โจรย่อมมีวิถี: ยุทธภพสุสานของอู๋เหล่าเอ้อร์

ตอนที่ 4 จอมโจรยังมีคุณธรรม: ยุทธภพของอู๋เหล่าเอ้อร์

8 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้น ฉันไม่เคยบอกใครเลย

ผ่านไปหลายวัน ศิษย์พี่หม่าเริ่มสอนพวกเราหาตำแหน่งจุดฝังเข็ม แล้วก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า เมื่อก่อนสำนักมวยของเราก็เคยรับงานคุ้มกันขบวนสินค้าและดูแลเรือนอยู่บ้าง ถึงตอนนี้จะเลิกทำไปแล้ว แต่ความสัมพันธ์เก่า ๆ ในยุทธภพก็ยังคงอยู่

ตอนพูด เขาเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่า

ฉันรีบก้มหน้าลง แต่ในใจก็พลันไหวระริก

ยุทธภพ

ฉันได้ยินคนแก่พูดถึงคำนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่ตลอดมาก็คิดว่ามันอยู่ไกลตัวเหลือเกิน

ตอนนี้ดูจากท่าทีของอาจารย์เถี่ยกับศิษย์พี่หม่า สำนักมวยแห่งนี้คงไม่ได้มีแค่สอนมวยอย่างเดียว

แต่ความคิดนั้นก็แวบผ่านไปเท่านั้น ถึงเวลาฝึกวิชาก็ฝึก ถึงเวลากินก็กิน

วันเวลาผ่านไปทีละวัน เผลอแป๊บเดียวฉันก็อยู่สำนักมวยมาครึ่งปีกว่าแล้ว

ตัวสูงขึ้น ร่างกายกำยำขึ้น ท่าพื้นฐานของมวยปาจี๋ก็เริ่มเข้าที

อาจารย์เถี่ยบอกว่าพื้นฐานฉันไม่ค่อยดี แต่ข้อดีคืออดทน ยอมฝึกหนักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ฤดูร้อนปี 1966 ฉันเริ่มเรียนวิชาลมปราณแข็งกับศิษย์พี่หม่า

นี่เป็นหนึ่งในวิชาก้นหีบของสำนักมวย ไม่ใช่ศิษย์ทุกคนจะได้เรียน ต้องดูทั้งนิสัยและพรสวรรค์

ศิษย์พี่หม่าบอกว่ารากฐานร่างกายฉันพอใช้ได้ จึงเริ่มสอนวิชาลมปราณขั้นต้นให้ โดยบอกว่าอาจารย์เถี่ยอนุญาตแล้ว

การฝึกลมปราณไม่เหมือนการฝึกมวย ต้องอาศัยการหายใจเข้าออก ฝึกลมปราณภายใน

ศิษย์พี่หม่าสอนฉันเป็นการส่วนตัววันละหนึ่งชั่วยาม เริ่มจากยืนปักหลัก ประสานกับการหายใจ แล้วชักนำลมปราณลงสู่ตันเถียน

เดือนแรกแทบไม่รู้สึกอะไร มีแค่ความอุ่นวาบอยู่ในท้อง

พอถึงเดือนที่สอง ฉันเริ่มรู้สึกถึงกระแสลมปราณที่เคลื่อนไหวอยู่ในร่างกาย แม้จะอ่อนจางมาก แต่ก็มีอยู่จริง

ศิษย์พี่หม่าบอกว่า “เติงฮุย จำไว้ให้ดี วิชานี้เป็นของก้นหีบสำนักเรา ห้ามเอาไปอวดข้างนอก และห้ามสอนคนอื่นตามใจชอบ

“ถ้าแกทำผิดกฎนี้ ต่อให้อาจารย์ไม่พูดอะไร ฉันก็จะหักขาแกเอง”

ฉันตอบว่า “ศิษย์พี่วางใจได้ ปากฉันหนักแน่น”

