“……”
คนที่อยู่อีกฝั่งของสายเงียบไปนาน
ฟางหย่าจวินไม่ร้อนใจ เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกลางอย่างไม่ใส่ใจ แล้วนั่งรอเงียบ ๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ อีกฝ่ายก็หัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี “ฮ่า ๆ ๆ คุณฟางพูดแบบนี้ก็เหมือนเราเป็นคนอื่นคนไกลกันเลยนะครับ”
“เราร่วมงานกันมาตลอด แถมก่อนหน้านี้ก็ร่วมมือกันอย่างราบรื่น ผมจะไปยืนข้างคนอื่นได้ยังไงล่ะครับ!”
“คุณวางใจเถอะ ก็แค่นักแสดงคนหนึ่งเท่านั้นเอง กล้ามาหาเรื่องคุณชายฟาง จะจัดการก็จัดการไปสิ อย่างมากผมก็ปั้นคนใหม่ขึ้นมาอีกสักสองสามคน”
“เรื่องเก็บกวาดทางนี้ ผมจะจัดการให้คุณเอง”
“แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งนะครับ ดูเหมือนหลิงจื่อเย่าจะมีนายทุนที่ใหญ่โตมาก ผมก็ไม่แน่ใจว่าเลี้ยงดูเขาอยู่จริงหรือเปล่า เลยขอไม่เอ่ยชื่อแล้วกัน”
“ถ้าถึงตอนนั้นนายทุนคนนั้นมาหาผม ผมจะช่วยหาข้ออ้างให้พวกคุณ แต่ถ้าเธอปักใจว่าพวกคุณฆ่าหลิงจื่อเย่า ผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้ คุณฟางอย่าถือโทษกันก็แล้วกันนะครับ”
“แน่นอนว่าไม่หรอกค่ะ…”
ฟางหย่าจวินพูดเสียงเบา “นายทุนที่ว่าคุณไม่ต้องบอกฉันหรอก ถ้าเธออยากมาหาเรื่อง ก็ให้มาที่เมืองซูเฉิงได้เลย”
“ได้เลยครับคุณฟาง ไว้คุยกันคราวหน้านะครับ”
“อืม…”
ก่อนวางสาย ฟางฉางได้ยินเสียงข้าวของถูกทุบทำลายดังมาจากอีกฝั่งอย่างชัดเจน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังระบายความโกรธอย่างบ้าคลั่ง
แต่เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้ว