สวี่หลินเฟยไม่เข้าใจว่าทำไมจี้ชิงถึงไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องเล็กน้อยนี้ แต่เกาฮุ่ยเข้าใจดี
ที่จี้ชิงหยิบเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง ไม่ใช่เพราะต้องการเล่นงานสวี่หลินเฟย แต่ต้องการเล่นงานฝ่ายธุรการ พูดให้ถูกคือเล่นงานฉือเฟิง
ทั้งสองไม่ลงรอยกันมานานแล้ว จี้ชิงย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะจับผิดฝ่ายธุรการไปง่าย ๆ
กาแฟแก้วนี้เห็นชัดว่าเป็นกับดัก ไม่ว่าสวี่หลินเฟยจะเอาไปให้หรือไม่ก็ผิดทั้งนั้น
การละเลยลูกค้า โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นบริษัททีเอ เป็นหมู่จิ้นโจว เรื่องแบบนี้จะปล่อยให้จี้ชิงโยนความผิดมาให้เธอไม่ได้
แต่ฉือเฟิงไม่อยู่ ระดับตำแหน่งของเกาฮุ่ยก็ไม่เท่าเทียมกัน เธอจึงไม่กล้าปะทะกับจี้ชิงตรง ๆ
ช่างเป็นสถานการณ์ที่ลำบากใจเสียจริง
แต่สวี่หลินเฟยไม่สนใจเรื่องพวกนั้น
หมู่จิ้นโจวในเรื่อง 《ใต้คมประกาย》 คลั่งไคล้การคิดค้นเทคโนโลยีและการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ถึงขั้นอยากทำงานตลอด 24 ชั่วโมง การนอนค้างในห้องพักของบริษัทเป็นเรื่องปกติ
เขาไม่มีทางเอาเวลาไปใส่ใจเรื่องอื่น และยิ่งไม่มีทางว่างจนมาสนใจว่าใครเป็นคนเอากาแฟเข้าไปให้
สายตาที่มองเธออีกครั้งในลิฟต์ ก็เป็นเพียงการกระทำโดยไม่รู้ตัวในสภาพแวดล้อมพิเศษที่คับแคบเช่นนั้น
ส่วนคำขอบคุณที่เขาพูด ก็เป็นเพียงมารยาทอันดีของผู้บริหารระดับสูง
จี้ชิงเห็นเขาเป็นคนธรรมดาสามัญเกินไปอย่างชัดเจน แถมยังลบหลู่บุคคลต้นแบบของเธออีกด้วย
สวี่หลินเฟยจะไม่แก้ต่างให้ตัวเองก็ได้ แต่จะไม่ยอมเอ่ยปกป้องเทพผู้เป็นที่ชื่นชมมานานไม่ได้
“คุณจี้พูดเกินไปแล้วค่ะ คุณหมู่คงไม่ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยอย่างกาแฟว่าใครเป็นคนเอาไปให้หรอกค่ะ ไม่เกิดผลลัพธ์อย่างที่คุณพูดแน่นอน เชิญวางใจได้ค่ะ” เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้สุภาพตามสมควร
จี้ชิงหรี่ตาลง ขนตาปลอมดำหนาที่ยาวเกินพอดีแทบจะบดบังดวงตาจนมิด
“อ้อ? คุณรู้ได้ยังไงล่ะ?”
