หลังฟางหย่าจวินออกไป ฟางฉางมองชายร่างใหญ่ทึ่มทื่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
ผ่านไปนาน ฟางฉางก็ยืดหลังตรง แล้วลองถามขู่ตัวที่อยู่ตรงหน้าอย่างหยั่งเชิงว่า “ฟาง... ขู่ตัว! นายไปพักก่อนดีไหม? เดี๋ยวฉันจะออกไปค่อยเรียกนาย”
“แหะ ๆ...”
ขู่ตัวเกาหัวแล้วหัวเราะซื่อ ๆ “คุณชาย ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ แต่ผมไม่เป็นไร จริง ๆ ยืนอยู่ก็พักได้เหมือนกัน! อีกอย่าง คุณหนูใหญ่บอกว่าผมเป็นองครักษ์ส่วนตัวของคุณ ต้องคอยติดตามคุณตลอดครับ!”
“นายเอาจริงเอาจังกับงานเกินไปแล้วโว้ย!”
ฟางฉางส่ายหน้า ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป
ขู่ตัวหยิบทิชชูเปียกออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วเช็ดเลือดบนลำคอของตัวเอง หากตอนนี้ฟางฉางหันกลับมา เขาคงต้องเห็นอย่างชัดเจนว่าบาดแผลบนคอของขู่ตัวหายไปแล้ว
หลังเดินออกจากวิลล่า ฟางฉางก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ตรงไปนั่งเบาะหลังของรถหรูที่จอดอยู่หน้าประตู ส่วนขู่ตัวก็นั่งประจำที่คนขับอย่างเป็นธรรมชาติ
พอสตาร์ตรถแล้ว ขู่ตัวก็ถามว่า “คุณชาย เราจะไปที่ไหนครับ?”
“อืม...”
ฟางฉางขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางรื้อฟื้นภาพต่าง ๆ ในความทรงจำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบว่า “ไปบาร์กุยชวนที่ฉันเคยไปบ่อย ๆ”
“ได้เลยครับ คุณชาย!”
ขู่ตัวเหยียบคันเร่ง รถหรูพุ่งทะยานออกไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์คำราม
……
บาร์กุยชวน
ที่นี่แท้จริงแล้วเป็นคลับ ไม่ใช่บาร์ที่เปิดเพลงให้เต้นกัน แต่เป็นบาร์เงียบ ๆ ที่เปิดเพลงไพเราะ
แม้จะเป็นเวลากลางวัน ภายในบาร์ก็ยังอาศัยแสงไฟให้ความสว่าง สร้างบรรยากาศแสนโรแมนติกและหรูหรา คนหนุ่มสาวที่เดินเข้าออกต่างสวมเสื้อผ้าหรูหราและประดับเครื่องประดับราคาแพง มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีฐานะไม่ธรรมดา
ที่นี่เป็นสถานที่ที่เหล่าลูกคนรวยรุ่นสองในเมืองซูเฉิงชอบมารวมตัวกัน
พนักงานในบาร์ล้วนเป็นชายหญิงที่เห็นแก่เงิน... ไม่สิ ควรเรียกว่าคนหนุ่มสาวที่มุ่งมั่นสร้างอนาคตต่างหาก
แต่ละคนหน้าตาดีระดับหนุ่มหล่อสาวสวยประจำมหาวิทยาลัย ไม่นับค่าแรงสูงลิ่วที่นี่ แค่ได้ทำงานอยู่ที่นี่ก็มีโอกาสเข้าใกล้เศรษฐีและเศรษฐินีแล้ว
ประตูบาร์เปิดออก
ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาช้า ๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ฟางฉาง?
ด้านหลังเขามีขู่ตัวเดินตามมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เมื่อครู่ตอนมาถึงหน้าบาร์ ฟางฉางบอกให้ขู่ตัวเอารถไปจอด ใครจะคิดว่าหมอนี่จะยื่นกุญแจให้เด็กจอดรถเสียอย่างนั้น บอกว่าเป็นองครักษ์ส่วนตัวก็เป็นองครักษ์ที่ติดหนึบจริง ๆ!
