"แม่... ไม่ใช่แบบนั้นนะ..."
เหอหม่านพยายามจะอธิบาย แต่มารดาของนางกลับวางสายไปแล้ว
"เกิดอะไรขึ้น?" หลินลั่วถามด้วยความเป็นห่วง
"เฮ้อ!" เหอหม่านถอนหายใจ "ต้องเป็นเฉินหมิงไอ้สารเลวนั่นพูดจาไร้สาระแน่!"
หลังจากรองประธานก่วงและพ่อลูกโดนไล่ตะเพิดไป เฉินหมิงก็รู้ว่าตัวเองหมดหวัง ไม่มีทางเรียกเหอหม่านคืนมาได้แน่
เขาจึงคิดว่าถ้าไม่ได้ก็ทำลายซะ
โทรศัพท์ไปหาแม่สื่อ พูดจาไร้สาระใส่ร้าย
บอกว่าเหอหม่านคบซ้อนหลายคน ตอนมาดูตัวกับเขายังไปพัวพันกับชายอื่นไม่ชัดเจน
หวังจะทำลายชื่อเสียงของเหอหม่านให้ย่อยยับ
แม่สื่อฟังเรื่องจบก็โทรหาแม่ของเหอหม่านทันที กราดเกรี้ยวด่าทอเป็นชุด
โดนด่าเอาหมาด ๆ คราวนี้แม่ของเหอหม่านก็เลยระบายอารมณ์ใส่เหอหม่าน
หลินลั่วคว้ามือเหอหม่านแล้วเดินออกไปข้างนอก "ไปกันเถอะ ผมจะช่วยคุณอธิบายให้คุณน้าฟัง"
"หา?!" ใบหน้างามของเหอหม่านแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม
หลินลั่วนี่จะมาที่บ้านเพื่อพบผู้ใหญ่แล้วหรือ?
คืบหน้าเร็วไปหน่อยแล้ว!
"เอ่อ... มันไม่ค่อยดีมั้ง" เหอหม่านพูดอย่างเขินอาย
"ไม่เห็นมีอะไรไม่ดีเลย ผมเองก็ไม่ได้เจอคุณน้ามานานแล้ว ดีเหมือนกันจะได้นั่งคุยกัน"
"อ้อ มาที่บ้านมือเปล่าไม่ได้ เราไปเลือกเครื่องประดับให้คุณน้ากันดีกว่า"
หลินลั่วพาเหอหม่านเลือกดูอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ได้สร้อยข้อมือหยกแก้วสีเขียวหยาง
สร้อยข้อมือเส้นเดียวมีค่ามากถึงสิบล้าน!
เมื่อใส่กล่องเรียบร้อย ทั้งสองก็จูงมือกันออกจากถนนซิ่วสุ่ย เรียกแท็กซี่ตรงไปยังหมู่บ้านของเหอหม่าน
เวลานี้ มารดาของเหอหม่านกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าโศกเศร้าหมองหม่น