ที่จริงในใจฉันคิดว่า เด็กยากจนอย่างฉันได้เรียนวิชานี้ก็เหมือนบรรพบุรุษคุ้มครองให้แล้ว ต่อให้ตีฉันตายก็ไม่มีวันเอาไปพูดข้างนอกหรอก

ช่วงเวลานั้นเป็นวันที่สงบสุขที่สุดในชีวิตฉัน

ทุกวันตื่นแต่เช้ามาฝึกวิชา ตกค่ำก็หัวเราะพูดคุยกับศิษย์พี่ศิษย์น้อง กินอิ่มนอนอุ่น อาจารย์เถี่ยกับศิษย์พี่หม่าปฏิบัติต่อฉันราวกับคนในครอบครัว

บางครั้งฉันก็คิดว่า ถ้าชีวิตดำเนินไปเช่นนี้ตลอดก็คงดีไม่น้อย

แต่สวรรค์ไม่ได้จัดวางไว้เช่นนั้น

ฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น ในเมืองเริ่มวุ่นวาย มีป้ายคำขวัญติดไปทั่ว เสียงตะโกนคำขวัญดังระงม คนสวมปลอกแขนแดงเดินไปมาอยู่ตามถนน

สำนักมวยได้รับผลกระทบไปด้วย มีคนมาหาถึงที่ บอกว่าสำนักมวยเป็นหนึ่งในสี่สิ่งเก่าล้าหลัง ต้องยุบเสีย

อาจารย์เถี่ยไม่สนใจ ปิดประตูใหญ่แล้วสอนมวยต่อไปตามปกติ

คืนนั้น อาจารย์เถี่ยเรียกฉัน สั่วนจู้ และศิษย์อีกสามคนไปที่ลานหลังบ้าน

ฉันนึกว่าจะสอนวิชาอะไรให้เป็นพิเศษอีก แต่กลับได้ยินอาจารย์เถี่ยพูดว่า “พวกเจ้าเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ออกเดินทางกับข้าสักเที่ยว”

สั่วนจู้ถามว่า “จะไปไหนหรือ อาจารย์?”

อาจารย์เถี่ยตอบว่า “อย่าถาม ไปถึงแล้วก็รู้เอง”

ศิษย์พี่หม่ายืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าหนักใจเล็กน้อย

ฉันสังเกตเห็นว่ามีของชิ้นหนึ่งเหน็บอยู่ที่เอวเขา ห่อด้วยผ้า ดูจากรูปทรงแล้วน่าจะเป็นดาบสั้น

ใจฉันกระตุกวูบ รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ธรรมดา

รุ่งเช้าวันถัดมา พวกเราก็ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

อาจารย์เถี่ยขับเกวียนลา บนเกวียนบรรทุกหีบใหญ่หลายใบ พวกเราศิษย์เดินตามขนาบข้างเกวียน

ออกจากเมืองแล้วมุ่งไปทางตะวันตกประมาณสองชั่วยาม ก็มาถึงริมแม่น้ำ อีกฝั่งเป็นป่าทึบเก่าแก่ ดูมืดครึ้มวังเวง

อาจารย์เถี่ยจอดเกวียนลาไว้หน้าวัดร้าง แล้วสั่งให้พวกเรายกหีบเข้าไป

พอเข้าไปในวัดร้าง ฉันก็เห็นว่ามีคนมารออยู่ก่อนแล้ว

สามคน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับอาจารย์เถี่ย แต่งกายและวางท่าเหมือนคนในยุทธภพ

ชายตาเดียวคนหนึ่งประสานหมัดคารวะอาจารย์เถี่ย แล้วถามว่า “พี่รอง เอาของมาหรือยัง?”

อาจารย์เถี่ยพยักหน้า “เอามาแล้ว”

จากนั้นหันมาบอกพวกเราว่า “พวกเจ้าเฝ้าอยู่ข้างนอก ห้ามใครเข้าไปเด็ดขาด ต่อให้ได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามขยับ เข้าใจไหม?”

