กลับมาถึงหมู่บ้านอย่างกะทันหัน เมื่อคืนชิงเทียนตื่นเต้นเสียจนเล่นสนุกกับพี่ชายทั้งห้าจนลืมเวลา สุดท้ายอาสะใภ้ใหญ่เย่ต้องหิ้วตัวกลับเข้าห้อง จึงยอมเข้านอนแต่โดยดี
พอถึงเวลาตื่นในยามเช้า ชิงเทียนก็ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
อาสะใภ้ใหญ่เย่เช็ดหน้าให้นาง แล้วช่วยสวมเสื้อผ้า ก่อนกำชับว่า “วันนี้ในบ้านมีธุระมาก แม่คงดูแลเจ้าไม่ไหว เจ้าตามพวกพี่ชายไว้ อย่าวิ่งเล่นไปทั่ว อย่าไปในที่อันตราย จำได้หรือไม่?”
“อืม ๆ...” ชิงเทียนพยักหน้าทั้งที่ยังหลับตา
อาสะใภ้ใหญ่เย่เห็นเช่นนั้นก็จนปัญญา จึงไปตักน้ำบ่อมาอีกหน่อย ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้นาง หวังจะช่วยให้สดชื่นขึ้นบ้าง
“เมื่อคืนแม่บอกให้เข้านอนแต่หัวค่ำ เจ้าก็ไม่ยอมฟัง บัดนี้รู้สึกง่วงแล้วใช่หรือไม่!
“ลืมตาดูชุดใหม่ของวันนี้เร็วเข้า ว่างามหรือไม่!”
วันนี้อาสะใภ้ใหญ่เย่ให้ชิงเทียนสวมกระโปรงชุดที่อาสะใภ้รองเย่ตัดเย็บให้นางก่อนหน้านี้
พอได้ยินว่าเป็นชุดใหม่ ชิงเทียนก็ยอมลืมตาขึ้นในที่สุด
ครั้นเห็นชุดกระโปรงที่สวมอยู่ชัด ๆ ชิงเทียนก็ทำท่าจะถอดออก พลางกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าไม่ใส่ชุดนี้”
“เหตุใดเล่า?” อาสะใภ้ใหญ่เย่ถามอย่างไม่เข้าใจ “นี่มิใช่ชุดใหม่ที่อาสะใภ้รองตัดเย็บให้เจ้าหรอกหรือ? ก่อนหน้านี้เจ้ายังชอบนักหนา เหตุใดจึงไม่ยอมใส่แล้วเล่า?”
คำพูดนี้พอดีอาสะใภ้รองเย่ได้ยินเข้าตอนเดินออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม นางจึงเลิกม่านประตูเดินเข้ามาดูทันที
“เกิดอะไรขึ้นหรือ? ใส่แล้วไม่พอดีตรงไหนหรือไม่? หากมีส่วนใดไม่พอดี อาสะใภ้รองจะแก้ให้”