เซียวหวยเหยี่ยนรีบเข้ามาตบหลังนางเบา ๆ ขมวดคิ้วน้อย ๆ “ดื่มชาอยู่ดี ๆ ทำไมถึงสำลักได้ล่ะ?”
เซียวหวยเหยี่ยนมองถ้วยชาใบเล็กที่จุน้ำได้เพียงอึกเดียวอย่างไม่เข้าใจ
“แค่ก ๆ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว แค่เผลอไปหน่อย”
ขณะเดียวกัน ในใจก็ถามแปดแปดแปดเสียงดังลั่นว่า [ส่งไปหอคณิกาชายเหรอ? มีคนไปเที่ยวหอคณิกาชายเพื่อซื้อบริการผู้ชายด้วยเหรอ?]
【อื้อ โลกนี้แบ่งเป็นหอคณิกาหญิงกับหอคณิกาชาย ในหอคณิกาชายมีแต่ผู้ชาย
องค์ชายสี่มีรสนิยมชอบผู้ชายอยู่แล้ว ถ้าอธิบายด้วยคำสมัยใหม่ของพวกเธอก็คือเขาเป็นฝ่ายรุก เพราะงั้นการส่งเขาไปเป็นฝ่ายรับจึงเป็นการลงโทษที่โหดร้ายมากจริง ๆ
แต่เขาก็สมควรแล้ว! ปกติเขาชอบเลือกขันทีหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านอายุน้อย ๆ กลับไปทรมานและหยอกเล่นตามใจชอบ ขันทีที่ถูกเขาทำร้ายมีนับไม่ถ้วน
พระเอกกำลังใช้วิธีของคนผู้นั้นย้อนคืนสนองคนผู้นั้น เมื่อก่อนเขาทรมานคนอื่น ตอนนี้ได้สัมผัสความทุกข์จากการถูกคนเล่นงานด้วยตัวเองบ้างก็สมควรแล้ว】
หลังฟังคำอธิบายของระบบ เจียงรั่งรั่งก็เงยหน้ามองเซียวหวยเหยี่ยนที่อยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว
แสงยามเช้าตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่มีเส้นสายคมชัดของเขา ระหว่างคิ้วและดวงตาแฝงความอ่อนโยนสบาย ๆ ไร้ร่องรอยความดุดันหรือโทสะ
มือใหญ่เล่นมือของนางอย่างเพลิดเพลิน ท่าทางสงบสุขราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ยากจะจินตนาการจริง ๆ ว่าเขาจะมีด้านโหดเหี้ยมเช่นนั้น
แปดแปดแปดที่เห็นเส้นเรื่องของโลกนี้ครบถ้วนถอนหายใจด้วยความรู้สึกว่า
【คนพวกนั้นสมควรแล้ว ตอนนั้นคนตั้งมากมายร่วมมือกันลากพระเอกวัยสิบหกปีจากจุดสูงสุดลงสู่ก้นบึ้ง ตระกูลฝ่ายมารดาถูกเนรเทศ เสด็จแม่ก็สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเยาว์ หากเป็นคนทั่วไป ป่านนี้อาจจะ…】