หยานจู่ โปรดหยุดฝีเท้า!
พาสมองมาหน่อย ให้รู้สึกซ่า ๆ ชา ๆ เน้นเนื้อเรื่องและจังหวะ
ตัวเอกมีภูมิหลังไร้เทียมทาน แค่ทิ้งสายเลือดไว้ให้ตายก็บำเพ็ญเป็นจักรพรรดิผีได้
ตอนนี้กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อให้มีบุตร
พอมีลูกแล้วจะลงไปตามหาบรรพบุรุษ
แนวอนันตก๊อปปี้ที่ไม่ธรรมดา ไม่ได้ยึดก๊อปปี้เป็นหลัก โลกความจริงก็แกร่ง รับรองสะใจ
........
"ฮือ ๆ ๆ!"
"บรรพบุรุษเบื้องบน ลูกหลานไม่กตัญญู"
"ตระกูลหลู่ของเราสิบแปดชั่วคนมีลูกชายแค่คนเดียว มาถึงรุ่นข้ากำลังจะสิ้นเชื้อสายแล้ว!"
"ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากฮึดสู้ ฮือ ๆ ๆ แต่เป็นเพราะผีบ้าพวกนั้นไม่ยอมให้ข้าอยู่!"
"เมื่อถึงยมโลก ข้าจะขอเป็นหลานรับใช้พวกท่านอีก"
"ฮือ ๆ ๆ!"
ในป่าลึกห่างไกลผู้คน
เด็กหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่หน้าสุสาน ร่ำไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา
ผู้ที่ได้ยินต้องหลั่งน้ำตา ผู้ที่เห็นต้องเศร้าใจ
แม้แต่หมูป่าในป่ายังตกใจหนีหาย
ไม่ใช่ว่าลู่เย่เสแสร้ง
แต่มันยากเกินไปจริง ๆ
อีกสองวันเขาก็จะอายุสิบแปด
วัยเบ่งบาน
แต่ที่ไร้สาระคือ
ในโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องประหลาดนี้
ทุกคนเมื่อถึงวันบรรลุนิติภาวะจะถูกดึงเข้าก๊อปปี้ประหลาด
ผู้ผ่านด่านจะรอดชีวิต ปลุกพลังกลายเป็นผู้ควบคุมผี
ผู้ไม่ผ่านก็จะติดอยู่ในก๊อปปี้ตลอดกาลกลายเป็นผี
ซ้ำร้ายกว่านั้น จากลางของลายผีที่ปรากฏบนข้อมือ
ก๊อปปี้แรกที่ต้องผ่าน อาจจะเป็น "ก๊อปปี้ชุดผีแค้น" ซึ่งคาดเดายากที่สุด!
และก๊อปปี้ประหลาดชุดอื่นเมื่อปรากฏครั้งแรก มักมีระดับความยากต่ำ
แต่ "ชุดผีแค้น" ต่างออกไป
ระดับความยากของมันจะสุ่มเลือกระหว่าง D ถึง A
หรืออาจสูงสุดถึงระดับ S ต้องห้าม!
ก่อนหน้านี้ก็มีคนโชคร้าย ถูกดึงเข้าก๊อปปี้ "ชุดผีแค้น" ระดับ B ในวันบรรลุนิติภาวะ
ตายในพริบตา
โชคไม่ดี บวกกับพรสวรรค์ต่ำต้อย—
ครานี้ รับรองตายสถานเดียว
อย่าว่าแต่จะสู้หน้าบรรพบุรุษไม่ติด
เกรงว่าแม้แต่ศพก็ยังไม่ได้ฝังในสุสานตระกูล!
"เพราะข้าไม่พยายามพอหรือ?"
"สิบแปดปีมานี้ ข้ากินมากทุกวันเพื่อสร้างร่างกายให้แข็งแรง! ดูคลิปทุกคืนเพื่อเสริมจิตใจแห่งเต๋า! เที่ยวเว็บคาเฟ่บาร์เพื่อฝึกจิตกล้า!"
"แต่พรสวรรค์ดันมีแค่ 0.01"
"จะให้ข้าทำอย่างไร?"