พวกเรารีบออกไปทันที

ขณะนั่งยอง ๆ อยู่หน้าวัดร้าง สั่วนจู้กระซิบถามฉันว่า “เติงฮุย แกว่าพวกอาจารย์ทำอะไรกัน?”

ฉันตอบว่า “ไม่รู้ อย่าสอดรู้สอดเห็น”

ที่จริงฉันเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่างได้ราง ๆ แต่ไม่กล้าคิดต่อให้ลึก

คนเมื่อครู่เรียกอาจารย์เถี่ยว่าพี่รอง นี่เป็นคำเรียกในยุทธภพ แสดงว่าพวกเขาน่าจะร่วมสาบานเป็นพี่น้องกัน

อาจารย์เถี่ยเป็นลำดับที่สอง

นี่คือยุทธภพ ยุทธภพของจริง

ฉันนั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าวัดร้าง เงยหน้ามองท้องฟ้า ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร

เมื่อก่อนฉันฟังคนแก่เล่าเรื่องว่า ในยุทธภพมีสำนัก มีกฎเกณฑ์ มีพี่น้องร่วมสาบาน และมีธรรมเนียมเก่าแก่ที่อธิบายให้ชัดเจนไม่ได้

ฉันเคยคิดมาตลอดว่านั่นเป็นแค่เรื่องเล่า แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นอยู่ใกล้ตัวฉันแค่นี้เอง แค่เอื้อมมือก็สัมผัสได้

เสียงพูดคุยแผ่วเบาดังมาจากในวัดร้าง ฟังไม่ถนัดว่าเป็นคำพูดอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงพูดคุยก็เงียบลง อาจารย์เถี่ยกับคนอื่น ๆ เดินออกมาจากข้างใน

ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นเดินจากไปก่อน อาจารย์เถี่ยยืนอยู่หน้าประตูวัด มองพวกเราทีละคนแล้วกล่าวว่า “เรื่องวันนี้ จงกลืนลงท้องไปให้หมด ใครแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว ก็อย่ามาเรียกข้าว่าอาจารย์อีก”

พวกเราตอบพร้อมกันว่า “เข้าใจแล้ว”

ระหว่างทางกลับ อาจารย์เถี่ยให้ฉันนั่งข้าง ๆ คอยขับเกวียน

เดินทางไปได้พักหนึ่ง เขาก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “เติงฮุย ในใจเจ้ามีข้อสงสัยใช่ไหม?”

ฉันตอบว่า “มีครับ”

อาจารย์เถี่ยกล่าวว่า “บางเรื่องตอนนี้ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้ แต่จงจำไว้ข้อหนึ่ง พวกเราไม่ใช่คนเลว และไม่ได้ทำเรื่องชั่วช้าผิดศีลธรรม รอถึงเวลา เรื่องที่เจ้าควรรู้ ข้าจะบอกเอง”

ฉันตอบว่า “อาจารย์ ข้าเชื่อท่าน”

อาจารย์เถี่ยไม่ได้พูดอะไรอีก เขาสูบกล้องยาสูบแห้งไปคำหนึ่ง แล้วขับเกวียนลาเอื่อย ๆ ไปตามทางดิน

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาของพวกเรายาวเหยียด ฉันนั่งอยู่บนเกวียน ครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ รู้สึกราวกับยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ แม้ประตูยังไม่เปิด แต่ฉันก็ได้กลิ่นสายลมที่พัดมาจากอีกฟากหนึ่งแล้ว

ปีที่สองในสำนักมวย ฉันอายุสิบสองปี

ตัวสูงขึ้นอีกช่วงหนึ่ง ร่างกายก็กำยำขึ้นไม่น้อย ท่าพื้นฐานของมวยปาจี๋เริ่มเข้าที่ วิชาลมปราณแข็งก็มีพื้นฐานอยู่บ้างแล้ว

