ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีที่เฉียวอี้โจวกำลังต่อสู้กับความคิดในใจ เจียงรั่งรั่งก็เห็นเขาแล้ว
ถึงอย่างไรเฉียวอี้โจวก็เป็นพระเอก รูปร่างหน้าตาของเขาโดดเด่นเป็นเลิศอย่างไม่ต้องสงสัย จึงสะดุดตาท่ามกลางฝูงชนเป็นพิเศษ
รอยยิ้มหวานสดใสพลันปรากฏบนใบหน้าของเธอ ดวงตาหางจิ้งจอกเป็นประกายระยิบระยับ เปี่ยมไปด้วยความยินดี
เธอเข็นกระเป๋าเดินทางเดินฉับ ๆ ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาเฉียวอี้โจว เสียงนุ่มนิ่มดังขึ้นว่า
“หัวหน้าห้อง~ ฉันอยู่นี่~ คุณมาเร็วมากเลยนะ”
เฉียวอี้โจวได้สติกลับมา เมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเธอ ความคิดอันตรายเหล่านั้นก็ถูกปัดออกจากหัวไปชั่วคราว
ความรู้สึกตึงเครียดที่ก่อตัวอยู่ในใจพลันอ่อนลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเธอ และเห็นเธอวิ่งเข้ามาหา
เขาก้าวเข้าไปหาไม่กี่ก้าว ยื่นมือรับกระเป๋าเดินทางใบเล็กจากเธอ สายตาอ่อนโยนจับจ้องใบหน้านั้น ก่อนจะตอบเสียงนุ่ม
“กลัวว่าระหว่างทางจะมีธุระทำให้เสียเวลา เลยออกมาก่อนน่ะ เราไปพักที่ห้องรับรอง หรือหาอะไรกินกันดี?”
“ฉันกินอิ่มมาจากบ้านแล้ว ไปห้องรับรองกันเถอะ”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังห้องรับรองเพื่อรอขึ้นเครื่อง พลางเล่นเกมเป็นทีม
ทั้งที่เจียงรั่งรั่งเป็นตัวป่าฝีมือดีแท้ ๆ แต่กลับเกาะเฉียวอี้โจวตลอดทั้งเกม แถมยังคอยชมเขาเป็นระยะ ทุกครั้งที่เขาฆ่าศัตรูหรือช่วยเธอไว้ เธอก็จะมองเขาด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ
เฉียวอี้โจวมองเธอด้วยสายตาที่มืดมนขึ้นเรื่อย ๆ ลูกกระเดือกขยับถี่ขึ้นทุกที
เจียงรั่งรั่งรีบสงบเสงี่ยมทันที พอได้แล้ว! เล่นเกินไปหน่อยแล้ว
เมื่อถึงเวลา ทั้งสองก็ขึ้นเครื่องบินที่มุ่งหน้าไปยังชิงโจว
พอนั่งประจำที่ ความง่วงของเจียงรั่งรั่งก็จู่โจมทันที เธอขยับท่านั่ง เอนตัวลงอย่างสบาย ก่อนจะเอียงศีรษะและหลับไปในพริบตา