นางเดินไปถึงข้างเตียง ลองนั่งหยั่งเชิงดู ที่นอนหนามาก ไม่นุ่มยวบ
มีม่านเตียงช่วยบังแสง เหมาะกับการงีบต่อเป็นที่สุด นางเอนตัวหงายหลังลงไป ก่อนจะทิ้งตัวแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนขากางออก
[แปดแปดแปด ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วค่อยปลุกฉันนะ ขอหลับต่ออีกหน่อย]
【ได้เลย】
เจียงรั่งรั่งรู้สึกเหมือนแค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาก็ถึงเวลาแล้ว ราวกับเพิ่งเคลิ้มหลับก็ถูกแปดแปดแปดปลุก ทั้งที่ความจริงนางหลับไปตั้งสามชั่วโมง
เจียงรั่งรั่งบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายเต็มที่ ก่อนลุกขึ้นไปยังห้องเครื่องหลวง
เพิ่งก้าวเข้าไปในเขตห้องเครื่องหลวง กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาเสียจนนางหิวขึ้นมาทันที
ช่วงเวลานี้ห้องเครื่องหลวงคึกคักมาก แต่ถึงจะวุ่นวายก็ยังเป็นระเบียบ นางมองกล่องใส่อาหารที่เรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบแล้วก็คิดไม่ตก
[แปดแปดแปด กล่องไหนเป็นของตำหนักเย็นน่ะ มองแถวนี้แล้วเหมือนกันหมดเลย]
【ต้นฉบับไม่ได้เขียนละเอียดขนาดนั้น ลองถามใครสักคนดูไหมล่ะ】
[ก็ได้]
ขณะที่เจียงรั่งรั่งกำลังหาคนถาม พ่อครัวร่างอ้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อก็เดินออกมาอย่างกะทันหัน เสียงดังลั่นราวกับตีระฆัง จนหูนางอื้อไปหมด
“ใครเป็นคนรับผิดชอบตำหนักเย็น?!”
“ฉันเอง!”
เจียงรั่งรั่งยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ แล้วรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา
พ่อครัวร่างอ้วนเหลือบมองนาง ก่อนยื่นกล่องอาหารเคลือบชาดใบหนักให้ “ถือให้ดี!”
“ได้ค่ะ” เจียงรั่งรั่งรับกล่องอาหารมาด้วยท่าทีว่าง่าย มือทั้งสองประคองไว้
ในกล่องนี้มีอาหารกี่อย่างกันนะ ทำไมถึงหนักขนาดนี้?
ระหว่างทางกลับตำหนักเย็น นางเดินเอื่อย ๆ เพราะกลัวอาหารหก
ที่จริงสาเหตุหลักคือกล่องหนักเกินไป นางเดิน ๆ หยุด ๆ อยู่ตลอดทาง ในที่สุดก็กลับมาถึงตำหนักเย็น