“หลวนฉวน...”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ อานจือหยู่ก็มานั่งอยู่ข้างหลวนฉวนแล้ว เธอเอ่ยเสียงเบาว่า
“ฉันไม่ได้เรียกร้องให้นายตัดขาดจากทุกคนไปตลอดชีวิต และฉันก็ไม่ใช่ปีศาจ...”
“แต่แอบโทรหาผู้หญิงคนอื่นลับหลังฉันหมายความว่ายังไง? ความซื่อสัตย์ต่อคนรักของนายหายไปไหน? อายุแค่ยี่สิบก็แอบไปกิ๊กกับผู้หญิงอื่น ขี่เรือสองแคมแล้ว พออายุสี่สิบจะขี่สี่แคม พอแปดสิบก็ขี่แปดแคม สุดท้ายกลายเป็นเรือโยงคล้องโซ่กันเป็นพวงเลยหรือไง?”
“ถ้าฉันเป็นจูกัดเหลียง คงต้องเผากองเรือที่ผูกโซ่กันแล้วละ เชื่อฉันสิ”
ฉันไม่มีเรือให้เธอเผาสักหน่อย! เดี๋ยวนะ เหมือนจะมีจริง ๆ แฮะ
จู่ ๆ ความกดดันก็ถาโถมเข้ามา สาเหตุที่หลวนฉวนเลิกกับอานจือหยู่ก็เพราะความชอบควบคุมจนหายใจไม่ออกแบบนี้แหละ
ผมหาแฟนสาวนะ! ไม่ได้หาแม่!
“จือหยู่ เมื่อกี้มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรมา เธอบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดอายุยี่สิบปี เลยชวนเราสองคนไปด้วยกัน”
หลวนฉวนเอ่ยขึ้น
ขอแค่ได้เจอเสียวอิงเหลียน สถานการณ์ของเขาก็มีทางพลิกกลับได้!
【การสื่อสารทางจิตใจ】 พลังพิเศษที่ได้มาจากการปรับตัวเข้ากับการสะกดจิต สามารถส่งเสียงไปยังอีกฝ่ายได้ภายในระยะหนึ่ง
เพราะพัฒนาได้แค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ จึงส่งเสียงได้เฉพาะตอนอยู่ต่อหน้ากัน และคงสภาพไว้ได้นานไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่จะบอกเสียวอิงเหลียนถึงสถานการณ์ของตัวเองแล้ว!
ขอแค่เธอรู้ว่าเขาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอต้องมาช่วยเขาแน่! อย่าดูถูกสายสัมพันธ์ของเพื่อนสมัยเด็กเชียวนะ!
“อืม ๆ ฉันรู้แล้ว”
อานจือหยู่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นประคองใบหน้าของหลวนฉวนอีกครั้ง เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน สบตากันจนแทบจะแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากเขาอยู่แล้ว
“ฉันจะไปกับอาฉวนด้วย”
พูดจบเธอก็ยื่นมือทั้งสองข้างโอบกอดหลวนฉวน หน้าอกขาวนุ่มแนบเข้ากับใบหน้าเขา
ว้าว ยังมีเล่นมุกเอาหน้าซุกอกด้วยเหรอ ไม่เลวเลย
“ดูเหมือนยังมีคนบางคนไม่ยอมตัดใจจากอาฉวนสินะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยนายกำจัดพวกที่ไม่จำเป็นออกไปเอง”
อานจือหยู่ค่อย ๆ คลายอ้อมแขน แล้วจัดปกเสื้อของหลวนฉวนทีละนิด
เธอเดาได้ว่าคนที่โทรหาหลวนฉวนคือใคร เพื่อนสมัยเด็กของเขา เสียวอิงเหลียนนั่นเอง
เธอเพิ่งสะกดจิตหลวนฉวนได้แค่สิบวันสั้น ๆ ย่อมไม่อาจบิดเบือนความผูกพันระหว่างเพื่อนสมัยเด็กที่สั่งสมมานานกว่าสิบปีได้ทั้งหมด
แต่ไม่เป็นไร ฉันจะค่อย ๆ เข้าไปครอบครองนายเอง
ก่อนอื่นก็ทำให้คนพวกนั้นค่อย ๆ ละทิ้งความเพ้อฝันที่ไม่ควรมี แล้วถอนตัวออกจากชีวิตของหลวนฉวน จากนั้นโลกของเขาก็จะเหลือแค่ฉันคนเดียว
ถึงตอนนั้น การสะกดจิตก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
“ฉันจะพานายไปเอง วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ นายเหนื่อยแล้ว หลวนฉวน” อานจือหยู่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
บ้าจริง ผมกำลังขาดคำแนะนำเรื่องการสะกดจิตอยู่ ใครจะมาช่วยเติมให้หน่อย! ทำไมมีแต่สะกดจิต ไม่ทำอะไรต่อเลย! เธอนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ!
