ปกเสื้อฉีกอ้า เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนกับเอี๊ยมสีแดงระเรื่อที่อยู่ใต้ร่มผ้า
เจียงรั่งรั่งตกใจจริง ๆ เธอเจอยันเดเระที่ไม่คิดจะเสแสร้งแบบนี้เข้า ก็อดหวั่นใจไม่ได้อยู่บ้าง ไม่ใช่เพราะเธอขี้ขลาด แต่เธอต้องใช้เวลาปรับตัวบ้างสิ!
เธอยังปกติเกินไป เธอคิดว่าความสัมพันธ์ใกล้ชิดอย่างน้อยก็ควรทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ ค่อยเป็นค่อยไปจนทุกอย่างลงตัว
ใครเขาเริ่มพลอดรักกันตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรกแบบนี้กันล่ะ? ต้องหาทางแล้ว…
เซียวหวยเหยี่ยนยิ่งทำเกินเลยขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง…
“ฮือ ๆ… องค์ชาย อย่าทำแบบนี้เลย หม่อมฉันกลัว…”
หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลลงมาตามแก้มขาวนวล
ใช่แล้ว เจียงรั่งรั่งงัดไม้ตายของเธอออกมา นั่นก็คือร้องไห้!
เธอเดิมพันว่าเขายังไม่อยากให้เธอกลัวเขา! ถ้าแพ้ก็ยอมรับชะตา อย่างไรเสียเร็วหรือช้าก็ต้องเป็นคนคนนี้อยู่ดี
ในที่สุดเซียวหวยเหยี่ยนก็หยุดมือเพราะเสียงร้องไห้ของเธอ เขาก้มตามองคนที่อยู่บนโต๊ะ
มวยผมของเธอคลายออกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เส้นผมดำขลับนุ่มสลวยแผ่กระจายยุ่งเหยิงอยู่บนโต๊ะ
ดวงตาสีอำพันเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา งดงามเหมือนที่เขาจินตนาการไว้ ทั้งยังชวนให้ใจสั่นอย่างยิ่ง
ริมฝีปากแดงชุ่มชื้นและบวมเล็กน้อย เป็นฝีมือของเขาเมื่อครู่นี้เอง
ร่างทั้งร่างสั่นระริก ส่วนส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิดก็ขยับตามไปด้วย
เธอไม่รู้จริง ๆ หรือว่าตัวเองเย้ายวนขนาดไหน?
ท่าทางน่าสงสารของเธอทำให้เขาอยากครอบครองเธอเสียเดี๋ยวนี้
เฮ้อ…
เขาไม่อยากปล่อยเธอไปเลย น่าเสียดายที่เธอตกใจจนขวัญเสีย เขาไม่อยากเห็นเธอกลัวตัวเองเท่าไรนัก