“ฉันกลัว…รออีกหน่อยได้ไหม…”
เจียงรั่งรั่งทำท่าขลาด ๆ พอเอ่ยปากก็ออดอ้อนทันที
พอเห็นเฉียวอี้โจวเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันเอว เธอก็รู้ทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงกอดผ้าห่มแล้วถอยกรูดไปด้านหลัง
แต่ลูกไม้อ้อนทำตัวน่าสงสารที่เมื่อก่อนใช้ได้ผลทุกครั้งกลับไม่ได้ผล เฉียวอี้โจวดูจะยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิมเสียอีก
เขาดึงเธอเข้ามากอด ลูบเส้นผมเบา ๆ พลางพูดว่า
“ที่รัก ลองอีกครั้งนะ คราวนี้ต้องไม่เป็นแบบนั้นแน่ ครั้งก่อนมันเป็นเรื่องปกติ”
เฉียวอี้โจวก้มลงเห็นสีหน้าเจียงรั่งรั่งลังเลอยู่บ้าง จึงรุกเร้าต่อ
“ที่รัก ผมตั้งใจศึกษาแล้ว รับรองว่าไม่เป็นไร”
เจียงรั่งรั่งรวบรวมความกล้าแล้วพยักหน้า แต่พอถูกจูบ เธอก็ยังเกร็งแข็งทื่อราวกับท่อนไม้
ผลการศึกษาของเฉียวอี้โจวน่าพอใจทีเดียว
เจียงรั่งรั่งเองก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
เมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว เฉียวอี้โจวจึงเริ่มลงมือ
ผลลัพธ์ย่อมราบรื่นกว่าเดิมมาก เจียงรั่งรั่งไม่ได้รู้สึกไม่สบาย…
แค่รู้สึกเหมือนตอนที่กินอะไรสักอย่าง ทั้งที่กินคำเดียวไม่หมด แต่ก็ฝืนยัดเข้าปากไปทั้งคำ
แววตาของเฉียวอี้โจวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาเผลอถอนหายใจออกมา
มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น จากนั้นก็เป็นพายุโหมกระหน่ำ
เขาชอบเปิดไฟให้สว่างจ้า ชอบสังเกตปฏิกิริยาของเธอ ชอบมองเธอ
ตอนที่เจียงรั่งรั่งเหนื่อยล้าไปทั้งตัว เธอยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาก็เป็นมือใหม่เหมือนกันนี่นา แล้วทำไมถึงเก่งขนาดนี้?