เช้าวันต่อมา เฉียวอี้โจวตื่นก่อน เขาถูไถใบหน้ากับคนรักอย่างมีความสุข ก่อนจะกอดเธอนิ่งไว้แนบอก เพราะกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหว
ส่วนเจียงรั่งรั่งพอตื่นขึ้นมาและขยับตัวนิดเดียว เฉียวอี้โจวที่รู้สึกตัวก็เริ่มแกล้งหลับทันที
เจียงรั่งรั่ง: “……”
เธอกลั้นหายใจ ค่อย ๆ ขยับออกจากอ้อมแขนของเขา บนตัวยังคงสวมชุดอยู่บ้านชุดเดิมที่ใส่เมื่อวาน
พอนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับท้องของตัวเองเมื่อคืน… ตอนนี้เธออยากอาบน้ำมาก ไม่อยากให้ใครแตะตัวเลย รู้สึกขยะแขยงนิดหน่อย
เฉียวอี้โจวรอปฏิกิริยาของเธออยู่อย่างนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงเธอพึมพำกับตัวเอง
“อา~ ปวดหัวจัง…
ที่แท้เครื่องดื่มสีชมพูแก้วนั่นก็เป็นเหล้านี่นา~ น่ากลัวชะมัด ฉันถึงกับวิ่งเข้าไปในห้องหัวหน้าห้องเลย…”
พึมพำจบ เธอก็เดินออกไปอย่างแผ่วเบา
เฉียวอี้โจว: “……”
เขาบอกไม่ถูกว่าตัวเองโล่งอกหรือเสียดายกันแน่ สรุปก็คือต้องแกล้งทำเป็นหลับต่อไป
เจียงรั่งรั่งกลับห้องตัวเองแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ ฟอกสบู่อาบน้ำถึงสองรอบกว่าจะออกมาพร้อมกลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งตัว
“หัวหน้าห้อง ฉันอยากเป่าผม แต่หาไดร์เป่าผมไม่เจอ”
เฉียวอี้โจวมองท่าทางหลบสายตาของเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ฉันเป่าให้ไหม”
เฉียวอี้โจวหยิบไดร์เป่าผมมา แล้วเสนอตัวช่วยเป่าผมให้เธอ
เจียงรั่งรั่งนั่งลงอย่างว่าง่าย “รบกวนหัวหน้าห้องแล้ว”