“คุณชายฟาง?!”
การมาของฟางฉางดึงดูดความสนใจจากผู้คนไม่น้อยอย่างเห็นได้ชัด
เพราะฟางฉางขึ้นชื่อว่าเป็น “เทพกุมารโปรยทรัพย์” ใครคบกับเขาก็แค่คบไปเถอะ คบทีไรก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธสักคน
ตระกูลฟางมีทรัพย์สินมหาศาล ฟางฉางจะใช้เงินฟุ่มเฟือยแค่ไหนก็ไม่มีปัญหา
ด้วยเหตุนี้ ลูกคนรวยรุ่นสองบางคนจึงกลายเป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของฟางฉาง แม้พวกเขาจะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน แต่ฐานะทางบ้านก็ยังห่างชั้นกับตระกูลฟางอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงินค่าขนมที่เทียบกับของฟางฉางไม่ได้เลย
ชายหลายคนที่หน้าซีดเซียวเดินเข้ามา เพียงดูสีหน้าก็รู้ว่าพวกเขาถูกสุราและนารีสูบจนร่างกายทรุดโทรม
แต่ละคนโอบกอดสาวสวยไว้คนละคน
พวกสาว ๆ มองฟางฉางด้วยแววตาเป็นประกาย
เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบลูกคนรวยรุ่นสองที่ทั้งใจกว้างและหล่อเหลาอย่างฟางฉาง!
“แหะ ๆ... คุณชายฟาง! มาแล้วเหรอ! บอกเลยว่าช่วงนี้มีสาว ๆ คุณภาพดีเข้ามาเพียบ!”
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วพูดกับฟางฉางด้วยสีหน้าหื่นกาม “ไม่ต้องห่วง พี่ชายคนนี้ไปสำรวจทางไว้ก่อนแล้ว เดี๋ยวจัดให้เลย!”
“หือ?”
ฟางฉางขมวดคิ้วแน่น
ตอนนี้เขามีเรื่องกลุ้มใจเต็มท้อง จะมีอารมณ์ไปเล่นสนุกกับพวกนี้ได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีเรื่องพวกนี้ เขาก็ผ่านชีวิตมาสองชาติแล้ว ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้หรอก!
คิดได้ดังนั้น ฟางฉางก็ยื่นมือออกไปผลักชายหนุ่มตรงหน้า พร้อมกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “แค่นี้ก็จะมาทดสอบฉันเหรอ? ขอโทษนะ การศึกษาที่ฉันได้รับไม่อนุญาตให้ทำเรื่องแบบนี้...”
……
ห้านาทีต่อมา
ฟางฉางนั่งอยู่บนโซฟา แขนทั้งสองข้างโอบสาวไว้ข้างละคน ส่วนอีกสามคนนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา เสียงหัวเราะพูดคุยดังไม่ขาดสาย
“คุณชายฟาง ผมจัดให้ไม่พลาดใช่ไหม?”
ชายหนุ่มคนเดิมที่คุยกับฟางฉางก่อนหน้านี้ยิ้มแฉ่ง “คุณยื่นมือออกมาข้างเดียว แปลว่าตั้งใจจะเอาห้าคนชัด ๆ! ดูท่าวันนี้คุณจะจัดหนักเลยนะ!”
“ผิด!”
น้ำเสียงจริงจังของฟางฉางทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นชะงักไปหมด
ครู่ต่อมา ฟางฉางก็เอ่ยช้า ๆ ว่า “เมื่อกี้ฉันยื่นทั้งฝ่ามือกับหลังมือ บอกว่าจะเอาสิบคนต่างหาก!”
