“อ๊าก!”
ดินแดนเก้ารัฐ เมืองฉางโจว ตระกูลซู
ภายในคุกใต้ดินอันมืดมิดและหนาวเหน็บ ซูจิ่นพลันลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นหม่นแสงไร้ประกาย เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น!
ยามนี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด ถูกโซ่เหล็กจากกำแพงด้านหลังพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ตะขอเหล็กขึ้นสนิมสองอันยังทะลวงผ่านกระดูกไหปลาร้าของเขา!
กลิ่นคาวเลือดดึงดูดหนูในห้องขังให้เข้ามาแทะกินร่างเขาไม่หยุด!
เจ็บ!
เจ็บเหลือเกิน!
แต่ถึงความเจ็บปวดจะเสียดแทงลึกถึงกระดูก ก็ยังไม่อาจลบเลือนความแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดในใจเขาได้!
วัยเด็กของเขาถูกบิดามารดาทอดทิ้ง ก่อนซูหงเหลียง ประมุขตระกูลซู จะพากลับมายังตระกูลซูและรับเป็นบุตรบุญธรรม
ซูจิ่นมีพรสวรรค์เฉียบแหลมมาตั้งแต่เล็ก อายุเพียง 6 ขวบก็สามารถชักนำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างได้ พออายุ 12 ปีก็เข้าสู่ขั้นหลอมกายระดับห้า จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองฉางโจว!
ไม่นานมานี้ เขายังได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมสำนักชิงซาน สำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในรัศมีหนึ่งพันลี้จากเมืองฉางโจว!
อนาคตไร้ขีดจำกัด!
ทว่าเมื่อ 5 วันก่อน หลี่จวิ้นเสียง นายน้อยแห่งสำนักชิงซาน เดินทางมาเที่ยวเมืองฉางโจวและบังเอิญพบซูถงถงซึ่งออกมาเดินบนถนน เมื่อเห็นว่านางมีรูปร่างหน้าตายั่วยวนงดงาม เขาก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา
ซูถงถงเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของซูหงเหลียง เพื่อทดแทนบุญคุณที่ซูหงเหลียงเลี้ยงดู ซูจิ่นจึงมองนางเป็นน้องสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด
บังเอิญว่าตอนนั้นซูจิ่นกำลังจัดการธุระอยู่ในกิจการของตระกูลซูที่อยู่ใกล้เคียง เมื่อรู้เรื่องเข้า เขาก็รีบรุดไปยังที่เกิดเหตุโดยไม่ลังเล!
แต่สิ่งที่ซูจิ่นคาดไม่ถึงก็คือ หลี่จวิ้นเสียงแม้อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ ทว่าพลังบำเพ็ญกลับบรรลุถึงขั้นรวมวิญญาณแล้ว!
ขอบเขตพลังของทวีปเทียนหยวนแบ่งออกเป็น ขั้นหลอมกาย ขั้นรวมวิญญาณ ขั้นแปรวิญญาณ ขั้นก่อกำเนิดวิญญาณ ขั้นรวมจิต ขั้นเทพหยวน ขั้นเทียนหยวน และขั้นทะลวงสุญตา แต่ละขอบเขตยังแบ่งเป็น 10 ระดับย่อย!
ความแตกต่างระหว่างระดับย่อยแต่ละขั้นนั้นราวกับมีภูเขาและทะเลกั้นขวาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซูจิ่นในตอนนี้ที่อยู่เพียงขั้นหลอมกายระดับเก้า!
เพียงเผชิญหน้ากันครั้งเดียว ซูจิ่นก็ถูกซัดจนบาดเจ็บสาหัส!
ถึงกระนั้น ซูจิ่นก็ยังเสี่ยงชีวิตช่วยซูถงถงออกมา แม้การกระทำนี้จะทำให้เขาล่วงเกินสำนักชิงซานและทำลายอนาคตอันรุ่งโรจน์ของตน เขาก็ยังไม่เคยนึกเสียใจ!
