ปัง!
โครม!
เสียงดังสนั่น ชายร่างเตี้ยหน้าสี่เหลี่ยมจากแดนใต้ซึ่งเป็นเจ้าของร้านตัวเล็ก ๆ ถูกใครบางคนถีบจนล้มคว่ำใส่ตู้เกม หน้าจอแตกละเอียดทั้งบาน
แม้แต่สปริงปุ่มกดบนเครื่องก็ยังกระเด็นหลุดออกมา พร้อมประกายไฟแลบแปลบปลาบ
เขาเจ็บจนแทบหมดสติไปตรงนั้น เหลือเพียงเสียงครางแผ่ว ๆ
ลูกน้องสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเห็นท่าไม่ดี กำลังจะขยับตัว เฉินหย่งซึ่งเป็นคนถีบพลันหันขวับไปถลึงตา แล้วชี้มือกวาดไปทางพวกนั้น
“ยืนอยู่ตรงนั้น!”
สิ้นเสียง พวกพี่น้องที่เขาพามาก็กรูเข้ามาล้อมอย่างดุดัน คุมสถานการณ์ไว้ได้อย่างมั่นคง
เมื่อเทียบกับพวกนักเลงตัวผอมแห้งฝั่งตรงข้ามแล้ว พี่น้องของเฉินหย่งแต่ละคนล้วนตัวใหญ่ไหล่กว้าง กล้ามเนื้อเป็นมัด
แค่บรรยากาศกร้าวแกร่งแบบนักเลงของพวกเขา ก็ทำให้พวกอันธพาลที่เจ้าของบ่อนเลี้ยงไว้ไม่กล้าลงมือแล้ว
ถึงขั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ได้แต่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ มองเจ้าของร้านที่ถูกถีบล้มอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยพยุงสักคน
สวีหย่งจื้อที่เมื่อครู่ยังหัวเราะคิกคัก เตรียมแนะนำเจ้าของร้านให้เฉินหย่งรู้จัก ก็พลอยตกใจจนตัวสั่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน
โดยเฉพาะความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเฉินหย่ง ทำให้เขามองพี่ใหญ่คนนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เหมือนนกกระทาที่ก้นติดเก้าอี้ ไม่กล้าขยับเขยื้อน
มือทั้งสองข้างชุ่มเหงื่อด้วยความประหม่า
แม้จะเห็นกับตาว่าเจ้าของร้านตัวเล็กจากแดนใต้ถูกกดใส่ตู้เกมแล้วซ้อมจนหน้าเปื้อนเลือด อยู่ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร เขาก็ยังกล้าขยับเพียงลูกกระเดือก กลืนน้ำลายลงคอ ส่วนลูกตาไม่กล้ากลอกไปไหนแม้แต่นิดเดียว