“หรูเยียน...”
เมื่อเห็นลูกสาวของตัวเองดูเปล่งประกายจับตา พ่อหลิ่วก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจ
จากนั้นก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “พอดีเลยที่ลูกมาแล้ว มาคุยกับเสี่ยวฉางให้หายคิดถึงสิ พวกเธอสมัยเด็กสนิทกันมาก แทบอยากอยู่ด้วยกันทุกวันเลย ฮ่า ๆ ๆ”
พอแม่ฟางเห็นหลิ่วหรูเยียนปรากฏตัว แววตาก็ฉายความพึงพอใจออกมาเช่นกัน
เด็กผู้หญิงแบบนี้แหละถึงจะคู่ควรกับลูกชายแสนดีของเธอ
“อืม...”
หลิ่วหรูเยียนพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปหาฟางฉาง ก่อนยื่นมือออกไป
“สวัสดี ฟางฉาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...”
เสียงของหลิ่วหรูเยียนไพเราะเสนาะหู ราวกับสายลมวสันต์ที่พัดแผ่วเบา ชวนให้คนรู้สึกดีด้วย
แต่ฟางฉางไม่ได้หลงกลท่าทีนี้ เพราะเขามองเห็นชัดเจนถึงความรังเกียจที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่งามของหลิ่วหรูเยียน!
เป็นตัวร้ายตัวเล็ก ๆ ก็ต้องรู้ตัวว่าเป็นตัวร้ายตัวเล็ก ๆ สิ
ฟางฉางยื่นมือออกไปเช่นกัน พร้อมยิ้มอย่างสุภาพ “สวัสดี คุณหลิ่ว...”
ทั้งสองจับมือกันเบา ๆ ฟางฉางสัมผัสได้ถึงความเย็นและนุ่มนิ่ม แม้สัมผัสจะดี แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะดื่มด่ำ แค่จับมือกันพอเป็นพิธีแล้วก็ปล่อย
“จริงสิ!”
แม่ฟางเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบพูดว่า “เสี่ยวฉาง คนเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวลูกคงต้องทักทายคนไม่หยุด เอาอย่างนี้ ลูกพาหรูเยียนไปหาอะไรดื่มตรงนั้นก่อนนะ”
เมื่อเห็นแม่ฟางส่งสายตาให้ตัวเองไม่หยุด ฟางฉางก็พยักหน้า แล้วผายมือเชิญหลิ่วหรูเยียน