แต่สิ่งที่ซูจิ่นไม่คาดคิดแม้แต่น้อยก็คือ เมื่อสองพ่อลูกซูหงเหลียงรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นนายน้อยแห่งสำนักชิงซาน พวกเขาไม่เพียงไม่ขอบคุณซูจิ่น กลับซ้ำเติมเขา!
ซูหงเหลียงถึงกับเชิญหลี่จวิ้นเสียงมายังตระกูลซู ให้เขาร่วมอภิรมย์กับซูถงถงในเรือนชั้นในของตระกูล ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหน้าหลี่จวิ้นเสียง เขายังลงมือทำลายตันเถียนของซูจิ่นด้วยตนเอง เพียงเพื่อเอาใจหลี่จวิ้นเสียง!
จนถึงวันนี้ ซูจิ่นยังคงจำภาพซูถงถงซบอยู่ในอ้อมแขนของหลี่จวิ้นเสียง ณ ลานด้านหลังตระกูลซูในวันนั้นได้อย่างชัดเจน!
“นายน้อยจวิ้นเสียง ท่านเคยบอกว่าจะพาข้ากลับสำนักชิงซานด้วยกัน ท่านอย่าหลอกข้าเชียวนะเจ้าคะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว นายน้อยผู้นี้จะใจร้ายหลอกสาวงามเช่นเจ้าได้อย่างไร!”
“เช่นนั้นข้าขอขอบคุณนายน้อยจวิ้นเสียงเจ้าค่ะ!”
“อยากขอบคุณข้าหรือ? เช่นนั้นไปขอบคุณบนเตียงดีหรือไม่!”
“ท่านนี่ช่างน่าชังนัก~”
“……”
เมื่อเห็นทั้งสองพลอดรักกัน ความโกรธแค้นก็ลุกโชนในใจซูจิ่น ก่อนที่เขาจะหมดสติไป ในที่สุดจึงกลายเป็นสถานการณ์เช่นทุกวันนี้!
“หลี่จวิ้นเสียง รวมถึงพ่อลูกซูหงเหลียง! ชาตินี้หากซูจิ่นไม่ตัดหัวพวกเจ้า ข้าขอสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคนอีกต่อไป!!”
โครม!
ทันใดนั้น ประตูคุกใต้ดินก็ถูกคนถีบเปิดออก!
“โอ้ ในที่สุดก็ตื่นแล้วหรือ?”
พร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ซูจิ่นเงยหน้ามอง เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งพาหญิงสาวเดินเข้ามา
เมื่อเห็นทั้งสอง ซูจิ่นก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที โซ่ที่พันธนาการเขาไว้ด้านหลังส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง!
“เหตุใด! ซูหงเหลียง หลายปีมานี้ข้ามองท่านเป็นบิดาแท้ ๆ เชื่อฟังท่านทุกอย่าง เพื่อท่านสองพ่อลูกและตระกูลซู ข้าทุ่มเททุกสิ่ง เหตุใดท่านจึงทำกับข้าเช่นนี้!”
“หึ ๆ!”
“เหตุใดน่ะหรือ? เพราะเจ้าเป็นเพียงสุนัขที่ข้าเลี้ยงไว้ตัวหนึ่งเท่านั้น!”
“หากตอนนั้นข้าไม่เห็นว่าภายในร่างเจ้ามีกระดูกแห่งมรรคาอยู่ เจ้าคิดว่าข้าจะว่างจนรับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรมหรือ?”
ซูหงเหลียงเอ่ยพลางหัวเราะเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน!
“ท่านพ่อ อย่ามัวพูดกับเขา รีบเอากระดูกแห่งมรรคาในร่างเขาออกมาแล้วไปกันเถอะ ที่นี่ทั้งชื้นทั้งเหม็น ข้าแทบทนไม่ไหวแล้ว!”
ซูถงถงยกมือปิดจมูก น้ำเสียงเสแสร้งอย่างยิ่ง!
