นายทหารสองคนที่ขับรถต่างเงี่ยหูฟัง สุดท้ายก็ได้ยินหญิงสาวเอ่ยเสียงเบาว่า “ไปถึงแล้วก็รู้เอง ถ้าโชคดีน่าจะหาเจอ”
นายทหารในกองทัพ: ……
นี่คงไม่ใช่มีใครอ้างชื่อกองทัพไปหลอกผู้หญิงเขาหรอกนะ ไม่รู้อะไรสักอย่าง รู้แค่ว่าจะตามหาคนแซ่เหวิน
ยังดีที่ในหน่วยของพวกเขามีคนแซ่เหวินอยู่คนเดียว
รถจี๊ปวิ่งเร็วกว่าเดิมมาก ไม่ถึงสิบนาทีก็มองเห็นเขตทหารแดนตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว
หลังลงจากรถ พวกเขายังมีน้ำใจพาแม่ลูกทั้งสามไปส่งที่ห้องรับเรื่อง จากนั้นก็ให้ทางห้องรับเรื่องติดต่อผู้การเหวิน แล้วยังไม่รีบกลับไปไหน แถมรินน้ำชาร้อนให้พวกเขาด้วย
ซูหลีเพิ่งเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาในตอนนี้ เธอพาลูกมาถึงแดนตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อตามหาคนแซ่เหวินแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะฝันร้ายนั่นสมจริงเกินไป เธอคงคิดว่าตัวเองเป็นคนบ้าไปแล้ว ไม่รู้ว่าพอนายทหารเหวินเห็นเธอจะคิดว่าเธอเหลวไหลหรือเปล่า
หลังรับโทรศัพท์ เหวินเจาเหย่ก็เงียบไปทันที เขาไม่เพียงรู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหล แต่ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ด้วย
ห้องรับเรื่องบอกว่าเมียกับลูกชายของเขามาหา
เขาไปมีเมียกับลูกชายตั้งแต่เมื่อไรกัน ตัวเขาเองยังไม่รู้เลย
แต่คนที่มาเจาะจงตามหาคนแซ่เหวิน ทั้งยังพาเด็กอายุสามสี่ขวบมาด้วย ตอนนี้รออยู่ในห้องรับเรื่อง ไม่ว่าพวกเขามาด้วยเหตุผลอะไร เขาก็ต้องไปจัดการเรื่องนี้
เหวินเจาเหย่ยกมือนวดหว่างคิ้ว ก่อนจะกระดกน้ำจากแก้วใบใหญ่ไปหลายอึกเพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วค่อยลุกออกไป
ระหว่างทางมีคนไม่น้อยทักเขาว่าผู้การเหวิน เหวินเจาเหย่เดินผ่านไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองปราดเดียวก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ค่อยดี
เหวินเจาเหย่คิดในใจว่า ผู้หญิงที่ไหนกันถึงกล้ามาแอบอ้างเป็นคนรักของเขา เขาจะไปดูให้เห็นกับตาว่าใครใจกล้าขนาดนี้
แต่พอเดินมาถึงห้องรับเรื่อง แค่เห็นเงาคนที่นั่งอยู่ด้านในผ่านกระจก แม้จะมองไม่ชัดนัก ทว่าเหวินเจาเหย่ที่สายตาดีก็ชะงักฝีเท้าแทบจะในทันที แววตาฉายความรู้สึกแปลกใจและความตะลึงที่ถูกกดลึกเอาไว้
ใบหน้าของเธอ
เหวินเจาเหย่ไม่ได้บอกว่าคุ้นเคยกับเธอมาก แต่ก็ถือว่าคุ้นอยู่ไม่น้อย นับจากครั้งนั้นเมื่อห้าปีก่อน ใบหน้าของหญิงสาวในจินตนาการคนนี้ก็ปรากฏในฝันของเขาบ่อยครั้ง
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่โดยเนื้อแท้แล้วนับว่าเป็นคนดีอย่างเขา ถึงได้ฝันเปียกในคืนแรกที่พบหญิงสาวคนนั้นที่เมืองหนานเฉิง
แม้จะออกจากเมืองหนานเฉิงมาแล้ว เขาก็ยังฝันถึงเธออยู่เป็นครั้งคราว ในท่วงท่าต่าง ๆ นานา
ตอนนี้หญิงสาวในจินตนาการกลับอยู่ในห้องรับเรื่อง ห่างจากเขาเพียงประตูบานเดียว
ราวกับสายตาของเขาคมกริบเกินไป ซูหลีจึงเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองไปทางหน้าต่าง ห้องรับเรื่องเปิดไฟอยู่ เขาที่อยู่ด้านนอกจึงมองเห็นเธอได้
แต่ซูหลีกลับมองด้านนอกไม่ชัด เธอแค่รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองเธออยู่