หลวนฉวนบ่นในใจ พลางคิดว่าจะลองโทรออกอีกครั้งดีไหม แต่กลับพบว่ามือถือถูกอานจือหยู่ฉกไปแล้ว
เฮ้อ คบเพื่อนไม่ดีจริง ๆ
……
ภายในห้องนอน แสงไฟสลัว
อานจือหยู่กำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือ เปิดสมุดเล่มหนึ่งออกแล้วจดบันทึกบางอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจ
“7 มิถุนายน วันแรกที่สะกดจิตหลวนฉวน จิตสำนึกต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด”
“8 มิถุนายน วันที่สองที่สะกดจิตหลวนฉวน ใช้คำชี้นำจากการสะกดจิตบอกสมองว่าเราสองคนยังไม่ได้เลิกกัน สำเร็จ!”
“9 มิถุนายน วันที่สามที่สะกดจิต เขาขอเลิกกับฉันอีกแล้ว! ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม?! สะกดจิต! สะกดจิต!”
“10 มิถุนายน วันที่สี่ที่สะกดจิต เขายังขอเลิกกับฉันอีก ฉันเลยเลือกสะกดจิตให้เขาเปลี่ยนตัวตนของฉัน ให้ฉันกลายเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา”
“11 มิถุนายน วันที่ห้าที่สะกดจิต เขาไม่ได้ขอเลิกกับฉันเลย หึงจัง! หึงจัง! ทั้งที่ฉันต่างหากเป็นแฟนของหลวนฉวน! แต่ก็ดีใจมากที่เขาไม่เลิกกับฉัน”
“...วันที่เจ็ด สะกดจิตตัวเองว่าฉันแต่งงานกับหลวนฉวนแล้ว ล้มเหลว เขาต่อต้านการแต่งงานกับฉันจากก้นบึ้งของจิตใจงั้นเหรอ? ทั้งที่สะกดจิตให้เขาเชื่อว่าฉันเป็นเพื่อนสมัยเด็กสำเร็จแท้ ๆ”
“...วันที่แปด...เสียวอิงเหลียนมาหา สะกดจิตให้หลวนฉวนไล่เธอไป...”
“...วันที่เก้า...ลองแก้การสะกดจิต เขาก็ขอเลิกกับฉันอีกแล้ว...สะกดจิตฉันที!”
“วันที่สิบ...เสียวอิงเหลียนติดต่อหลวนฉวน ทั้งที่ฉันสั่งให้หลวนฉวนลบเบอร์โทรศัพท์ของเธอไปแล้ว ผู้หญิงแพศยา ทำไมถึงตามตอแยแฟนคนอื่นไม่เลิกสักที!”
เขียนบันทึกเสร็จ อานจือหยู่ก็ปิดสมุดแล้วล็อกเก็บไว้ในตู้เซฟใบเล็กของตัวเอง จากนั้นจึงเอนตัวลงบนเตียง
สักวันหนึ่ง เธอจะเขียนบันทึกพัฒนาหลวนฉวนเล่มนี้ให้เต็มไปด้วยร่องรอยของตัวเอง!
เธอที่มีวิชาสะกดจิตย่อมมั่นใจว่าจะทำได้!
แต่ไม่นึกเลยว่าการสะกดจิตจะมีอยู่จริง
ถึงตอนนี้ อานจือหยู่ก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี
เธอไม่มีวันลืมภาพวันที่ตัดสินใจใช้การสะกดจิตกับหลวนฉวน เขาเหม่อลอยจนดวงตาว่างเปล่า ปล่อยให้เธอทำอะไรก็ได้ตามใจ
หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่กระหน่ำถี่
เขาเป็นของฉันแล้ว เขาเป็นของฉันแล้ว!