“กระดูกแห่งมรรคา? กระดูกแห่งมรรคาอะไรกัน!?”
เมื่อได้ฟังบทสนทนาของทั้งสอง ซูจิ่นก็รู้ว่าจุดประสงค์ที่พวกเขามาครั้งนี้ไม่ธรรมดา!
“หึ ๆ ดูท่าเจ้ายังไม่รู้สินะ ที่เจ้าเกิดมามีพรสวรรค์และฝึกฝนได้รวดเร็ว ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะกระดูกแห่งมรรคาในร่างเจ้า!”
“นี่คือสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในรอบหมื่นปี!”
“มีตำนานว่าผู้ที่ครอบครองกระดูกแห่งมรรคา คือผู้ปกครองที่สวรรค์และปฐพีเลือกสรร เป็นเซียนที่ถูกลิขิตไว้แต่กำเนิด!”
“ท่านพ่อของข้าค้นพบวิธีการหนึ่ง ซึ่งสามารถขุดกระดูกแห่งมรรคาในร่างเจ้าออกมาแล้วย้ายมาไว้ในร่างข้าได้ ถึงตอนนั้นข้าก็จะกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองฉางโจว... ไม่สิ เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งใต้หล้า!”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
ซูถงถงยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น สุดท้ายอดหัวเราะอย่างลำพองใจไม่ได้
“หากไม่ใช่เพราะตอนเจ้ายังเด็ก กระดูกแห่งมรรคาในร่างยังไม่เติบโตเต็มที่ ขุดออกมาได้ยาก ข้าคงลงมือไปนานแล้ว จะเลี้ยงเจ้ามาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์ทำไม!”
“บัดนี้กระดูกแห่งมรรคาเติบโตเต็มที่แล้ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป ถงถงของข้าก็จะเป็นเทพธิดาอันดับหนึ่งใต้หล้า!”
“ข้าเลี้ยงเจ้ามาหลายปี กระดูกแห่งมรรคานี้ก็ถือเสียว่าเป็นสิ่งที่เจ้าตอบแทนข้า!”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
ซูหงเหลียงเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาเต็มไปด้วยความละโมบขณะเดินเข้าหาซูจิ่น
ฉึก!
“อ๊าก!!!”
เสียงร้องอย่างทรมานของซูจิ่นดังก้องไปทั่วคุกใต้ดิน!
ครู่ต่อมา ซูหงเหลียงมองกระดูกแห่งมรรคาที่เปล่งแสงระยิบระยับอยู่ในมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม!
“ในที่สุดก็ได้มาเสียที รอมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้มาแล้ว!”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
เมื่อเห็นดังนั้น ซูถงถงก็รีบขยับเข้ามา มองกระดูกแห่งมรรคาในมือซูหงเหลียงด้วยดวงตาเป็นประกาย!
“นี่หรือกระดูกแห่งมรรคา ช่างไม่ใช่สิ่งธรรมดาจริง ๆ!”
หลังจากทั้งสองพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง ซูหงเหลียงก็นำกล่องหยกขาวบริสุทธิ์ออกมา แล้วบรรจุกระดูกแห่งมรรคาที่ขุดออกจากร่างซูจิ่นลงไป!
ส่วนซูจิ่นในยามนี้ บาดแผลฉกรรจ์กลางอกยังคงหลั่งเลือดแดงฉาน ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง!
ในความพร่าเลือน เขาราวกับมองเห็นยมทูตขาวดำค่อย ๆ เข้ามาใกล้!
“ท่านพ่อ แล้วเจ้าสวะนี่จะทำอย่างไร?”
ซูถงถงมองซูจิ่นด้วยสีหน้ารังเกียจ
ซูหงเหลียงมองซูจิ่นที่แทบไม่เหลือลมหายใจเช่นกัน ก่อนหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “เมื่อเอากระดูกแห่งมรรคาออกไปแล้ว เขาก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป หาคนที่ไว้ใจได้สองคนพาเขาไปจัดการนอกเมืองเสีย จะได้ไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ในภายหลัง!”