“ผู้การเหวิน ในที่สุดคุณก็มา รีบเข้ามาสิ” คนในห้องรับเรื่องเห็นเขาแล้วก็รีบเปิดประตู
เมื่อได้ยินเสียง ซูหลีก็ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นทันที ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าพลอยยืนตัวตรงเลียนแบบท่าทหารโดยไม่รู้ตัว จ้องประตูอย่างเคร่งขรึมและคาดหวัง
เหวินเจาเหย่สูดหายใจลึก สีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนก้าวเข้าไปด้านใน
ใต้แสงไฟ ซูหลีมองเขาเป็นอย่างแรก คล้ายกำลังพยายามเพ่งพินิจใบหน้า
เวลาผ่านมาตั้งหลายปี แถมตอนนั้นก็แค่บังเอิญเหลือบเห็นกันเพียงครั้งเดียว ซูหลียังกลัวว่าต่อให้เห็นหน้าเขาอีกครั้งก็อาจจำไม่ได้ ทว่าเธอกลับพบว่าตัวเองคิดผิด แค่เห็นเขาแวบแรก ก็ราวกับถูกดึงย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ที่บ้านตระกูลเจียง
ทันทีที่เขาก้าวเข้าประตู เธอก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ได้พบกับดวงตาลึกล้ำเย็นชาคู่นั้น
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สูงเกือบ 190 เซนติเมตร ตอนนั้นเขาก็เป็นแบบนี้ เดินเข้ามาจากประตู ก้มมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เหมือนกันไม่มีผิด!
เธอคิดว่าตัวเองลืมดวงตาคู่นี้ไปหมดแล้ว แต่ในวินาทีนี้เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองยังจำมันได้ชัดเจนทีเดียว
ดูดุดัน น่ากลัว สายตาลึกล้ำราวกับจะกลืนกินคนได้
ซูหลียังคงตื่นเต้นหวาดกลัวเหมือนเมื่อห้าปีก่อน แต่ถึงอย่างไรเธอก็ผ่านฝันร้ายที่น่ากลัวยิ่งกว่ามาแล้ว จึงยังพอสงบใจเอ่ยขึ้นได้ว่า “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูหลี มาจากเมืองหนานเฉิง ฉันขอคุยกับคุณตามลำพังได้ไหมคะ”
ต่อหน้าคนในห้องรับเรื่องและเด็ก ๆ เธอไม่พูดตรง ๆ ว่าต้องการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูก เรื่องนี้เหลวไหลเกินไป
เหวินเจาเหย่มองเธอ แล้วมองเด็กตัวเล็กสองคนที่แหงนหน้าจ้องเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร ความหมายคือให้เธอตามมา
ซูหลีถอนหายใจอย่างโล่งอก ลูบผมต้าเป่ากับเสี่ยวเป่า “เด็กดี รอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ”
คำว่าแม่ย่อมเข้าหูเหวินเจาเหย่ด้วย แสดงว่าเธอมีลูกแล้ว
แต่เธอพาลูกมาหาเขาทำไม หรือว่าคนบ้านตระกูลเจียงไม่ดีกับเธอ เธอเลยมาหาความเป็นธรรมที่กองทัพ? แต่เขาจำได้ว่าเธอแต่งงานกับน้องชายของเจียงเฟิง เมื่อห้าปีก่อนคนบ้านตระกูลเจียงบอกเขาว่าเธอเป็นคู่หมั้นของเจียงหมิง อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว
นับอายุของเด็กตัวเล็กสองคนนั่นแล้ว ก็นับว่าเร็วจริง ๆ คงแต่งงานมีลูกกันทันทีที่เขาไป
เหวินเจาเหย่ไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองอาจเกี่ยวข้องด้วย พอซูหลีเดินตามออกมา มองใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาของเขาแล้ว เธอก็ทบทวนคำพูดที่จะเอ่ยอยู่หลายรอบ ก่อนจะพูดว่า “ผู้การเหวิน ฉันอาจมีลูกของคุณ ฉันมาหาคุณเพื่อขอตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูกค่ะ”
เหวินเจาเหย่: ?……????