"ข้าก็สิ้นหวังเช่นกัน"
ความโศกสุมใจ
ลู่เย่หยิบเบียร์ปี 82 ที่เตรียมไว้ให้บรรพบุรุษออกมา ดื่มอึกใหญ่เสียหลายอึก
ที่เหลือครึ่งขวดรินลงหน้าศิลาจารึกของพ่อ
"มา พ่อ ลองชิมของดี"
แล้วก็เผาชุดกระดาษสวย ๆ ให้แม่สองชุด
ปรนนิบัติพ่อแม่ให้ดีก่อน
ลู่เย่ถือกระสอบอีกครึ่งกระสอบเดินลึกเข้าไป
แวะเผาของให้หลุมศพแต่ละแห่ง
"ทวด ได้ยินว่าตอนหนุ่มทวดชอบดูสาวงาม"
"ข้าเลือกรูปสาวงามที่สุดมาหลายสิบรูปพิมพ์เผาให้ทวด"
.......
"ย่าทวด คราวนี้ไม่เผาหนุ่มหล่อกำยำให้แล้วนะ"
"ปีที่แล้วพอเผาเสร็จทวดก็เข้าฝันมาตีข้า"
.......
ค่อย ๆ เป็นไป
กระสอบว่างเปล่า
ฟ้าก็มืดลง
ครืนครืน—เปรี้ยง!
ท้องฟ้ามืดครึ้มเสียงฟ้าร้องกึกก้อง
ลู่เย่อดไม่ได้ที่จะหดหู่ขึ้นมาอีกครั้ง
คุกเข่าตั้งใจจะโขกศีรษะให้บรรพบุรุษอีกสักครั้ง
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ข้าจะเผากระดาษให้พวกท่าน"
"แต่บรรพบุรุษโปรดวางใจ มีชีวิตอยู่ข้าคือลูกผู้ชายดีแห่งตระกูลหลู่ ตายไปก็เป็นผีผู้กล้าของตระกูลหลู่"
"อีกสองวันเข้าก๊อปปี้ประหลาด ข้าจะสู้ตายกับพวกผีสาวแน่!"
"ตายก็ไม่อายตระกูลหลู่!"
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น
พอคิดว่าวันเกิดอายุสิบแปดจะกลายเป็นวันตายของตน
ลู่เย่ก็ยังแอบเศร้าอยู่บ้าง
ยังไม่ได้เสียซิงเลย
"ยังไงตระกูลหลู่เราก็พวกอายุสั้นทั้งนั้น"
"ตายยกตระกูล ตายไวก็ไปดีไวกว่า"
ครืนครืน!
เปรี้ยง ๆ ๆ!
"ไปล่ะ"
โขกศีรษะครั้งสุดท้าย ลู่เย่กำลังจะลุกไป
แล้ว—
เพียะ!
ท้ายทอยถูกตบฉาดใหญ่โดยไม่ทันตั้งตัว
"ร้องไห้ ๆ ๆ ๆ ร้องแต่ไห้ โชคดีของตระกูลหลู่พวกเราถูกร้องจนหมดแล้ว"
"ไอ้เด็กบ้าด่าใครว่าพวกอายุสั้น? มีอย่างนี้กับบรรพบุรุษตัวเองหรือ?"
เสียงด่าดังมาจากข้างหลัง
แถมยังมีไอเย็นวาบ
ลู่เย่เหลือบตา เห็นเงาคนมีไอสีดำพวยพุ่ง
เฮ้ย! มีผี!
ไม่ทันคิด ลู่เย่หายตัววับตั้งท่าจะถอยไปสองลี้
แล้วก็ถูกจับคอลากกลับมา
แถมจับหัวหมุนกลับมาเผชิญหน้าตัวเอง
"จะวิ่งไปไหน กระทั่งปู่ของตัวเองก็จำไม่ได้?"
"ปู่... ปู่? ลู่... ต้าหนิว?"
ลู่เย่หลุดปากออกไปแบบไม่รู้ตัว
บัง!
หัวถูกตบอีกฉาด
"แม่งเอ๊ย! ในหลุมยังไม่มีใครกล้าเรียกปู่ของเอ็งว่าลู่ต้าหนิวสักคน!"
ลู่เย่ที่ถูกตบไปแล้วมองเงาดำตรงหน้าอย่างงง ๆ
ถึงจะมองไม่ชัด
แต่สายใยเลือดที่สัมผัสได้...
"ท่าน... เป็นปู่ของข้าจริง ๆ? แล้วทำไมข้ามองไม่เห็นหน้าท่าน"
เงาดำเอามือไขว้หลัง ถอนหายใจ
"เจ้าด้อยเกินไป ถ้าปู่ไม่ปกปิดไอผี เจ้ามองปู่แค่ครั้งเดียวก็ตาย"
"........."
มองแค่ครั้งเดียวก็ตาย?