กล่าวจบ ซูหงเหลียงก็หันหลังเดินออกจากคุกใต้ดิน ซูถงถงมองซูจิ่นที่หมดสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเย็นชาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นจึงบิดเอวเดินออกไปเช่นกัน
นอกเมืองฉางโจว,................
บ่าวรับใช้ตระกูลซูสองคนหามซูจิ่นที่เต็มไปด้วยคราบเลือดมาถึงริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง คนหนึ่งโยนซูจิ่นลงบนพื้นอย่างแรง พลางสบถว่า “ให้ตายเถอะ เหตุใดงานสกปรกงานหนักถึงเป็นพวกเราสองคนทุกที แถมยังต้องหามคนไร้ประโยชน์เช่นนี้มาไกลตั้งเพียงนี้!”
ขณะพูด ชายคนนั้นยังเตะซูจิ่นอย่างแรงเพื่อระบายความขุ่นเคืองในใจ
อีกคนเห็นดังนั้นก็ปล่อยมือทั้งสองข้าง โยนซูจิ่นทิ้งไว้ข้าง ๆ ราวกับขยะ ก่อนเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วกล่าวว่า “นั่นสิ เจ้าสวะนี่ทำให้ข้าต้องอดหลับอดนอนกลางดึก!”
กล่าวจบ เขาก็ยกเท้าเตะซูจิ่นอย่างแรงเช่นกัน
หากเป็นเมื่อก่อน ต่อให้ซูจิ่นยืมความกล้าพวกเขามาสักพันหรือหมื่นเท่า พวกเขาก็ไม่กล้าทำเช่นนี้
แต่ตอนนี้ซูจิ่นเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ ทั้งยังไม่ใช่บุตรบุญธรรมของประมุขตระกูลซูคนเดิมอีกแล้ว
การเตะสองครั้งเมื่อครู่ซ้ำเติมซูจิ่นที่เจ็บปวดแสนสาหัสอยู่แล้ว ความเจ็บปวดบีบให้เขาฟื้นขึ้นจากหมดสติ
“โอ้ คุณชายซู ตื่นแล้วหรือ?” หนึ่งในนั้นเห็นดังนั้นก็ย่อตัวลงข้างซูจิ่น พลางหัวเราะเย็นชา
ซูจิ่นถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “ที่นี่ที่ไหน?”
“นอกเมืองฉางโจว ที่ฝังศพของท่าน!”
“อะไรนะ?” ซูจิ่นขมวดคิ้ว
ชายคนนั้นหัวเราะเย็นชา “คุณหนูซูบอกว่า หากจะกำจัดวัชพืชก็ต้องถอนรากถอนโคน นางให้พวกเราสองคนหาที่สักแห่งนอกเมืองฝังท่านเสีย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูจิ่นก็กำหมัดแน่น คุณหนูซูที่พวกเขาพูดถึงย่อมเป็นซูถงถง ผู้ที่ซูจิ่นเคยเสี่ยงชีวิตช่วยไว้!
“เห็นแก่ที่ปกติท่านดีกับพวกเรา พี่น้องสองคนจะให้ท่านตายอย่างรวดเร็วสักหน่อย เห็นแม่น้ำตรงนั้นหรือไม่?” ชายคนนั้นย่อตัวข้างซูจิ่นแล้วชี้ไปยังแม่น้ำ
ซูจิ่นพยายามเอียงศีรษะมอง เป็นแม่น้ำสายหนึ่งที่กระแสน้ำเชี่ยวกราก สายน้ำแตกกระเซ็นไปทั่ว
“คุณชายซู อย่าโทษพวกเราเลย หากจะโทษก็โทษบิดาบุญธรรมใจดำของท่านเถิด!”