ลูกของใครนะ?
เห็นเขาเงียบไปนาน ซูหลีก็เริ่มกระวนกระวายใจ
“คุณบอกว่า…เป็นลูกผมเหรอ?” ในที่สุดเขาก็ส่งเสียงออกมา
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าและทุ้มต่ำ แฝงความเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก
ซูหลีกัดริมฝีปาก “ก็ไม่แน่ค่ะ มีความเป็นไปได้สามคน”
เหวินเจาเหย่: ……
“คุณยังจำได้ไหมคะว่าเมื่อห้าปีก่อนคุณไปเมืองหนานเฉิง ตอนนั้นมีคนไปกับคุณอีกสองคน แต่ฉันจำพวกเขาไม่ได้แล้ว น่าจะเป็นวันนั้นค่ะ หลังจากนั้นสองเดือนฉันก็ตรวจพบว่าตั้งครรภ์”
“ถ้าผู้การเหวินยืนยันได้ว่าวันนั้นคุณไม่ได้… รบกวนช่วยเรียกผู้การอีกสองคนที่ไปเมืองหนานเฉิงในปีนั้นมาให้ฉันดูหน่อยนะคะ ฉันจะลองดูว่าใช่หรือเปล่า”
เหวินเจาเหย่: ……
สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าคำพูดเหลวไหลของเธอ คือเขาเชื่อมาตลอดหลายปีอย่างเป็นธรรมชาติว่าเรื่องคืนนั้นเป็นเพียงฝันเปียก เป็นแค่ความฝันเกี่ยวกับผู้หญิงในชีวิตจริงครั้งแรกที่เขาไม่กล้าพูดให้ใครฟัง
แต่ผู้หญิงในฝันกลับมาตามหาเขาถึงที่ พูดชัดเจนไม่ว่าจะฟังทางไหนว่า คืนนั้นไม่ได้เป็นเพียงความฝันหลังจากเขาเมามาย
แต่เป็นเรื่องจริง!
เป็นเรื่องจริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอก็…
สมองของเหวินเจาเหย่เหมือนจะทำงานช้าลงและสับสนเป็นครั้งแรก อาจเพราะเขาเงียบอยู่นาน ซูหลีจึงอดคิดไม่ได้ว่าเขาไม่อยากยุ่งเรื่องนี้หรือเปล่า
“ผู้การเหวิน งั้นให้คุณเรียกผู้การอีกสองคนมาก่อนไหมคะ”
เหวินเจาเหย่ยั้งมือที่อยากยกขึ้นนวดหว่างคิ้วไว้ ก่อนพูดเสียงทุ้มว่า “ไม่ต้องเรียกแล้ว”
เอ๊ะ?
เหวินเจาเหย่หันกลับมามองเธออย่างจริงจัง ผ่านไปห้าปีแล้ว หญิงสาวแทบไม่เปลี่ยนไปเลย เหมือนกับในฝันของเขาไม่มีผิด แม้เรื่องนี้จะเหลือเชื่อ แต่คงไม่มีใครอื่นแล้ว
“สหายซูหลี ผมน่าจะเป็นคนที่คุณกำลังตามหา” เขาเผยแววรู้สึกผิดออกมาเล็กน้อย “ขอโทษนะครับ คืนนั้นเมื่อห้าปีก่อนผม…”
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาก็ต้องรับผิดชอบ เหวินเจาเหย่คิดหาคำพูดที่เหมาะสมว่าจะพูดอย่างไรไม่ให้ดูหุนหันเกินไป
แต่ตอนนี้ซูหลียังไม่อยากฟังคำอธิบายของเขา เรื่องสำคัญกว่านั้นต่างหาก!
ในเมื่อเขายอมรับแล้ว เธอก็รีบฉวยจังหวะพูดต่อว่า “ผู้การเหวิน งั้นคุณไปตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูกกับลูกชายของฉันก่อนได้ไหมคะ”
“ถ้าเป็นลูกของคุณจริง เราก็มาช่วยกันเลี้ยงลูก ถ้าไม่ใช่ ฉันจะพาเด็ก ๆ กลับเมืองหนานเฉิงทันที”
เหวินเจาเหย่ถูกเธอพูดขัดจนคำที่คิดไว้ติดอยู่ในลำคอ เขามองเธอที่ดูเหมือนจะร้อนใจอยู่เล็กน้อย แล้วปลอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่งว่า “ได้ ผมจะจัดการให้”