“หือ? ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เมื่อทุกคนเข้าใจ ก็พากันหัวเราะเสียงดัง
ฟางฉางได้ยินเสียงหัวเราะของทุกคน มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ชาติก่อนเขาลำบากมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ตอนนี้ทะลุมิติมาได้ จะยังเสพสุขบ้างไม่ได้หรือไง?
ถ้าขนาดนี้ยังเสพสุขไม่ได้ แล้วเขาจะทะลุมิติมาทำไม?
ชายหนุ่มที่จัดหาสาว ๆ ให้ฟางฉางก่อนหน้านี้ชื่อข่งหลง
ฐานะของตระกูลข่งไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลฟาง แต่เพราะเขาเป็นลูกชายคนที่สอง ไม่ใช่ทายาทสืบทอด จึงใช้ชีวิตเป็นคุณชายเสเพลได้อย่างเต็มที่
สถานการณ์ของตระกูลฟางก็คล้ายกัน
ฟางหย่าจวิน พี่สาวคนโต เป็นผู้สืบทอดกิจการของตระกูล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฟางฉาง เพียงแต่ทุกคนรู้กันดีว่าฟางหย่าจวินรักและเอ็นดูฟางฉางมาก
เพราะอย่างนี้ ลูกคนรวยรุ่นสองทั้งหลายถึงได้เลื่อมใสฟางฉาง
เกิดในตระกูลใหญ่แต่ไม่ต้องคอยแก่งแย่งชิงดีกัน ใครบ้างจะไม่อิจฉา?
“คุณชายฟาง!”
ข่งหลงยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อคุณบอกว่าจะเอาสิบคน ผมก็ต้องจัดให้สักหน่อยแล้ว!”
พูดจบ ข่งหลงก็ส่งสายตาให้สาวที่อยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายเข้าใจทันที ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางหลังร้าน
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องหลังร้าน
ชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ที่นี่ หากฟางฉางอยู่ด้วย เขาต้องจำได้แน่นอนว่าผู้ชายคนนั้นคือพี่ชายร่วมบิดามารดาที่แสนจะไม่น่าไว้ใจของเขา ฟางฝาน
“เทพสงคราม!”
หญิงสาวคุกเข่าข้างเดียว สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
หญิงคนนี้มีใบหน้างดงามสะกดสายตา เครื่องหน้าคมชัดและจัดจ้าน แต่งหน้าหนักอย่างประณีตจนผิวขาวเย็นดูใสกระจ่าง ริมฝีปากแดงอิ่มเต็ม กระโปรงสั้นสีดำรัดสะโพกประกอบกับเรียวขายาวที่หุ้มด้วยถุงน่องสีดำ ทำให้เธอดูเย้ายวนราวกับสาวงามจากสรวงสวรรค์
“แต่งตัวแบบนี้ทำไม?”
ฟางฝานมองหญิงสาวที่คุกเข่าข้างเดียวด้วยความสงสัย
หญิงคนนี้เป็นหนึ่งในองครักษ์ของวิหารเทพสงคราม มีรหัสประจำตัวว่าชิงหลวน
“เรียนท่านเทพสงคราม...”
ชิงหลวนเงยหน้ามองฟางฝาน แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉันอยู่ที่นี่ตลอด ก็เพื่อรอฟางฉาง ฉันรู้ว่าท่านเทพสงครามมีความสัมพันธ์กับไอ้เด็กนั่นยังไง”
“ท่านไม่สะดวกลงมือก็เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง!”
“ฉันจะทำให้มันต้องชดใช้!”
แววตาคู่งามของชิงหลวนเย็นเยียบ
เธอสืบเรื่องที่ฟางฝานพบเจอตอนลงจากเขาจนกระจ่างหมดแล้ว ฟางฉางคนนั้นสมควรตาย!
แต่ถ้าฆ่าฟางฉางส่งเดช ก็ต้องทำให้ฟางฝานมีเรื่องบาดหมางกับครอบครัวแน่นอน ชิงหลวนไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ว่าควรทำอย่างไร