กล่าวจบ ชายคนนั้นก็คว้าตัวซูจิ่นขึ้นมา ลากเขาไปยังริมแม่น้ำอย่างฝืนใจ “คุณชายซู ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ!”
พูดจบ เขาก็ถีบซูจิ่นตกลงไปในแม่น้ำ
สายน้ำเย็นเยียบทำให้ซูจิ่นซึ่งบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วแทบมิอาจทนไหว ราวกับเข็มนับหมื่นทิ่มแทงกระดูก ยิ่งไปกว่านั้น เขายังบาดเจ็บหนักจนไร้เรี่ยวแรง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะว่ายเข้าฝั่งด้วยตนเอง
ซูจิ่นหลับตาลง ค่อย ๆ รอความตายมาเยือน
“ข้าจะตายเช่นนี้แล้วหรือ……”
“ข้ายังตามหาบิดามารดาแท้ ๆ ไม่พบ ยังไม่ได้ถามพวกเขาว่าเหตุใดจึงทอดทิ้งข้า! ข้ายังไม่เคยเห็นขุนเขาและสายน้ำทั่วหล้า ยังไม่ได้ชำระแค้นในวันนี้!”
“ข้าไม่ยินยอม! ข้าไม่ยินยอม!!!”
ในยามที่ซูจิ่นสิ้นหวัง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ากลางอกแผ่ความร้อน ราวกับมีพลังไร้รูปร่างสายหนึ่งโอบล้อมร่างเขาไว้!
สายน้ำที่เย็นเยียบจนเสียดกระดูกพลันอบอุ่นขึ้นอย่างยิ่ง!
ซูจิ่นค่อย ๆ ลืมตา กลับเห็นจี้มังกรเขียวที่หน้าอกของตนแปรเปลี่ยนเป็นมังกรเขียวตัวจริง กำลังโอบล้อมอยู่รอบกาย!
จี้ชิ้นนี้เป็นสิ่งที่บิดามารดาแท้ ๆ ทิ้งไว้ให้ ซูจิ่นจึงสวมติดตัวมาตั้งแต่เด็ก!
มังกรเขียวสบตากับซูจิ่น ก่อนจะพุ่งเข้าไปในร่างเขา ทันใดนั้นแสงสีเขียวก็เปล่งประกาย พลังอันอ่อนโยนสายนั้นหลั่งไหลเข้าสู่ร่างซูจิ่นอย่างบ้าคลั่ง บาดแผลฉกรรจ์กลางอกของเขาค่อย ๆ สมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
“อาการบาดเจ็บของข้ากำลังฟื้นตัว!”
ซูจิ่นตกตะลึง!
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังสายนี้ไม่เพียงฟื้นฟูร่างกายที่พังยับเยินของเขา แม้แต่ตันเถียนที่ซูหงเหลียงทำลายไปในวันนั้น ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก!
“อ๊าก!”
ทันใดนั้น ข้อมูลจำนวนมหาศาลก็ทะลักเข้ามา แรงปะทะทำให้ซูจิ่นปวดศีรษะราวกับจะแตก ทว่าหลังผ่านไปเพียงครู่เดียว ความรู้สึกนั้นก็อันตรธานไป
“เคล็ดวิชาสังหารเทพเก้าชั้นฟ้า!”
ซูจิ่นเอ่ยด้วยความตกตะลึง “นี่...นี่คือวิชาลับโบราณ!”
“ยิ่งกว่านั้น มรดกสืบทอดนี้...ดูท่าจะไม่ธรรมดา!”
ตามข้อมูลในห้วงสมอง เคล็ดวิชาสังหารเทพเก้าชั้นฟ้าคือวิชาสังหารเทพจากยุคโบราณ มีทั้งหมด 12 ชั้น ทุกครั้งที่ทะลวงผ่านหนึ่งชั้นจะได้รับอานุภาพที่เหนือความคาดหมาย เมื่อฝึกสำเร็จถึงขั้นสูงสุด กระทั่งสังหารเซียนและเทพได้!”