สวี่หลินเฟยไม่อยากพูดถึงหนังสือ 《เหนือคมประกาย》 ต่อหน้าคนอื่น นั่นเป็นความลับระดับสุดยอดของเธอ แม้แต่ซางจวี๋ เพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยที่สนิทที่สุดก็ยังไม่รู้
“ผู้บริหารระดับสูงต่างก็ยุ่งกันทั้งนั้นค่ะ ไม่มีเวลามาจับผิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ยิ่งไม่มีทางยอมให้เรื่องไม่สำคัญเรื่องหนึ่งมากระทบภาพรวม” ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างจนใครเห็นก็เชื่อสนิทใจว่าเธอกำลังพูดความจริง
เกาฮุ่ยที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ รู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
คำพูดนี้เห็นชัดว่าเหน็บแนมจี้ชิงว่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
เธอเหลือบมองจี้ชิงทางหางตา ใบหน้าของอีกฝ่ายดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด
ขณะที่บรรยากาศตึงเครียดขึ้นฉับพลัน เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“กาแฟแก้วเดียวเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทางคุณหมู่ไม่มีปัญหาครับ คุณจี้วางใจได้”
บรรยากาศชวนอึดอัดพลันมีช่องให้คลี่คลาย สวี่หลินเฟยมองตามเสียงไป ก็เห็นชายเสื้อเชิ้ตขาวที่อยู่ข้างหมู่จิ้นโจวก่อนหน้านี้
“นี่คือหานอี้ ผู้จัดการฝ่ายขาย” เกาฮุ่ยแตะแขนสวี่หลินเฟยเบา ๆ
หานอี้เดินตรงไปหาจี้ชิง
“เรื่องความร่วมมือหลังจากนี้ คุณหมู่มีข้อสงสัยอยู่สองสามเรื่องครับ ประเด็นทางเทคนิคกำลังให้ผู้อำนวยการชิวประชุมหารือกัน ส่วนข้อกำหนดด้านสิ่งแวดล้อมกับตรารับรองสีเขียว ต้องขอความช่วยเหลือจากสำนักงานผู้จัดการทั่วไปครับ”
เขาไม่พูดถึงเรื่องเมื่อครู่แม้แต่น้อย
ช่างสุขุมและเจนจัดเกินวัยเสียจริง
จี้ชิงไม่คิดว่าสวี่หลินเฟยจะกล้าแก้ต่างต่อหน้า แถมยังมีเหตุผลรองรับ จนเธอไม่อาจโต้แย้งได้
หานอี้เข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์พอดี เธอจึงฉวยโอกาสลงจากเวทีอย่างไม่เสียหน้า
“ขอแค่คุณหมู่ไม่ถือสาก็ดีแล้วค่ะ เรื่องที่เขาถามมาเป็นเรื่องสำคัญ ไปคุยกันที่ห้องทำงานฉันเถอะ”
หานอี้เดินตามเธอไปยังห้องทำงาน ก่อนหันมาส่งยิ้มมุมปากให้สวี่หลินเฟย แววตาของเขาอ่านไม่ออก
เกาฮุ่ยรีบดึงสวี่หลินเฟยออกไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นจี้ชิงเสียท่า ในใจก็อดสะใจไม่ได้ แต่ยังไม่ลืมเตือนสวี่หลินเฟย “ต่อไปถ้าเจอคุณจี้ก็หลบได้ให้หลบนะ ถ้าหลบไม่ได้ก็อย่าปะทะกับเธอตรง ๆ”
“ค่ะ”
เมื่อครู่เธอพลั้งปากพูดไปโดยไม่ทันคิดถึงผลที่จะตามมา ตอนนี้สวี่หลินเฟยเริ่มกังวลขึ้นมาแล้ว
“พี่เกาคะ งานของฉันจะได้รับผลกระทบไหม?”
“ไม่หรอก เธออยู่ฝ่ายธุรการและบุคคล ไม่ใช่สำนักงานผู้จัดการทั่วไป”
อีกอย่าง ต่อให้จี้ชิงอยากไล่เธอออก ฉือเฟิงรู้เข้าก็ไม่มีทางยอม แถมยังจะช่วยปกป้องเธอเต็มที่ด้วย
เรื่องนี้สวี่หลินเฟยไม่เข้าใจ และเกาฮุ่ยก็ไม่คิดจะพูด
หญิงสาวผมยาวรูปร่างผอมเพรียวคนหนึ่งถือเอกสารหลายฉบับเดินออกมาจากฝ่ายการเงิน
เกาฮุ่ยแนะนำว่า “นี่เว่ยอวิ๋นจือ ผู้ช่วยฝ่ายขาย เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงเดือน เป็นบัณฑิตจบใหม่ปีนี้เหมือนกัน”
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสวี่หลินเฟย เป็นผู้ช่วยฝ่ายธุรการ เพิ่งเริ่มงานวันนี้ค่ะ” สวี่หลินเฟยแนะนำตัว เรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ผ่านไปแล้ว
เว่ยอวิ๋นจือพินิจเธอ ดวงตาคู่นั้นมีรอยยิ้มเจืออยู่ “ทำไมวันนี้ถึงเพิ่งมารายงานตัวล่ะ?”
