เฉียวอี้โจวยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง มุมปากแต้มรอยยิ้มบาง ๆ ท่วงท่านั่งและสีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ท่าทีที่ยื่นเอกสารออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับเป็นแค่เอกสารธรรมดา ทำให้เฉียวเจิ้นกั๋วรู้สึกหนาวเยือกวาบขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ
เขาตื่นเต็มตาแล้ว และมองลูกชายคนนี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เปลือกนอกอ่อนโยนทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่เจ้าตัวใช้ปกปิดตัวเอง
ลูกชายคนนี้มีจิตใจลึกล้ำ วางแผนได้ไกล เหนือกว่าเขาในวัยเดียวกันเสียอีก
ลูกชายคนนี้น่ากลัวกว่าที่เขาคิดไว้เป็นร้อยเท่า
เฉียวเจิ้นกั๋วข่มความหวาดหวั่นและหวาดระแวงในใจลง ก่อนเอ่ยด้วยลำคอแห้งผากว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปพบประมุขตระกูลเจียงด้วยตัวเอง จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”
เฉียวอี้โจวลุกขึ้นยืน พยักหน้าเล็กน้อย “รบกวนคุณพ่อด้วยครับ”
เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงหันหลังเปิดประตูเดินออกไป
ภายในห้องหนังสือ เฉียวเจิ้นกั๋วจ้องเอกสารบนโต๊ะอยู่นาน ไม่อาจดึงสติกลับมาได้ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงท่วมท้นอยู่ในใจ
วันถัดมา
รถหรูสีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่หน้าประตูอาคารหลักของตระกูลเจียง
เฉียวอี้โจวเปิดประตูรถลงมา วันนี้เขาแต่งตัวสบาย ๆ สีขาวนวลทำให้ดูอ่อนโยนไร้พิษภัยยิ่งขึ้น
แต่ก่อนสิ่งที่เฉียวอี้โจวเกลียดที่สุดคือการเข้าสังคมและไปเยี่ยมเยียน ทว่าวันนี้เขากลับตั้งใจเลือกของขวัญ แล้วไปพบทุกคนในตระกูลเจียงอย่างจริงจัง
เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงซานผู้เป็นพ่อของเจียงรั่งรั่ง เขาวางตัวสุภาพ พูดจาสุขุม ทุกถ้อยคำเหมาะสมพอดี ทั้งอ่อนน้อมแต่ไม่ประจบประแจง
ต่อหน้าซูหว่านฉิง เขาเอาใจใส่และรู้จักดูแล จับคำถามของผู้ใหญ่ได้อย่างพอดิบพอดี ตอบอย่างสุภาพอ่อนโยน