแบบนี้มันเป็นเรื่องน่าอาย เธอนี่มันทั้งโง่ทั้งมีพิษจริง ๆ!"
หยูเจาจ้าวมองคนที่มุงดูอยู่越来越多 แล้วก็สวดยับไปที่โจวไช่เซียหนึ่งชุด
"ฉันไม่ได้..."
"เธอไม่ได้ทำร้ายพี่ชายเธอ? ไม่ได้ชอบหยูเยา zu? งั้นเธอสาบานสิว่าเธอไม่ชอบหยูเยา zu ไม่มีความคิดจะแต่งงานกับหยูเยา zu และจะไม่ย่างกรายเข้าไปในตระกูลหยูไปชั่วชีวิต!"
หยูเจาจ้าวมองโจวไช่เซียที่ได้แต่อ้าปากค้างพูดไม่ออก ก็แสยะยิ้มเยาะเย้ยอย่างเย็นชา