บรรพบุรุษไม่เพียงสำแดงเดช
บรรพบุรุษยังน่าสะพรึงถึงเพียงนี้!
"ปู่!"
ถึงตอนนี้ลู่เย่ไม่แยแสอะไรอีกแล้ว วิ่งเข้ากอดขาเงาดำพร้อมร่ำไห้
"ปู่ ชีวิตข้าทุกข์นัก"
"พ่อแม่จากไปตั้งแต่ข้าห้าขวบ ทิ้งข้าไว้โดดเดี่ยวเติบใหญ่"
"ลำบากกว่าจะถึงสิบแปด แต่วันเกิดสิบแปดยังไม่ทันฉลอง ก็ต้องฉลองวันตายซะแล้ว!"
"แม้แต่วันเจ็ดวันแรกก็ไม่มีใครเผากระดาษให้หลานของท่าน"
"ฮือ ๆ ๆ"
เมื่อเจอญาติ ลู่เย่ก็เปิดอกพร่ำพรู
เงาดำยืนนิ่ง ยกมือขึ้นลูบหัวลู่เย่เบา ๆ
แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง
"หลานรัก ตลอดหลายปีนี้ลำบากเจ้าจริง ๆ"
เงาดำโบกมือ
ไอสีดำเส้นหนึ่งช่วยพยุงร่างของลู่เย่ขึ้น
พลางเช็ดหน้าเขาให้
"เดิมตั้งใจจะรอให้เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วค่อยออกมาพบเจ้า แต่ถูกเจ้าเด็กร้องไห้เสียงดังปลุกข้าตื่นใต้ดิน ช่วงหลายปีนี้ปู่ก็คิดถึงเจ้าเสมอ"
"ปู่..."
ลู่เย่ซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
"ไม่ใช่หลานตั้งใจส่งเสียงดังรบกวน แต่ว่าอีกสองวันจะตายแล้ว เลยมาบอกลาล่วงหน้าน่ะ"
"อยู่ดี ๆ จะตายทำไมกัน ยังไม่ถึงเวลา!"
เงาดำยกมือขึ้นเคาะหัว
"ที่เจ้าเพิ่งพูด ปู่ฟังอยู่ใต้ดินหมดแล้ว ก็แค่ก๊อปปี้ประหลาด ให้ปู่ดูลายผีของเจ้าหน่อย"
ลู่เย่เชื่อฟังยกมือซ้ายขึ้น
ที่ข้อมือมีเส้นแดงที่ไอผีพลุ่งพล่าน แล่นอยู่ในเลือดเนื้อ
นี่คือลายผี
"นี่คือก๊อปปี้ประหลาดชุดผีแค้น อัตราการตายเฉลี่ยสูงถึง 63% หากว่าถูกดึงเข้า B ระดับนรก..."
ลู่เย่หน้าเศร้า
"ปู่ พาหลานไปตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องถูกทรมานอีก"
ปัจจัยประหลาดสูงสุด
ความยากกระโดดมากสุด
อัตราการตายเฉลี่ยทะลุตาราง
ลู่เย่ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดอย่างไร!
"หึ!"
กลับได้ยินท่านปู่หัวเราะเย็น
"ชุดผีแค้นแล้วอย่างไร อัตราการตายสูงสุดแล้วอย่างไร ไอ้เด็กน้อยเจ้าก็กลัวแล้ว?"
"ก็กลัวน่ะสิ..."
"ก่อนหน้านี้เจ้ากลัวก็พอฟังขึ้น แต่ตอนนี้ปู่ปรากฏตัวแล้ว จะให้ผีน้อยไร้ฝีมือมารังแกเจ้าได้อย่างไร?"
เงาดำมองลู่เย่ เสียงก้องในหัวเขา
"หลานรัก เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้ปู่ของเจ้าเป็นใคร?"
"เป็นใคร?"
"จักรพรรดิผี!"
ไอผีบนร่างเงาดำพุ่งขึ้นฟ้า ฟ้าดินเปลี่ยนสี
"อย่าว่าแต่ B ต่อให้ S มา ปู่ก็บิดหัวนางมาให้เจ้าถีบเล่นได้!"
ฟังเสียงที่แสนจะยิ่งใหญ่นี้ จมูกลู่เย่ก็ร้อนผ่าว
"ปู่..."
"อย่าเพิ่งร้องไห้ ปู่จะมอบของวิเศษคุ้มกันสองชิ้นให้เจ้าก่อน!"