เฉียวอี้โจวเห็นว่าที่รักของเขาวางโทรศัพท์ลงในที่สุด ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พอเห็นเธออารมณ์ดี เขาก็แสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เพื่อนสนิทเหรอ?”
เจียงรั่งรั่งรู้ซึ้งถึงนิสัยของคนคลั่งรักดี เธอจึงตอบไปตรง ๆ ว่า
“เป็นครอบครัวน่ะ กลุ่มแชตของครอบครัวเราห้าคน ฉันส่งรูปที่คุณเพิ่งช่วยถ่ายให้ลงไป ทุกคนชมว่าถ่ายออกมาสวยมาก”
เฉียวอี้โจวถึงกับวางใจได้อย่างสิ้นเชิง รีบเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะไม่อยากให้ที่รักรู้สึกว่าเขาควบคุมเธอมากเกินไป
“อืม แล้วต่อไปเราจะไปไหนกัน?”
เจียงรั่งรั่งมองน้ำทะเลใสแจ๋ว ใจก็เริ่มคันอยากลงเล่น ดวงตากลมโตใสกระจ่างจับจ้องเขา “ฉันอยากเล่นน้ำ”
“ไปกันเถอะ”
เฉียวอี้โจวเห็นแววตาคาดหวังของเธอ แล้วจะปฏิเสธได้อย่างไร?
ชายหาดส่วนตัวของโรงแรมเก้าทวีปค่อนข้างเงียบสงบ แทบไม่มีคนอยู่เลย
ทรายบนชายหาดดูละเอียดราวกับน้ำตาลทรายขาว พอเหยียบลงไปกลับนุ่มราวกับน้ำตาลป่น ทั้งยังไหลลอดซอกนิ้วเท้าออกมาเวลาเดิน
เจียงรั่งรั่งเล่นอย่างสนุกสนาน เดินไปเดินมา แถมยังลุยน้ำเล่นด้วย พอเล่นทรายจนพอใจก็วิ่งไปยังชายหาดตื้น