อาจารย์เถี่ยเริ่มให้ฉันติดตามศิษย์พี่ออกไปทำธุระ

ที่ว่าทำธุระนั้น ที่จริงก็แค่วิ่งส่งจดหมาย หรือไม่ก็ตามไปชนบทเพื่อรับซื้อของเก่า

ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจนักว่าการรับซื้อของเก่าหมายถึงอะไร รู้เพียงว่าอาจารย์เถี่ยสายตาแหลมคม ของบางอย่างคนอื่นเห็นเป็นขยะ แต่เขาแค่มองก็รู้ว่าไม่มีราคา

ของที่รับซื้อมาบางส่วนถูกนำมาวางไว้ในสำนักมวย บางชิ้นก็มีคนมารับไปหลังผ่านไประยะหนึ่ง พวกศิษย์อย่างเราไม่รู้ว่าพวกเขานำไปไว้ที่ไหน

ครั้งหนึ่ง อาจารย์เถี่ยพาฉันกับสั่วนจู้ไปซื้อของจากบ้านบัณฑิตเก่าคนหนึ่ง

บัณฑิตเฒ่าอาศัยอยู่ในอำเภอข้างเคียง บ้านทรุดโทรมจนแทบดูไม่ได้ แต่บรรพบุรุษของเขาเคยสอบได้ตำแหน่งจวี่เหริน จึงยังมีสมบัติเก่าตกทอดอยู่บ้าง

อาจารย์เถี่ยพูดคุยกับเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ซื้อแท่นฝนหมึกมาหนึ่งแท่นในราคา 5 หยวน

พอออกมาแล้ว อาจารย์เถี่ยก็บอกฉันว่า แท่นฝนหมึกนี้เป็นแท่นฝนหมึกตวนจากต้นราชวงศ์ชิง บัณฑิตเฒ่าไม่รู้คุณค่า ถ้าเอาเข้าเมือง อย่างน้อยก็ขายได้ 50 หยวน

ฉันถามว่า “อย่างนั้นเราไม่เท่ากับเอาเปรียบเขาหรือครับ?”

อาจารย์เถี่ยส่ายหน้า “ซื้อขายก็คือซื้อขาย เขาเสนอราคา ข้าตกลงซื้อ ทั้งสองฝ่ายสมัครใจ แบบนี้ไม่เรียกว่าเอาเปรียบ

“อีกอย่าง ของชิ้นนี้อยู่ในมือเขาก็เป็นแค่ก้อนหิน แต่พออยู่ในมือคนที่รู้คุณค่ากลับกลายเป็นสมบัติ นี่เรียกว่าใช้ของให้เกิดประโยชน์สูงสุด”

ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

ต่อมาฉันจึงค่อย ๆ เข้าใจว่า การรับซื้อของเก่าของอาจารย์เถี่ยเป็นเพียงอาชีพที่เปิดเผย ส่วนลับหลังยังมีช่องทางอื่นอีก

ช่วงหลายปีนั้นบ้านเมืองวุ่นวาย มีการทำลายสิ่งเก่าล้าหลังไปทั่ว ของเก่าแก่จำนวนมากถูกทุบทำลายหรือเผาทิ้ง ช่างฝีมือบางคนและคนจากตระกูลเก่าแก่ใช้ชีวิตลำบาก จึงต้องรีบขายของบางอย่างเพื่อแลกเงินมาประทังชีวิต

อาจารย์เถี่ยฉวยโอกาสนี้รับซื้อของดีไว้ไม่น้อย และได้รู้จักผู้คนมากมาย

ในบรรดาคนเหล่านั้น มีทั้งคนดูฮวงจุ้ย คนทำนายดวงชะตา คนเขียนยันต์ และอีกหลายคนที่ว่ากันว่าบรรพบุรุษเคยเป็นขุนนางขุดสุสาน

ขุนนางขุดสุสานคืออะไร อาจารย์เถี่ยไม่ได้อธิบายละเอียด บอกเพียงว่าเป็นอาชีพเก่าแก่มาก มีมาตั้งแต่ยุคสามก๊กแล้ว

ตอนนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจนัก แค่รู้สึกว่าคนพวกนี้น่าสนใจ พูดจาคลุมเครือ ใช้ถ้อยคำเก่าแก่กันเต็มปาก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป