“พี่รอง พี่เต็มใจเองใช่ไหม?”
เจียงรั่งรั่งกระซิบถาม
เจียงเหยาเหยาเห็นว่าในห้องไม่มีคนอื่น จึงกระซิบตอบเช่นกัน
“แน่นอนสิ ฉันอุตส่าห์วางแผนตั้งใจขนาดนี้ ถ้าไม่ใช้ไม้แข็งบ้าง คบกันไปนาน ๆ แล้วเขาเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ? ดูตอนนี้สิ เขาถึงกับประกาศว่าจะไม่แต่งกับใครนอกจากฉันแล้ว”
เจียงรั่งรั่งยกนิ้วโป้งให้พี่สาว
พี่รองของเธอคิดว่าตัวเองฉลาดมาก โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ตัวเองเลือกเป็นพวกคลั่งรัก แถมยังคิดว่าตัวเองฝึกเขาจนเชื่องเสียอีก
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ก็กลับประเทศและจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ ในงานแต่ง เฉียวอี้โจวร้องไห้จนน้ำตาไหลพราก เจียงรั่งรั่งจึงต้องร้องไห้เป็นเพื่อนเขาสักหน่อย
จะว่าไป ชีวิตหลังจากนั้นของทั้งคู่ก็เรียกได้ว่าแทบไม่ห่างกันเลย เฉียวอี้โจวรับช่วงต่อบริษัทตั้งแต่ตอนเรียนปีสี่ ส่วนคุณพ่อเฉียวก็ถูกบังคับให้เกษียณ
เขายังส่งคุณพ่อเฉียวกับชู้รักทั้งห้าคนไปต่างประเทศ แล้วจับขังไว้ในบ้านหลังหนึ่ง
ให้คนส่งอาหารกับน้ำไปให้ทุกวัน แต่ไม่ยอมให้พวกเขาออกมา ประเทศนั้นวุ่นวายมาก ตราบใดที่เฉียวอี้โจวไม่ปล่อยตัว พวกเขาก็อย่าหวังว่าจะได้ออกมาอีกตลอดชีวิต
ส่วนลูกนอกสมรสพวกนั้น ไม่มีใครเอาไหนสักคน ล้วนเป็นพวกโง่เขลา เขาไม่แม้แต่จะสนใจ
อืม ดูจากตรงนี้แล้ว คนคนนี้ก็ยังมีอาการอยู่ เพียงแต่เจียงรั่งรั่งฉลาดมาก จนไม่เปิดโอกาสให้เขาแสดงอาการต่อหน้าเธอเลย
นอกจากนี้ เจียงรั่งรั่งยังได้รู้เรื่องหนึ่งที่ทำให้เธอดีใจมาก หลินพินถิงกับจางฮ่าวยกเลิกการหมั้นหมายกันแล้ว
ในที่สุดพ่อแม่ของหลินพินถิงก็เลิกฝากความหวังไว้กับลูกเขย หันมาทุ่มเทเลี้ยงดูลูกสาวให้พึ่งพาตัวเองได้
ส่วนจางฮ่าวก็ยังเป็นเหมือนเดิม
บางทีเขาอาจเคยเสียใจอยู่ชั่วครู่ แต่ต้องเข้าใจว่า คนบางคนก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เกิด เขาเลือกจะเป็นคนแบบนั้นเอง จะโทษใครไม่ได้