เจียงรั่งรั่งได้สติกลับมา “ได้เลย~”
เฉียวอี้โจวจูงมือเธอให้ลุกขึ้น เจียงรั่งรั่งประหม่าเสียจนใบหน้าเล็ก ๆ มีแต่แววเหม่อลอยงุนงง
เธอเป็นคนแปลกประหลาดอยู่เหมือนกัน เวลาประหม่ามาก ๆ ดวงตาจะไม่กลอกไปมา ใบหน้าก็ไร้อารมณ์ ราวกับใจลอยจนมึนงงไปหมด
พอเฉียวอี้โจวเห็นเธอเป็นแบบนี้ก็เข้าใจผิด คิดว่าเธอดื่มมากเกินไป
เขายื่นมือออกมา แขนเรียวยาวโอบรัดเอวเธอไว้ ก่อนพาเดินไปยังห้องนอนใหญ่ นั่นคือห้องของเบบี๋ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปก็เป็นห้องของพวกเขาแล้ว
เพราะประหม่า เจียงรั่งรั่งจึงตอบสนองช้ามาก ในห้องน้ำ เธอเงยหน้ามองเฉียวอี้โจวอย่างเหม่อลอย
เฉียวอี้โจวมองเบบี๋ของเขาที่จ้องมาด้วยดวงตาใสซื่อ ใบหน้าเปี่ยมความไร้เดียงสา…
สายตาของเขาเลื่อนจากดวงตาของเธอไปยังปลายจมูกและริมฝีปาก…
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า
“เบบี๋สวยจัง…”
เจียงรั่งรั่งได้สติกลับมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง เธอเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วรีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอก
เฉียวอี้โจวมองท่าทางมึนงงน่ารักที่ช้ากว่าคนอื่นไปหลายจังหวะของเธอ แล้วก็อดหัวเราะเบา ๆ เพราะความน่ารักของเธอไม่ไหว
เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่เธอ
“สวยจริง ๆ ไม่ต้องปิดหรอก”
เสียงของเขาทุ้มแหบชวนหลงใหล แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและแรงปรารถนาอันเร่าร้อน ราวกับลึกจนหยั่งไม่ถึง