สวี่หลินเฟยไม่ได้พูดอะไรมาก “ที่มหาวิทยาลัยยังมีธุระต้องจัดการนิดหน่อยค่ะ”
เว่ยอวิ๋นจือชวนคุยอย่างสนิทสนม “บ่ายนี้มีอบรมพนักงานใหม่ เธอต้องเข้าร่วมด้วยหรือเปล่า?”
“ต้องเข้าค่ะ แล้วเจอกันตอนบ่ายนะคะ”
เว่ยอวิ๋นจือยิ้ม ก่อนถือเอกสารเดินไปทางฝ่ายขาย
สดใส ร่าเริง และตรงไปตรงมา สวี่หลินเฟยรู้สึกว่าเว่ยอวิ๋นจือเป็นคนอัธยาศัยดี
ต่อไปพวกเธออาจกลายเป็นเพื่อนกันก็ได้
ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ย่อมมีความต้องการบางอย่างที่เกื้อหนุนกัน ไม่ว่าจะเป็นความต้องการใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน หรือการแลกเปลี่ยนข่าวสาร
เมื่อมีสิ่งที่ต้องการ ความสัมพันธ์ก็จะยิ่งแน่นแฟ้นและยืนยาว
กลับมาถึงโต๊ะ เกาฮุ่ยก็ส่งเอกสารกับข้อมูลจำนวนไม่น้อยให้เธอทำความคุ้นเคย
[งานฝ่ายธุรการจะค่อย ๆ โอนมาให้เธอ ซูถงจะคอยช่วยเธอ]
[ได้ค่ะ พี่เกา]
สวี่หลินเฟยจัดเรียงเอกสารอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มกระหายน้ำ
เธอถือแก้วไปกดน้ำที่ห้องชงชา แต่กลับเห็นหานอี้กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ตรงมุมนั่งพัก
เขาหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง โดยหันหลังให้ประตูห้องชงชา
สวี่หลินเฟยได้ยินเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและคำพูดเอาใจใส่คู่สนทนาของเขา แล้วก็นึกถึงท่าทีที่จี้ชิงมีต่อเขาเมื่อครู่
สัญชาตญาณบอกเธอว่าเขาเป็นคนเก่งกาจไม่ธรรมดา
ส่วนหมู่จิ้นโจว ย่อมเก่งกาจกว่าหานอี้เสียอีก
สวี่หลินเฟยไม่ได้เดินเข้าไป คิดว่าจะค่อยกลับมาใหม่ทีหลัง
แต่พอเธอกำลังจะเดินออกไป หานอี้ก็วางสายพอดี แล้วหันกลับมา
“คุณสวี่หลินเฟยใช่ไหม?”
มือข้างหนึ่งของเขาล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์ พิงอยู่ข้างหน้าต่างอย่างสบาย ๆ
ทรงผมสั้นเกรียนเข้ากับเขามาก ดูสะอาดสะอ้านและกระฉับกระเฉง ดวงตาใต้คิ้วเข้มคล้ายมีรอยยิ้ม แต่ก็เหมือนซ่อนความเฉียบคมที่มองทะลุเปลือกนอกไปถึงใจคนเอาไว้
คนทำงานฝ่ายขายล้วนเฉลียวฉลาด ผู้ที่มีคุณสมบัติพอจะนั่งคุยงานกับหมู่จิ้นโจวได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
เมื่อครู่หานอี้พูดเพียงประโยคเดียวก็ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ เจตนาแรกเริ่มอาจไม่ใช่เพื่อช่วยเธอ แต่สุดท้ายเธอก็ได้ประโยชน์
อีกอย่าง การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหานอี้ไว้ ย่อมไม่เสียหาย
สวี่หลินเฟยก้าวเข้าไปในห้องชงชา
“ผู้จัดการหานคะ ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อกี้นะคะ”
“คุณฉลาดดีนี่” สายตาหานอี้จับจ้องสวี่หลินเฟย ทั้งเจนโลกและช่ำชอง
รูปลักษณ์ของสวี่หลินเฟยโดดเด่นมาก นี่เป็นหนึ่งในข้อได้เปรียบที่ทำให้เธอได้งานจากบริษัทเทคโนโลยีอวี่เทียน
ตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายธุรการแทบไม่จำกัดสาขาที่เรียน ผู้สมัครมีมากมาย การแข่งขันจึงสูง รูปลักษณ์หน้าตาที่สวยสะดุดตาย่อมเป็นข้อได้เปรียบอย่างแน่นอน
ชุดที่เธอสวมวันนี้ขับเน้นรูปร่างสมส่วนได้อย่างพอดิบพอดี ดูเป็นผู้ใหญ่แต่ก็ยังเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของวัยสาว
แต่งหน้าอย่างสะอาดตา ดวงตากระจ่างใส
ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเจือความอ่อนวัยอยู่เล็กน้อย แต่ไม่ได้ดูเก้ ๆ กัง ๆ
มิน่าหมู่จิ้นโจวถึงมองเธออยู่นาน หานอี้เพิ่งเคยเห็นเขามองคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานอยู่นานเป็นครั้งแรก
หมู่จิ้นโจวบ้างานอย่างยิ่ง ชีวิตเรียบง่ายถึงขีดสุด ห้องชุดวิวทะเลขนาดใหญ่ที่บริษัทจัดเตรียมไว้ให้ เขาปล่อยว่างถึงสิบเดือนในหนึ่งปี ช่างน่าเสียดายของจริง ๆ
ในบริษัททีเอมีเรื่องล้อกันอยู่เรื่องหนึ่งว่า ในแผนกของหมู่จิ้นโจว ทุกคนเป็นวิศวกร ไม่มีการแบ่งตำแหน่ง และไม่แบ่งเพศ
สายตาของหานอี้เลื่อนไปหยุดที่เสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อนของสวี่หลินเฟย เขาพอเดาออกแล้วว่าทำไมหมู่จิ้นโจวถึงจ้องเธอ
เขายิ้ม “เลือกเสื้อเชิ้ตได้ดีมาก”
สวี่หลินเฟยอยากเลี่ยงประเด็นเรื่องใส่เสื้อเหมือนกัน จึงเข้าใจคำพูดของเขาตามตัวอักษร “ขอบคุณค่ะ”
คนทั่วไปคงฉวยโอกาสอธิบาย อยากหาเรื่องชวนคุยแทบแย่ แต่เธอกลับเป็นฝ่ายเลี่ยงหัวข้อนี้เอง
พบกันครั้งแรกในลิฟต์ สวยมาก; ครั้งที่สองในสำนักงาน กล้าหาญไม่น้อย; ส่วนตอนนี้ เธอรู้จักวางขอบเขตดีทีเดียว
หานอี้ยิ้มขึ้นมาทันที “ฟังจากที่คุณพูดเมื่อกี้ เหมือนคุณจะรู้จักคุณหมู่ดีนะ รู้จักเขาหรือ?”
“ไม่รู้จักค่ะ” สวี่หลินเฟยปฏิเสธอย่างฉับไว
คิ้วของหานอี้ขยับเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบอะไร
คำว่าไม่รู้จักเพียงคำเดียว ยังไม่มากพอจะคลายข้อสงสัยของเขา
สวี่หลินเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ผู้บริหารคนไหนไม่ยุ่งบ้างคะ จะมีเวลามาสนใจเรื่องจุกจิกเล็กน้อยพวกนั้นได้ยังไง? อีกอย่าง คุณหมู่มาคุยเรื่องเทคนิคกับสิ่งแวดล้อม ไม่ได้มาดื่มกาแฟสักหน่อยค่ะ”
หานอี้เกือบหลุดหัวเราะออกมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้พูดจาน่าสนใจดี
“แถวตึกนี้มีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง กาแฟที่นั่นรสชาติดีมาก ดีกว่าของบริษัทเยอะ” เขาพูดขึ้นลอย ๆ
สวี่หลินเฟยฟังออกว่าเขากำลังบอกใบ้ จึงถือโอกาสแสดงความขอบคุณ “ถ้าผู้จัดการหานแนะนำ ฉันต้องไปลองแล้วล่ะค่ะ ไว้วันหลังฉันเลี้ยงกาแฟคุณนะคะ”
“งั้นผมถือว่าคุณพูดจริงนะ”
เดิมทีสวี่หลินเฟยก็ไม่ได้คิดจะเบี้ยว ดวงตากลมโตของเธอกะพริบสองที
“บ่ายนี้คุณอยู่บริษัทไหมคะ?”
เมื่อสบกับดวงตาคู่นั้นที่ทั้งใสกระจ่างและจริงใจ หานอี้ก็รู้สึกราวกับคราบมันที่สะสมมานานบนตัวถูกชำระล้างไปจนหมด
“บ่ายนี้ผมต้องออกไปข้างนอก ไว้วันหลังแล้วกัน”