ทะลุมิติฉับไว: แม้เป็นหนุ่มคลั่งรัก แต่เขาก็หลงรักจนหน้ามืด

ตอนที่ 22 นางกำนัลตัวน้อยที่ถูกองค์รัชทายาทผู้ถูกปลดช่วงชิงไป 2

7 นาที· 1.6K คำ

นางเดินไปถึงข้างเตียง ลองนั่งหยั่งเชิงดู ที่นอนหนามาก ไม่นุ่มยวบ

มีม่านเตียงช่วยบังแสง เหมาะกับการงีบต่อเป็นที่สุด นางเอนตัวหงายหลังลงไป ก่อนจะทิ้งตัวแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนขากางออก

[แปดแปดแปด ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วค่อยปลุกฉันนะ ขอหลับต่ออีกหน่อย]

【ได้เลย】

เจียงรั่งรั่งรู้สึกเหมือนแค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาก็ถึงเวลาแล้ว ราวกับเพิ่งเคลิ้มหลับก็ถูกแปดแปดแปดปลุก ทั้งที่ความจริงนางหลับไปตั้งสามชั่วโมง

เจียงรั่งรั่งบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายเต็มที่ ก่อนลุกขึ้นไปยังห้องเครื่องหลวง

เพิ่งก้าวเข้าไปในเขตห้องเครื่องหลวง กลิ่นหอมของอาหารก็โชยมาเสียจนนางหิวขึ้นมาทันที

ช่วงเวลานี้ห้องเครื่องหลวงคึกคักมาก แต่ถึงจะวุ่นวายก็ยังเป็นระเบียบ นางมองกล่องใส่อาหารที่เรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบแล้วก็คิดไม่ตก

[แปดแปดแปด กล่องไหนเป็นของตำหนักเย็นน่ะ มองแถวนี้แล้วเหมือนกันหมดเลย]

【ต้นฉบับไม่ได้เขียนละเอียดขนาดนั้น ลองถามใครสักคนดูไหมล่ะ】

[ก็ได้]

ขณะที่เจียงรั่งรั่งกำลังหาคนถาม พ่อครัวร่างอ้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อก็เดินออกมาอย่างกะทันหัน เสียงดังลั่นราวกับตีระฆัง จนหูนางอื้อไปหมด

“ใครเป็นคนรับผิดชอบตำหนักเย็น?!”

“ฉันเอง!”

เจียงรั่งรั่งยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ แล้วรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา

พ่อครัวร่างอ้วนเหลือบมองนาง ก่อนยื่นกล่องอาหารเคลือบชาดใบหนักให้ “ถือให้ดี!”

“ได้ค่ะ” เจียงรั่งรั่งรับกล่องอาหารมาด้วยท่าทีว่าง่าย มือทั้งสองประคองไว้

ในกล่องนี้มีอาหารกี่อย่างกันนะ ทำไมถึงหนักขนาดนี้?

ระหว่างทางกลับตำหนักเย็น นางเดินเอื่อย ๆ เพราะกลัวอาหารหก

ที่จริงสาเหตุหลักคือกล่องหนักเกินไป นางเดิน ๆ หยุด ๆ อยู่ตลอดทาง ในที่สุดก็กลับมาถึงตำหนักเย็น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป