เสพติดการชื่นชม

ตอนที่ 5 อย่าใช้ตรรกะทั่วไปมาตัดสิน

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เช้าวันจันทร์ สวี่หลินเฟยมาถึงตึกก่อนเวลาเดิมครึ่งชั่วโมงเหมือนทุกครั้ง

ลิฟต์ขึ้นมาจากชั้นใต้ดินสอง ข้างในมีจี้ชิงกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

เธอเคยเห็นชายคนนั้นบนผนังประชาสัมพันธ์ของบริษัท เขาคือจางรุ่ย เจ้าของบริษัท

สวี่หลินเฟยเดินตามคนอื่นเข้าไปในลิฟต์

“สวัสดีค่ะ ประธานจาง ผู้จัดการจี้” เธอยิ้มทักทายอย่างสุภาพ

จางรุ่ยพยักหน้าเล็กน้อย จงใจเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนถามจี้ชิงว่า “บริษัทยังเริ่มงานเก้าโมงเหมือนเดิมหรือเปล่า?”

“ใช่ค่ะ เวลาเดิมมาตลอด” จี้ชิงตอบ

ประตูลิฟต์ปิดลงและเคลื่อนขึ้นด้านบน สวี่หลินเฟยมองผ่านผนังลิฟต์ที่เงาวับราวกับกระจก ก็เห็นจี้ชิงกำลังมองสำรวจเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเช่นเคย

“คนหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบนอนดึกตื่นสาย แต่คุณมาถึงเช้านะ” จางรุ่ยปรายตามองสวี่หลินเฟย “มาเช้าแบบนี้ทุกวันหรือเปล่า?”

ตั้งแต่เริ่มงาน สวี่หลินเฟยมาถึงเวลาเดิมเสมอ สาเหตุหลักก็เพราะรถไฟใต้ดินกับลิฟต์ยังไม่แออัด

เธอไม่อยากเป็นจุดสนใจ โดยเฉพาะต่อหน้าจี้ชิง

“วันนี้วันจันทร์ค่ะ ถ้าออกสายก็อาจมาทำงานไม่ทัน” เธอหาเหตุผลที่ฟังขึ้นมาอ้าง

“คิดรอบคอบดี วันจันทร์รถติดง่ายจริง ๆ” จางรุ่ยเอ่ยชม

จี้ชิงจ้องเธอเขม็ง ก่อนยิ้มอย่างไม่จริงใจนัก “นั่งรถไฟใต้ดินมาสินะ?”

นั่งรถไฟใต้ดินก็ไม่เห็นน่าอาย สวี่หลินเฟยตอบ “ใช่ค่ะ”

ลิฟต์มาถึงชั้นสิบ สวี่หลินเฟยเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกมา จางรุ่ยชะลอฝีเท้าลง “คุณอยู่แผนกไหน?”

จี้ชิงชิงตอบก่อน “ผู้ช่วยฝ่ายธุรการคนใหม่ค่ะ ชื่อสวี่หลินเฟย เพิ่งเริ่มงานเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว”

จางรุ่ยพยักหน้าแล้วเดินต่อ

สวี่หลินเฟยได้ยินเขาพูดกับจี้ชิงว่า “เด็กจบใหม่สมัยนี้มีคุณภาพดีนะ ต่อไปถ้าสำนักงานผู้บริหารรับคน ก็ลองพิจารณาดูได้”

จี้ชิงหันกลับมาทันที กวาดตามองเธอแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เก้าโมงเช้า สวี่หลินเฟยทำงานไปได้พักใหญ่แล้ว ในที่สุดก็มีคนมานั่งที่โต๊ะของหานอี้

เธอสั่งกาแฟคลาสสิก 3 แก้วทันที แล้วนัดให้มาส่งอีก 2 ชั่วโมง

หลังประชุมประจำสัปดาห์ของฝ่ายขายจบลง หานอี้เดินออกจากห้องประชุม แล้วจัดการข้อความที่ยังไม่ได้อ่านกับสายที่ไม่ได้รับ

ข้อความของสวี่หลินเฟยอยู่บนสุด ส่งมาเมื่อ 3 นาทีก่อน

[ผู้จัดการหาน กาแฟรสคลาสสิกของร้านเอ็กซ์ที่คุณแนะนำอร่อยจริง ๆ ค่ะ แก้วที่อยู่ในตู้เย็นห้องพักพนักงานเป็นของคุณ ถือเป็นคำขอบคุณที่ช่วยแนะนำร้านนะคะ]

ทั้งที่เป็นการขอบคุณที่เขาช่วยเธอไว้แท้ ๆ แต่กลับพูดเสียเหมือนแค่ขอบคุณที่แนะนำกาแฟ

หานอี้อดยิ้มไม่ได้

เขาเงยหน้ามองไปทางโต๊ะของสวี่หลินเฟย แม้อยู่ห่างกันกว่า 10 เมตร แต่เห็นเพียงกระหม่อมผมดำ ๆ ของเธอ

โทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อหมู่จิ้นโจวปรากฏบนหน้าจอ

หานอี้ถือโทรศัพท์ลุกจากที่นั่ง เดินไปยังห้องพักพนักงาน

“ประธานหมู่”

“ความคืบหน้าเรื่องใบรับรองด้านสิ่งแวดล้อมช้าเกินไป”

“ของสหภาพยุโรปกับสหรัฐฯ ค่อนข้างจัดการง่ายครับ ส่วนประเทศอื่น ๆ กำลังตรวจสอบอยู่ ตอนนี้มีบางแห่งที่ยุ่งยากพอสมควร”

“ผลิตภัณฑ์ของบริษัททีเอวางจำหน่ายในกว่า 100 ประเทศทั่วโลก ตอนนี้แต่ละประเทศเริ่มให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมกันแล้ว ชิ้นส่วนหลักทุกชิ้นต้องมีใบรับรองที่ได้รับการยอมรับในประเทศนั้น ๆ หากไม่มีใบรับรอง ผู้จัดจำหน่ายก็จะถูกคัดออกในอนาคต”

“เข้าใจแล้วครับ เดือนนี้ผมจะติดตามเรื่องนี้ด้วยตัวเอง คุณวางใจได้”

หมู่จิ้นโจวไม่เคยพูดอะไรเกินจำเป็น เมื่อคุยธุระเสร็จก็วางสาย

หานอี้เปิดตู้เย็น หยิบกาแฟแก้วนั้นออกมาดื่มหนึ่งอึก

ข้อกำหนดด้านสิ่งแวดล้อมเข้มงวดขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วง 2 ปีข้างหน้า ห่วงโซ่อุปทานของบริษัททีเอจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หากตามสถานการณ์ไม่ทันก็ต้องถูกคัดออก และส่วนแบ่งตลาดจะตกไปอยู่ในมือบริษัทอื่น นอกจากนี้ยังมีคนอีกกลุ่มที่ฉวยโอกาสคว้าตั๋วเข้าสู่สนาม

หากพึ่งพาแต่ความสัมพันธ์ทางธุรกิจโดยไม่ปรับตัวตามสถานการณ์ บริษัทอวี่เทียนก็เสี่ยงถูกคัดออกเช่นกัน

หานอี้โทรหาจางรุ่ย “ประธานจาง ตอนนี้คุณอยู่ที่บริษัทไหมครับ?”

——

งานผู้ช่วยฝ่ายธุรการมีทั้งงานจิปาถะและรายละเอียดเล็กน้อยมากมาย ทั้งยังทดสอบทักษะการสื่อสาร การประสานงาน และการรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้า

สวี่หลินเฟยทุ่มเทเต็มที่เพื่อสั่งสมประสบการณ์ เธอฉลาด ขยันขันแข็ง และตั้งใจเรียนรู้งานด้วยตัวเอง หลังเริ่มงานได้ 3 สัปดาห์ เธอก็ทำงานได้โดยไม่ต้องมีคนคอยดูแล เกาฮุ่ยไม่จำเป็นต้องชี้แนะเธอทุกเรื่องอีกต่อไป

หลินอวี้เป็นหัวหน้างานโดยตรงของสวี่หลินเฟย แต่ปัญหาส่วนใหญ่ในงาน เธอกลับชอบไปถามเกาฮุ่ยมากกว่า

งานบางอย่าง เกาฮุ่ยจะบอกเธอตรง ๆ ว่าควรทำอย่างไร

ส่วนงานบางอย่าง หลังให้คำแนะนำแล้ว เกาฮุ่ยจะพูดต่ออีกประโยคว่า “ลองถามความเห็นผู้จัดการหลินดูอีกทีนะ”

บางครั้งสวี่หลินเฟยก็ซื้ออาหารเช้าอร่อย ๆ มาฝากเกาฮุ่ย

เกาฮุ่ยเองก็รับไว้โดยไม่เกรงใจ

——

เที่ยงวันพฤหัสบดี เว่ยอวิ๋นจือออกไปข้างนอกแล้วยังไม่กลับมา เกาฮุ่ยจึงชวนสวี่หลินเฟยออกไปกินข้าวด้วยกัน

“วันนี้ไม่อยากกินที่โรงอาหารน่ะ”

“เมื่อวานฉันออกไปกับเว่ยอวิ๋นจือ แล้วเจอว่าภัตตาคารซินอ้าวเริ่มขายอาหารจานด่วนด้วย อร่อยมากเลย”

“จริงเหรอคะ? งั้นต้องไปลองแล้ว”

ภัตตาคารซินอ้าวเป็นร้านอาหารหรู บริษัทเทคโนโลยีอวี่เทียนมักใช้ต้อนรับลูกค้าและจัดเลี้ยงแผนกที่นี่

ในอาคารสำนักงานมีพนักงานอยู่จำนวนมาก ช่วงพักกลางวันสั้นเพียงครึ่งชั่วโมง จึงไม่สะดวกสั่งอาหารเป็นจาน ๆ

ทางภัตตาคารย่อมมองเห็นโอกาสทางธุรกิจนี้

หมูแดงหนึ่งจานที่ปกติสั่งกินราคา 55 หยวน ตอนนี้นำมาจัดเป็นอาหารชุด 3 ชุด เพิ่มผักกับข้าวสวย ขายชุดละ 25 หยวนก็ยังไม่ขาดทุน

แม้จะแพงกว่าโรงอาหารนิดหน่อย แต่ชื่อเสียงและรสชาติของภัตตาคารซินอ้าวก็ทำให้ลูกค้ายอมควักเงินจ่ายอย่างเต็มใจ

ห้องส่วนตัวยังคงให้สั่งอาหารเป็นจาน ส่วนโถงใหญ่ที่ว่างอยู่ในช่วงเที่ยงก็ถูกนำมาใช้ประโยชน์

ร้านอาหารที่เคยเงียบเหงาในช่วงกลางวันกลับคึกคักขึ้นทันตา

คนคึกคัก เงินทองก็ไหลมาเทมา

“ต่อไปไม่กินโรงอาหารแล้ว มากินที่นี่กันก่อน กินให้ครบทุกเมนูแล้วค่อยว่ากัน” เกาฮุ่ยชอบร้านนี้มาก

สวี่หลินเฟยเพิ่งเรียนจบ เงินเดือนยังน้อย ย่อมเทียบกับเกาฮุ่ยไม่ได้

“ฉันไม่ไหวหรอกค่ะ คงมาได้แค่บางครั้ง”

“พอบรรจุเป็นพนักงานประจำ เงินเดือนจะขึ้น 10% อีกปีหนึ่ง พอเธอเลื่อนจากผู้ช่วยฝ่ายธุรการเป็นเจ้าหน้าที่ธุรการ เงินเดือนก็จะเลื่อนขึ้นไปอีกขั้นพร้อมกัน”

จากความสามารถในการทำงานที่สวี่หลินเฟยแสดงออกมา โอกาสเลื่อนตำแหน่งในอนาคตมีไม่น้อย

“ค่ะ” ตอนนี้สวี่หลินเฟยมีแรงฮึดในการทำงานเต็มเปี่ยม

เมื่อคืนเธอหยิบเรื่องเหนือคมประกายมาอ่านทบทวนอีกครั้ง แถมยังฝันตอนกลางคืนด้วย

ในฝัน หมู่จิ้นโจวถือช่อกุหลาบสีชมพู ยืนอยู่ใต้ตึกสำนักงาน

บนตัวเขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวนั้น

“จริงสิ” จู่ ๆ เกาฮุ่ยก็เปิดปากพูด สวี่หลินเฟยใจหายวาบ เกือบกัดปากตัวเอง

“อู๋หรานเป็นญาติของประธานฉือนะ มีคนรู้เรื่องนี้ไม่มาก ก่อนหน้านี้มีผู้ช่วยฝ่ายธุรการคนหนึ่งถูกไล่ออก ได้ยินว่าคงไปทำให้อู๋หรานไม่พอใจ”

สวี่หลินเฟยแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับอู๋หราน “ค่ะ เข้าใจแล้ว”

ตอนนี้เกาฮุ่ยกินใกล้เสร็จแล้ว พอเริ่มพูดก็หยุดไม่อยู่

“ผู้อำนวยการชิวแห่งฝ่ายวิจัยและพัฒนาเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของบริษัท มีหุ้นอยู่ด้วย เจ้านายให้ความสำคัญกับเขามาก เขาเป็นคนลงมือทำจริงและเกลียดที่สุดพวกที่ทะเยอทะยานเกินตัว พูดมากแต่ทำน้อย เพราะฉะนั้นถ้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาต้องการให้ฝ่ายธุรการช่วย งานของพวกเขาต้องมาก่อน”

“ประธานฉือดูแลฝ่ายการเงินกับแผนกของเรา เขาให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพการทำงานมาก งานที่เขามอบหมายต้องทำให้เสร็จตามกำหนด”

สวี่หลินเฟยเริ่มงานมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว แต่ยังไม่เคยเจอฉือเฟิงเลย

“ประธานฉือเดินทางไปทำงานต่างประเทศหรือคะ?” เธอถาม

“เปล่า ลูกสาวเขาเรียนอยู่ต่างประเทศ ช่วงนี้ของทุกปีเขาจะบินไปอยู่เป็นเพื่อนลูก ก่อนเธอเริ่มงานหนึ่งวันเขาเพิ่งออกเดินทาง เดือนสิงหาคมถึงจะกลับมา”

“ฝ่ายวิจัยและพัฒนากับฝ่ายขายเป็นแผนกหลัก 2 แผนกของบริษัท งานของสองแผนกนี้ต้องมาก่อนเสมอเมื่อมาถึงฝ่ายธุรการ” เกาฮุ่ยลดเสียงลง “นี่ไม่ใช่กฎที่ประกาศเป็นลายลักษณ์อักษร แต่เธอต้องจำให้ขึ้นใจ”

“ค่ะ ฉันจำไว้แล้ว”

ในเมื่อฝ่ายวิจัยและพัฒนากับฝ่ายขายสำคัญ สวี่หลินเฟยก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง “ผู้จัดการลวี่แห่งฝ่ายขายก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของบริษัทหรือคะ?”

เกาฮุ่ยส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ ผู้จัดการลวี่เป็นคนที่ประธานฉือดึงเข้ามา ทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันนานแล้ว ได้ยินว่าความสัมพันธ์ดีทีเดียว”

ฉือเฟิงเป็นผู้บริหารระดับสูงที่บังคับบัญชาโดยตรง ส่วนลวี่เซี่ยนก็สนิทกับเขา สวี่หลินเฟยจึงต้องรับมืออย่างระมัดระวัง หากอีกฝ่ายไม่พอใจงานของฝ่ายธุรการ แล้วเอาเรื่องไปพูดกับประธานฉือเป็นการส่วนตัวคงไม่ดีแน่

แววตาเกาฮุ่ยมีเลศนัยขึ้นมาหลายส่วน “ที่จริงแล้ว คนที่มีอำนาจพูดมากที่สุดในฝ่ายขายไม่ใช่ผู้จัดการลวี่หรอก”

ชื่อของหานอี้ผุดขึ้นในใจสวี่หลินเฟย

ไม่ว่าจะมองจากด้านไหน ผู้จัดการคนอื่น ๆ ในฝ่ายขายก็เทียบกับหานอี้ไม่ได้

และก็เป็นอย่างที่คิด เกาฮุ่ยพูดว่า “ในบริษัท หานอี้มีอำนาจพูดมากกว่าผู้อำนวยการลวี่เสียอีก”

“ผู้จัดการหานเป็นญาติของเจ้าของบริษัทหรือคะ?” นอกจากเหตุผลนี้ เธอก็นึกไม่ออกแล้ว

“ไม่ใช่ค่ะ แต่ทุกคนในบริษัท รวมถึงเจ้าของบริษัท ต่างก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างเกรงใจ ถ้าเขามีเรื่องขอให้ช่วย งานของเขาต้องมาก่อนเป็นอันดับหนึ่ง”

สวี่หลินเฟยฟังแล้วงงจนตาลาย กะพริบตาคู่สวยอย่างสับสน

“ถ้าประธานฉือ ผู้อำนวยการชิว และผู้จัดการหานต้องการให้ฝ่ายธุรการช่วยพร้อมกัน จะจัดลำดับความสำคัญอย่างไรคะ?”

เกาฮุ่ยตอบโดยไม่ลังเล “หานอี้มาก่อน ส่วนผู้อำนวยการชิวกับประธานฉือค่อยดูตามสถานการณ์”

สวี่หลินเฟยรู้สึกว่าสมองมีไม่พอใช้

“ทำไมคะ?”

“บริษัททีเอสร้างผลงานให้บริษัทเราถึง 50% ทุกปี พูดอีกอย่างคือ ถ้าบริษัทเราสูญเสียลูกค้ารายนี้ไป ธุรกิจก็อาจไปต่อไม่ไหว”

“ส่วนบริษัททีเอเป็นลูกค้าของหานอี้ ปกติประธานหมู่ก็ติดต่อกับเขาแค่คนเดียว ต่อให้เจ้าของบริษัทอยากพบประธานหมู่ ยังต้องให้หานอี้นัดหมายล่วงหน้าให้”

สวี่หลินเฟยประหลาดใจ

เธอรู้ว่าหานอี้เก่งมาก แต่ไม่คิดว่าจะเก่งถึงขนาดนี้

แต่ในเมื่อเขาสำคัญขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ขึ้นแทนลวี่เซี่ยนไปนั่งตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายขายล่ะ?

เกาฮุ่ยมองออกว่าเธอมีข้อสงสัย แต่ไม่ได้พูดต่อ

“บางเรื่องจะใช้ตรรกะทั่วไปมาตัดสินไม่ได้หรอก ต่อไปเธอค่อย ๆ เข้าใจเอง”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป