บนโต๊ะไม้แดงแกะสลักมีอาหารเช้าวางเรียงเต็มโต๊ะ
ในจานกระเบื้องขาวมีเสี่ยวหลงเปาแป้งบางไส้นุ่มวางซ้อนกันอยู่ ในชามมีโจ๊กอุ่น ๆ ส่วนข้างกันยังมีไข่ตุ๋นกุ้งและผักกับเนื้ออีกหลายจาน ทั้งแบบยำและผัด
เซียวหวยเหยี่ยนกับเจียงรั่งรั่งนั่งกินอาหารเช้าอยู่หน้าโต๊ะ
ทว่าคนผู้หนึ่งกลับไม่ได้สนใจอาหารเลิศรสตรงหน้าเลย
สีเหลืองอ่อนช่วยขับให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางดูขาวผ่องเนียนใส ปลายนิ้วเรียวงามคีบช้อนคันเล็ก ตักไข่ตุ๋นขึ้นมาหนึ่งคำแล้วส่งเข้าปาก
ริมฝีปากที่แดงระเรื่ออยู่แล้วพลันเคลือบประกายมันวาว ดูเย้ายวนยิ่งขึ้น
ปากน้อย ๆ ขยับเคี้ยว ก่อนจะคีบเสี่ยวหลงเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วส่งครึ่งที่เหลือเข้าปากจนหมด แก้มป่องตุ่ย น่ารักเป็นพิเศษ
เจียงรั่งรั่งตั้งใจกินจนไม่ทันสังเกตสายตาของเขา ไหนเลยจะมีเวลาสนใจวัตถุดิบโบราณนั้นอร่อยเกินไป อาหารที่ปรุงออกมาก็อร่อยจริง ๆ
เซียวหวยเหยี่ยนกลืนน้ำลาย ก่อนจะกินตามนางเสียเลย นางกินอะไรเขาก็กินตามอย่างนั้น ปรากฏว่ารสชาติอร่อยขึ้นจริง ๆ
กิริยาตอนกินของเขาสุภาพสง่างาม เชื่องช้าไม่รีบร้อน ความเย็นชาอำมหิตที่ซ่อนลึกในดวงตาเมื่อก่อนเลือนหายไปจนหมด เหลือเพียงความอ่อนโยนและเอ็นดู
เขานั่งหลังตรง สวมชุดแพรสีเรียบหรู ผมยาวรวบด้วยกวานหยกดำ เปลือกตาบาง ดวงตาเรียวยาว ริมฝีปากแดงฟันขาว
ไม่ว่าใครมองก็เห็นเป็นคุณชายรูปงามดุจหยก ไม่มีเค้าความเหี้ยมโหดของคนที่เมื่อคืนออกคำสั่งสังหารขุนนางผู้มีอำนาจในเมืองหลวงไปกว่าสิบตระกูลด้วยตนเองเลยแม้แต่น้อย
แปดแปดแปดโผล่ขึ้นมาส่งข้อความอย่างเงียบ ๆ: 【โฮสต์ เมื่อคืนพระเอกสั่งฆ่าศัตรูแทบทั้งหมด เช้านี้ยังกินข้าวเช้าได้อย่างสงบตามปกติ สภาพจิตใจของเขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว】