เฉียวอี้โจวที่ถูกเปิดโปงตัวตนแล้วกลายเป็นเหมือนขนมเหนียวหนึบ ตอนนี้กำลังกอดคนรักพลางขอโทษอยู่
“รั่งรั่ง ขอโทษนะ ฉันแค่ชอบเธอมากเกินไป อย่าเกลียดฉันเลย...”
เฉียวอี้โจวย่อตัวลงตรงหน้าเธอ สีหน้าแตกสลายราวกับหัวใจแหลกสลาย
เจียงรั่งรั่งรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง เดาว่าในใจคงเริ่มคิดหาวิธีขังเธอไว้แล้ว แต่ในฐานะผู้ทำภารกิจ เธอก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดอยู่แล้ว
เธอเม้มริมฝีปากที่แดงระเรื่อ ขนตาสั่นไหว “ฉัน...แค่ตกใจที่มันเกิดขึ้นกะทันหัน ฉันไม่ได้เกลียดคุณ”
ดวงตาที่เฉียวอี้โจวก้มมองเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เด็กน้อยน่ารักจริง ๆ ยอมให้อภัยเขาง่ายดายขนาดนี้
หลายวันต่อมา ทั้งคู่ไปกินอาหารญี่ปุ่น ดำน้ำตามหาฉลามวาฬ ล่องเรือท้องกระจก กินอาหารที่ร้านใต้ทะเล ตกปลาทะเล และถ่ายรูปไปทั่ว
ตลอดหลายวันมานี้ เธอเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกเฉียวอี้โจวกดจูบเป็นครั้งคราว
ตอนกลับถึงเมืองหลวง วันหยุดยาวช่วงต้นเดือนตุลาคมใกล้สิ้นสุดลง ใบแปะก๊วยในโรงเรียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง
หลังเปิดเทอม เจียงรั่งรั่งเริ่มตั้งใจหลบหน้าเขา นอกจากไม่ปฏิเสธเวลาชวนไปกินข้าวด้วยกันแล้ว เธอก็ไม่ยอมนอนพักกลางวันกับเขาอีก และไม่ถามโจทย์เขาแล้วด้วย
ความสนใจของเฉียวอี้โจวแทบทั้งหมดอยู่ที่เธอ เขาจะไม่สังเกตได้อย่างไร? พอรู้ว่าเธอกำลังหลบหน้าเขาจริง ๆ
ความหวาดกลัวในใจพลันรัดแน่นรอบหัวใจราวกับเถาวัลย์มีหนาม
เธอยังกลัวเขาอยู่หรือ?
เย็นวันที่สามหลังเปิดเทอม หลังมื้อเย็นเขาขวางเธอไว้ ก่อนจะลากเธอออกไปทันที
เจียงรั่งรั่งกลัวว่าจะทำให้คนอื่นหันมามุงดู จึงไม่ได้ขัดขืน
เขาลากเธอไปยังโถงพักผ่อน พอถึงห้องพักตรงมุมหนึ่งก็รูดม่านลง แล้วก้มหน้าจูบเธอ จูบหนักหน่วงกว่าครั้งก่อน จนเธอสะอื้นไม่หยุด หางตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำถึงได้ยอมหยุด