ลู่เจียเจียหดคอ รีบชักมือกลับอย่างว่าง่าย
แต่เธอกำลังจะตกลงไปแล้ว…
เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอจึงคว้าชายเสื้อชั้นนอกของเขาไว้ ร่างกายแนบชิดเขามากขึ้น
เซวียเยี่ยนพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างแรง ก่อนตวาดคนที่อยู่ด้านหลังว่า “อย่าขยับซี้ซั้ว ถ้าขยับอีก ฉันจะทิ้งเธอไว้ตรงนี้!”
“...เข้าใจแล้ว” ลู่เจียเจียกลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้จริง ๆ จึงอยู่นิ่งอย่างว่าง่าย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่เจียเจียนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้ชื่อผู้มีพระคุณ เธอจึงเอ่ยถามเสียงอ่อนแรงว่า “คุณชื่ออะไรเหรอ?”
พอเธอได้รับการช่วยเหลือแล้ว จะซื้อเสื้อผ้าดี ๆ ให้เขาสักชุด แล้วให้พ่อซื้อคฤหาสน์ให้เขาอีกหลัง
ร่างของเซวียเยี่ยนพลันเกร็งขึ้น ดวงตาดำราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโทสะ “ลู่เจียเจีย เธอตั้งใจดูถูกฉันหรือไง?!”
“คะ...คุณรู้ชื่อฉันได้ยังไง?” ลู่เจียเจียหอบหายใจ ก่อนถามอย่างประหลาดใจ
“ลู่เจียเจีย ไม่ต้องมาแสดงละครต่อหน้าฉัน” ดวงตาดำของเซวียเยี่ยนหม่นลงเล็กน้อย ท่อนแขนของเขากระชับขึ้นนิดหนึ่ง ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง “เลิกคิดอะไรแบบนั้นซะ”
ริมฝีปากซีดเซียวของลู่เจียเจียขยับ “อะไรนะ?”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงคนร้องเรียกดังมาจากที่ไม่ไกล เขารีบวางลู่เจียเจียลงใต้ต้นไม้
“คุณเป็นอะไรไป?” ลู่เจียเจียมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีคว้าชายแขนเสื้อเขาไว้ เสียงแหบพร่าว่า “ฉันพูดอะไรผิดเหรอ?”
เซวียเยี่ยนสะบัดมือลู่เจียเจียออก ก่อนพูดเสียงเข้มว่า “ฉันพาเธอออกมาจากเขาลึกแล้ว เธอไม่ต้องแกล้งทำต่อหน้าฉันก็ได้ วางใจเถอะ ฉันไม่ได้สนใจเธอ และจะไม่ข่มขู่ให้เธอแต่งงานกับฉันด้วย ไม่ต้องทำเหมือนคราวก่อนที่คิดสั้นอีก”
ลู่เจียเจียยืนงงอยู่ตรงนั้น ยังไม่ทันได้ถามให้เข้าใจ เซวียเยี่ยนก็หายลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
เสียงร้องเรียกจากที่ไกล ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอเห็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อสีดำคนหนึ่ง พอเห็นเธอก็เผยสีหน้าดีใจ
เขาวิ่งมาหาเธอพลางตะโกนว่า “แม่ ผมหาน้องสาวเจอแล้ว อยู่ตรงนี้!”
ภาพประหลาดบางอย่างวาบผ่านเข้ามาในหัวของลู่เจียเจีย เธอขยับปากอย่างอ่อนแรง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “พี่ใหญ่...”
ลู่เจียเจียไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าพึ่งพาผู้ชายตรงหน้าได้ เธอปลอดภัยแล้ว แต่ในวินาทีถัดมา ร่างกายก็ทนไม่ไหว หมดสติไป
เซวียเยี่ยนหลบอยู่หลังโขดหินก้อนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป เขามองหญิงสาวที่ถูกผู้คนล้อมอยู่ตรงกลางแวบหนึ่ง แววตาหม่นลง ก่อนหมุนตัวจากไป
ลู่เจียเจียที่หมดสติจมดิ่งเข้าไปในชีวิตของคนอีกคน
ตอนนี้เป็นยุค 70 เป็นช่วงเวลาที่ประเทศกำลังฟื้นฟูทุกสิ่งขึ้นมาใหม่
เจ้าของร่างนี้ก็ชื่อ ‘ลู่เจียเจีย’ เหมือนกัน เธอเกิดในหมู่บ้านซีสุ่ย มีพี่ชายสี่คน และเป็นน้องเล็กที่ได้รับความรักมากที่สุดในบ้าน
พ่อแท้ ๆ เป็นหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้านซีสุ่ย ส่วนแม่แท้ ๆ มีนิสัยใจร้อนและคอยปกป้องคนในครอบครัว ‘ลู่เจียเจีย’ ไม่เคยเผชิญความลำบากมาตั้งแต่เด็ก จึงกลายเป็นคนเอาแต่ใจและไม่ค่อยใช้สมอง
