เซวียเยี่ยนสะดุ้งราวกับถูกลวก เขาตรงไปที่โต๊ะแล้วคว้าจับงูตรงจุดเจ็ดชุ่น งูดิ้นพล่านอยู่สองครั้งก่อนจะสิ้นใจ
เขายืนนิ่งอยู่กับที่อย่างลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปหาลู่เจียเจีย แล้วยกงูในมือขึ้นถามว่า “เอาไหม?”
ในยุคนี้แค่จะมีชีวิตอยู่ก็ลำบากกันมากแล้ว น้ำแกงงูบำรุงร่างกายได้ดี ยิ่งใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้วด้วย คงมีคนไม่มากนักที่จะปฏิเสธเนื้อแบบนี้ เซวียเยี่ยนก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว
ลู่เจียเจียตกใจจนรีบถอยหลัง ใบหน้าซีดเผือด เธอโบกมือรัว ๆ “ฉันไม่เอา ไม่เอา รีบเอามันไปเลย!”
งูตัวที่อยู่ในหลุมครั้งก่อนทิ้งบาดแผลทางใจไว้กับเธออย่างหนัก แม้แต่ตอนนี้ลู่เจียเจียยังนึกถึงสัมผัสของเกล็ดงูที่เสียดสีกับผิวได้
เธอได้แต่เกลียดที่ขาตัวเองวิ่งไม่ได้ ถ้าวิ่งได้ เธอคงเผ่นหายไปจากห้องนี้นานแล้ว
เมื่อเห็นว่าลู่เจียเจียรังเกียจงูตัวนี้มาก เซวียเยี่ยนจึงเล็งไปที่ตะกร้าสะพายหลังของตัวเอง แล้วโยนมันลงไปได้อย่างแม่นยำ
ลู่เจียเจียยืนนิ่ง ดวงตากลมโตดำขลับเบิกกว้าง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี บนโต๊ะยังมีร่องรอยที่งูเลื้อยผ่านอยู่
แค่คิดถึงเรื่องนั้น เธอก็ทั้งกลัวทั้งอยากอาเจียน
ปฏิกิริยาทางร่างกายยากจะควบคุม ลู่เจียเจียขยับไปทางโต๊ะอย่างยากลำบาก พลางกวาดตามองเพดานว่ามีงูตัวอื่นอยู่หรือเปล่า
เซวียเยี่ยนมองตามสายตาของลู่เจียเจีย เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเดินเข้าไปถอดเสื้อตัวนอก แล้วช่วยเธอเช็ดโต๊ะ
ข้างในเซวียเยี่ยนสวมเสื้อกล้ามสีดำ ไหล่กว้างเอวสอบ ต่างจากคนอื่นที่ฝึกมาแค่ท่าทาง ทุกส่วนของร่างกายเขาแฝงไว้ด้วยพละกำลังที่พร้อมระเบิดออกมา