หลินลั่วกับหงเสี่ยวเสี่ยวคุยกันอย่างออกรส ราวกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี
ท่าทางสนิทสนมนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อึ้งไปตาม ๆ กัน
พวกเขาต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา ว่าหลินลั่วมีฐานะอะไรกันแน่
ถ้าจะบอกว่าหลินลั่วเป็นแค่ลูกเขย เป็นอดีตนักโทษ แล้วเขารู้จักกับประธานใหญ่แห่งต้าตงไหลได้ยังไง?
รองประธานก่วงกับควงตงหลายตอนนี้ตัวสั่นเทา หน้าซีดเผือด
เสียใจ เสียใจแทบบ้า!
เมื่อกี้พวกเราทำอะไรลงไปนะ?!
ไปล่วงเกินคนที่สนิทกับหงเสี่ยวเสี่ยวขนาดนี้ได้ยังไง!!!
“ลูกเวร!” รองประธานก่วงเดือดดาล กระชากคอเสื้อควงตงหลาย ตะคอกเสียงต่ำ “เรื่องทั้งหมดแกเป็นคนก่อ!”
“แกจะฆ่าพ่อแกหรือไงวะ?!”
ควงตงหลายแทบจะร้องไห้ “พ่อ ผมเปล่านะ”
“ที่ผมพูดไปเมื่อกี้เป็นความจริงหมด เขาเป็นลูกเขยจริง เป็นอดีตนักโทษจริงนะ!”
“ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะสนิทกับท่านประธานขนาดนี้… ”
“ยังกล้าเถียงอีก!” รองประธานก่วงตบหน้าควงตงหลายอย่างแรง
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังชัดเจน ดึงดูดสายตาทุกคน
รองประธานก่วงจงใจให้เป็นแบบนั้น
เขาต้องการเล่นละครตีทุกข์ให้ดู เพื่อจะได้กลบเกลื่อนเรื่องนี้ไป
“ไอ้ลูกระยำ!”
“ให้แกมาใส่ร้ายแขกผู้มีเกียรติของต้าตงไหล!!”
“วันนี้ข้าจะตีไอ้สารเลวอย่างแกให้ตาย!!!”
โครมคราม
รองประธานก่วงระดมทั้งต่อยทั้งเตะใส่ลูกชายไม่ยั้ง
ต่อยจนควงตงหลายหน้าบวมช้ำ เลือดกำเดาไหล
“พ่อ หยุดเถอะ!”
“ผมรู้แล้วว่าผิด จะไม่กล้าอีกแล้ว!”
“หลินลั่ว… ไม่ คุณหลินขอโทษ ยกโทษให้ผมด้วยเถอะ เมื่อกี้ผมปากพล่อยพูดจาเหลวไหลไปหมด!”