ตอนนั้นในหัวของอานจือหยู่เต็มไปด้วยความคิดตื่นเต้นแบบนี้ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม แต่ว่า...
ทำแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ?
อานจือหยู่ที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกสับสน การใช้วิธีสกปรกแบบนี้กักหลวนฉวนไว้ข้างกาย...
แต่ไม่นาน เธอก็เลิกลังเล ในเมื่อทำไปแล้ว ก็ไม่มีวันเสียใจ!
ถ้าหลวนฉวนไม่ขอเลิกกับฉัน ฉันก็คงไม่ทำแบบนี้ ฉัน...ฉันแค่ไม่อยากเลิกกันเท่านั้นเอง...
ฉันแค่ไม่อยากเลิกกันจริง ๆ ...ขอโทษนะ
……
อีกด้านหนึ่ง
เสียวอิงเหลียนมองมือถือที่วางอยู่ข้างเตียง คิดแล้วคิดอีก แต่ก็ไม่ได้โทรกลับไปอีกครั้ง
เธอกำลังคิดถึงคำพูดของหลวนฉวนก่อนที่สายจะตัด เขาต้องการสื่ออะไรกับเธอกันแน่?
แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ในฐานะเพื่อนสมัยเด็ก เธอรู้จักหลวนฉวนเป็นอย่างดี
เมื่อถูกถามว่าจะมางานวันเกิดของเธอไหม เขาไม่ได้ตอบทันที กลับเหมือนพยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ
ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงคิดว่าเรื่องนั้นสำคัญกว่าวันเกิดของเธอมาก
เรื่องที่เกี่ยวข้องกับอานจือหยู่ และสำคัญกว่าวันเกิดของเธอ
เสียวอิงเหลียนหลับตาครุ่นคิด รู้สึกว่ามันชวนประหลาดมาก
ถ้ามีเรื่องแบบนั้นจริง หลวนฉวนก็น่าจะโทรหาเธอก่อน แล้วเหน็บแนมเธออย่างแรงว่า “แหม เธอมันหมาโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่มีแฟน ก็เลยไม่รู้ว่าการมีแฟนน่ะสำคัญแค่ไหน” หรือพูดอะไรไร้สาระทำนองนั้นที่มีแต่จะทำให้คนโมโห
ไม่ใช่พอเธอโทรไปแล้ว เขากลับรีบร้อนเหมือนอยากบอกอะไรบางอย่างกับเธอแบบนี้
ก่อนหน้านี้เธอไปหาเขา แล้วเห็นเขาทำท่าเหม่อลอย ตอนนั้นเธอยังคิดว่าเขาคงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาจนหมดแรง แต่ตอนนี้ดูแล้วมันก็แปลกเหมือนกัน
และข้อสงสัยทั้งหมดก็ชี้ไปที่คนคนเดียว อานจือหยู่
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เสียวอิงเหลียนก็ลืมตาขึ้น ใบหน้าสวยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
เรื่องระหว่างเขากับแฟน ทำไมเธอต้องเข้าไปยุ่งด้วย? ไม่ว่าจะเธอหรือหลวนฉวนก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว คำว่าเพื่อนสมัยเด็กไม่ใช่ข้ออ้างที่จะเข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขา
เธอถอนหายใจยาว แล้วหันกลับไปมองข้างเตียงอีกครั้ง ข้างมือถือที่วางอยู่เดิม มีนาฬิกาพ็อกเก็ตเก่า ๆ เพิ่มขึ้นมาเรือนหนึ่ง
นาฬิกาพ็อกเก็ต? มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ในความทรงจำของเสียวอิงเหลียนไม่มีนาฬิกาพ็อกเก็ตเรือนนี้อยู่เลย เธอมั่นใจว่าก่อนจะหลับตา มันยังไม่มีอยู่ตรงนั้น
เธอจ้องมองนาฬิกาพ็อกเก็ตเรือนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะมัน
ชั่วขณะถัดมา เสียงเลือนรางเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูเธอ
【นาฬิกาพ็อกเก็ตหยุดเวลา】