ในสายตาคนอื่น พวกเขาก็เป็นคู่รักกันไปนานแล้ว ยิ่งเห็นเฉียวอี้โจวเอาใจใส่และอ่อนโยนกับเธอมากแค่ไหน ก็ยิ่งไม่มีใครลับหลังพูดจาไม่น่าฟังอีก
ส่วนจางฮ่าวที่ชอบเล่นเกมรัก ๆ ใคร่ ๆ อยู่บ้าง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
หลังหมั้นกันใหม่ ๆ คู่หมั้นของเขามักส่งข้อความมาเล่าเรื่องชีวิตประจำวันให้ฟัง บางครั้งก็ชวนไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน
ทำไมพอรู้ตัวอีกทีถึงเหมือนไม่ได้เจอเธอมานานแล้ว? เขาเปิดโทรศัพท์ดู ประวัติแชตในวีแชตครั้งล่าสุดคือเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนั้นเขาบอกว่าจะเอาขนมหวานไปให้เธอ แต่เธอตอบกลับมาว่าไม่ต้อง
จางฮ่าวขมวดคิ้ว ส่งข้อความไปหาเธอ หนึ่งนาทีผ่านไป... สิบนาทีผ่านไป... หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
ตอนเลิกเรียน—
หลินพินถิง: มีอะไรเหรอ? ฉันเพิ่งเห็น
จางฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้มีธุระอะไร แค่อยากถามว่าช่วงนี้เธอยุ่งอะไรอยู่
จางฮ่าว: ไม่มีอะไร
หลินพินถิงทำหน้านิ่ง ก่อนดับหน้าจอโทรศัพท์
ในเมื่อเป็นทางเลือกของเขา เธอก็เคารพการตัดสินใจนั้น แต่เขาอย่าหวังว่าเธอจะเป็นภรรยาผู้เพียบพร้อม คอยอยู่บ้านเลี้ยงลูกแล้วรอเขากลับมา
————
กลางเดือนตุลาคม โรงเรียนก็จัดงานกีฬาสีฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเป็นงานกีฬาสีครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้เข้าร่วมในช่วงมัธยมปลาย