เซียวหวยเหยี่ยนรู้สึกว่านางช่างน่าสนใจจริง ๆ
นางกำนัลทั่วไปเมื่อพบองค์ชายรัชทายาทผู้ถูกปลดอย่างเขา ไม่ก็หลบเลี่ยงจนแทบไม่ทัน ไม่ก็แอบหวังจะเกาะเกี่ยวอำนาจ แต่สาวใช้ตัวน้อยตรงหน้ากลับไม่เหมือนใคร
นางว่าง่าย เชื่อฟัง ทั้งยังไร้เดียงสาน่ารัก เพราะเลี้ยงกล้วยไม้เป็น จึงได้ทำงานอยู่ในโรงเรือนดอกไม้
ยังดีที่นางคลุกคลีอยู่กับดอกไม้ใบหญ้า หากต้องรับมือกับผู้คน ด้วยความใสซื่อไร้พิษภัยเช่นนี้ คงถูกกลืนกินทั้งกระดูกและเนื้อไปนานแล้ว
แต่เขากลับรู้สึกว่ายิ่งนางเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้หัวใจเขาคันยุบยิบ
เขาชอบคนแบบนี้จริง ๆ หรือ?
คงใช่กระมัง เขาเคยพบเจอคนที่ประจบสอพลอและเจ้าแผนการมามากมาย ดังนั้นคงชอบคนที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง
การที่หัวใจซึ่งสงบนิ่งมานานหลายปีของเขาเกิดความปรารถนาอยากครอบครองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คนเช่นนาง เขาเพิ่งพบเป็นครั้งแรก
อืม ปล่อยไปไม่ได้
เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์
เจียงรั่งรั่งขยับตะเกียบตาม นางกินได้เท่าหญิงสาวทั่วไป ข้าวชามเดียวก็อิ่มแล้ว
“นี่ เจ้ายกไปดื่มเถอะ”
เซียวหวยเหยี่ยนเลื่อนหม้อพระกระโดดกำแพงไปให้นาง
เจียงรั่งรั่งดีใจ นางชอบกินเมนูนี้จริง ๆ “ขอบพระทัยเพคะ องค์ชาย!”
ขอชิมหน่อยสิว่าต่างจากของยุคปัจจุบันอย่างไร!
เซียวหวยเหยี่ยนมองดวงตาที่เป็นประกายของนาง พลางคิดว่านี่เป็นแมวน้อยจอมตะกละจริง ๆ
เจียงรั่งรั่ง: อืม ใช่ นางเป็นแบบนั้นแหละ ทั้งขี้เกียจทั้งตะกละ ไม่มีคุณสมบัติที่ดีงามอย่างความอดทนขยันขันแข็งติดตัวสักนิด
อีกฟากหนึ่ง เซียวหวยเหยี่ยนดูเหมือนกำลังกินอาหาร ทว่าสมาธิทั้งหมดกลับจดจ่ออยู่กับสาวน้อยตรงหน้า สายตาเร้นลับและลุ่มลึก ไล้สำรวจรูปร่างหน้าตาของนางทีละส่วน