ยามเย็น เฉียวอี้โจวก็เอ่ยปากชวนเจียงรั่งรั่งมาอยู่ด้วยกันตามคาด
“พี่รอง ให้รั่งรั่งมาอยู่กับผมเถอะครับ อยู่แถวนี้เอง ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลเธอให้ดี”
เจียงเหยาเหยานึกถึงคำฝากฝังของน้องสาว สีหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้พูดอะไร คาสเปอร์ก็เข้ามาคลอเคลียเธออีกครั้ง
“ที่รัก โจวเป็นคนไว้ใจได้มากเลยนะ อีกอย่างพวกเขาก็เป็นคู่หมั้นกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
เจียงเหยาเหยาแทบกลอกตา ผู้ชายสามัคคีกันจริง ๆ
“รั่งรั่ง ตัดสินใจเองนะ” เจียงเหยาเหยาจนปัญญาแล้ว
เจียงรั่งรั่งกะพริบตาปริบ ๆ “หัวหน้าห้อง ฉันกินอาหารบ้านเราได้ทุกวันไหม? อาหารที่นี่ไม่อร่อยเลย...”
เฉียวอี้โจวยิ้มบาง ๆ ในใจก็พลอยโล่งอกไปด้วย
“ได้สิ วัตถุดิบจะส่งตรงมาจากบ้านเราเลย”
เจียงรั่งรั่งพยักหน้ารัว ๆ “งั้นไปกันเถอะ”
เจียงเหยาเหยาตกตะลึงอยู่ในใจ น้องสาวเธอแสดงเก่งจริง ๆ
ส่วนคาสเปอร์ก็อดคิดไม่ได้ว่า สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน หลอกง่ายเหมือนพี่สาวคนสวยน่ารักของเธอไม่มีผิด
เฉียวอี้โจวนั้นภายนอกยิ้มละมุนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ ส่วนภายในใจกลับปั่นป่วนดั่งคลื่นคลั่ง
แค่คิดว่าจะได้อยู่ร่วมชายคากับเบบี๋ โดพามีนในร่างเขาก็หลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่งแล้ว
บ้านของเฉียวอี้โจวมีขนาดพอ ๆ กับบ้านของเจียงเหยาเหยา อยู่ใกล้กันมาก ขับรถแค่ห้านาทีก็ถึง
หลังทั้งคู่ลงจากรถ คนขับก็ขับไปจอดหน้าบ้านอีกหลังซึ่งอยู่ไม่ไกล
เฉียวอี้โจวจัดให้คนขับรถ คนรับใช้ และพ่อครัวไปพักที่บ้านหลังนั้น ไม่มีใครมารบกวนโลกส่วนตัวของเขากับเบบี๋ได้