ท่ามกลางเสียงถกเถียงจอแจ สีหน้าของฟางฉางก็ยิ่งแปลกพิกลขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่ใช่สิ ความสามารถดึงดูดความเกลียดชังในชะตาชีวิตของเขาไม่ได้มีผลแค่กับคนที่ถูกลิขิตไว้เท่านั้นเหรอ? ใช้กับคนพวกนี้ได้ด้วยหรือไง?
ไม่อย่างนั้นพวกนี้จะเอาความกล้าที่ไหนมาวางท่าอวดดีขนาดนี้?
ฟางฉางนั่งอยู่ตรงนั้น โดยมีขู่ตัวยืนอยู่ด้านหลัง แทบจะต้องแขวนป้ายเขียนว่า ‘อย่ามาหาเรื่อง’ ไว้แล้ว
เมื่อเห็นว่าฟางฉางเงียบอยู่นาน ฟู่หานก็พูดเสียงขรึมว่า “ได้ยินหมดแล้วใช่ไหม? เงินก้อนนี้เป็นของหลานหลาน เอาเงินออกมา ไม่อย่างนั้นฉันจะไปตามคนจากกรมบังคับใช้กฎหมายมา”
หลานหลานนั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
เธอพยายามจะพูดหลายครั้ง แต่เพื่อนร่วมชั้นก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน
ชั่วขณะนั้นเธอไม่รู้เลยว่าควรตอบสนองอย่างไร
พอได้ยินน้ำเสียงออกคำสั่งของฟู่หาน ฟางฉางก็อดหัวเราะไม่ได้ “ทวงเงินเหรอ? ตอนแรกฉันนึกว่านายเป็นหมารับใช้ความรักซะอีก แต่ดูท่าแล้วไม่ใช่”
“เพราะหมารับใช้ความรักยังไม่โง่เท่านายเลย”
“หมารับใช้ความรักอะไร?!”
ฟู่หานหน้าแดงก่ำ “ฉันไม่ใช่หมารับใช้ความรักสักหน่อย ฉันแค่รักเดียวใจเดียว คอยตามจีบหลานหลานมาตลอด! นายคิดว่าฉันเหมือนนายหรือไง?”
“นายก็ไม่เหมือนฉันจริง ๆ นั่นแหละ”
พูดจบ ฟางฉางก็หันไปมองขู่ตัว “ไป เคลียร์คนออกไปให้หมด”
“ครับ คุณชาย!”
ขู่ตัวไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบโทรศัพท์ออกมาติดต่อใครบางคนทันที ในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัวของฟางฉาง หน้าที่ของเขาไม่ได้มีแค่ลงไม้ลงมือเท่านั้น