เธอหน้าตาสะสวยหมดจด ตอนอายุ 12 ปี ผู้ใหญ่คนหนึ่งจากคณะศิลปะการแสดงเห็นแวว จึงรับเธอเข้าเป็นกรณีพิเศษ
แต่พออายุ 15 ปี คณะศิลปะการแสดงยุบ เธอก็กลับหมู่บ้าน
‘ลู่เจียเจีย’ ดูแคลนคนบ้านนอกที่ทำงานใช้แรงงาน และอิจฉาความรักโรแมนติกในหมู่ปัญญาชน
หลายปีก่อน ตอนที่ปัญญาชนถูกส่งลงชนบท ‘ลู่เจียเจีย’ ตกหลุมรักโจวเหวินชิง ชายหนุ่มที่ดูมีมาดของปัญญาชนอย่างหัวปักหัวปำ เธอมักใช้อำนาจของครอบครัวช่วยเหลือเขา จัดงานที่ง่ายที่สุดให้ทำ แถมยังแอบแบ่งอาหารของตัวเองให้เขาอยู่บ่อย ๆ
แต่โจวเหวินชิงก็ไม่เคยตกลงคบหากับ ‘ลู่เจียเจีย’ อย่างเป็นทางการ
ในมุมมองของลู่เจียเจียที่เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ โจวเหวินชิงไม่ได้ชอบเจ้าของร่างเดิมเลยสักนิด เขาแค่ใช้เธอเป็นบันไดเพื่อหาผลประโยชน์มาโดยตลอด
แต่เจ้าของร่างเดิมที่กำลังคลุ้มคลั่งกลับมองอะไรไม่ออก เธอหลงใหลและไล่ตามโจวเหวินชิงอย่างบ้าคลั่ง ในสายตาและหัวใจมีแต่เขา
เมื่อเวลาผ่านไป จุดพลิกผันครั้งใหญ่ก็มาถึง
ครอบครัวเห็นว่าลู่เจียเจียชอบโจวเหวินชิงมาก แม้จะไม่ชอบที่เขาดูอ่อนแอและเลี้ยงดูครอบครัวไม่ได้ แต่ก็ยังเป็นฝ่ายพูดเรื่องแต่งงานของทั้งคู่ขึ้นมาก่อน
ใครจะคิดว่าโจวเหวินชิงจะปฏิเสธตรงนั้น แถมยังพูดจาสวยหรูว่า “ผมมองเจียเจียเป็นแค่สหายร่วมรบ เป็นน้องสาวที่สนิทกันเหมือนคนในครอบครัว ไม่ได้คิดอะไรกับเธอเกินกว่านั้น”
พอได้ยินคำพูดนี้ พ่อของลู่ก็โกรธขึ้นมาทันที
เขาเป็นชาวนา ไม่เข้าใจหลักการลึกซึ้งอะไรนัก แต่รู้ว่าปัญญาชนหนุ่มคนนี้หลอกเล่นกับลูกสาวของเขามาตลอด
นอกจากจะทำให้ชื่อเสียงลูกสาวเสียหายแล้ว ยังได้ผลประโยชน์ไปไม่น้อย
พ่อของลู่แค่นหัวเราะแล้วกลับบ้าน จากนั้นก็ห้าม ‘ลู่เจียเจีย’ ไปข้องเกี่ยวกับโจวเหวินชิงอีกเด็ดขาด
‘ลู่เจียเจีย’ เองก็เป็นคนหัวแข็ง พอเลือดขึ้นหน้า เธอก็ตรงไปกระโดดน้ำในแม่น้ำทันที
บังเอิญเซวียเยี่ยนช่วยเธอขึ้นมาได้
หมู่บ้านซีสุ่ยมีกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรข้อหนึ่ง หากผู้ชายช่วยผู้หญิงไว้ และทั้งสองครอบครัวต่างเห็นชอบ ก็สามารถผูกสัมพันธ์เป็นดองกันได้
ถึงตอนนี้จะเป็นยุคใหม่แล้ว กฎนี้จะถูกยกเลิกเมื่อไรก็ได้ แต่ข่าวลือก็ยังหนีไม่พ้น
‘ลู่เจียเจีย’ โกรธจนแทบคลั่ง กลัวว่าเซวียเยี่ยนจะมาสู่ขอเธอที่บ้านเข้าสักวัน
เธอแอบไปหาเซวียเยี่ยน แล้วพูดจาประชดประชันว่าอย่าได้คิดอาจเอื้อมอยากกินเนื้อหงส์เลย บ้านก็ยากจนจนไม่มีข้าวจะกิน ยังจะคิดแต่งเมียอีกหรือ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอสวยขนาดนี้ คนอย่างเซวียเยี่ยนไม่มีทางคู่ควรกับเธอ ชาตินี้เธอจะรักผู้ชายเพียงคนเดียวคือโจวเหวินชิง นอกจากเขาแล้ว เธอไม่เห็นผู้ชายคนไหนอยู่ในสายตา
ลู่เจียเจียที่เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์หน้าเจื่อนลง เธอจำได้อย่างเป็นธรรมชาติว่าผู้ชายที่ช่วยเธอในภูเขาวันนี้ก็คือเซวียเยี่ยน
มิน่าล่ะเขาถึงเกลียดเธอ โดยเฉพาะตอนที่เธอพูดว่าจะตอบแทนเขา
เรื่องที่แย่ยิ่งกว่านั้นยังรออยู่ข้างหน้า
-
ขออธิบายสักหน่อย: เรื่องนี้ไม่ใช่แนวเกิดใหม่ และไม่มีมิติพิเศษ นางเอกเป็นคนยุค 70 อยู่แล้ว ร่างนี้ก็เป็นร่างของเธอเอง เพียงแต่มีคนอื่นเข้ามาสวมร่าง ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว แค่จำอะไรไม่ได้ จึงเข้าใจผิดว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่น
อธิบายง่าย ๆ ก็คือ เรื่องดี ๆ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่นางเอกทำ ส่วนเรื่องแย่ ๆ เป็นฝีมือของคนที่ยึดร่างนางเอกไป