คุณสมบัติ: แม่เซียนโลกีย์ พ่อแห่งคัมภีร์ร้อยชาติ

ตอนที่ 3 หานฝาน

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เฮือก!”

หานหลินพลันผุดลุกขึ้นนั่ง

นอกหน้าต่างฟ้าสางรำไร ฝนหยุดตกแล้ว

กลิ่นชื้นของดินและใบหญ้าที่ถูกสายฝนชะล้างลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

เขาหอบหายใจถี่ เสื้อผ้าป่านหยาบบนแผ่นหลังเปียกชุ่มแนบติดกาย เย็นเยียบไปทั้งแผ่นหลัง

ซูเยี่ยนซีสะดุ้งตื่นเพราะเสียงดัง นางยันกายลุกขึ้น น้ำเสียงยังเจือความง่วงงุน “ท่านพี่?”

หลายปีมานี้ หานหลินใช้ชีวิตอยู่ในระดับล่างสุดของโลกบำเพ็ญเซียน เคยถูกวางแผนเล่นงาน เคยแกล้งตายเป็นศพ...

แต่ไม่เคยมีครั้งใดทำให้เขาหนาวเหน็บไปถึงกระดูกเช่นคืนนี้

ภาพนั้นชัดเจนเกินไป ใบหน้าของซูเยี่ยนซี มือของหนานหนาน และเลือดที่ธรณีประตู

หานหลินหันไปมอง บนโต๊ะมีทารกในผ้าห่อตัวนอนสงบนิ่ง มือเล็กทั้งสองกำแน่นอยู่ตรงอก หลับสนิท

“ท่านพี่ เป็นอะไรไป? ฝันร้ายหรือ?” ซูเยี่ยนซีคลุมเสื้อลงจากเตียง เดินมาข้างกายหานหลิน แล้วยกมือแตะหน้าผากเขา

หานหลินกุมมือนางไว้ ฝ่ามือชื้นเหงื่อ สีหน้าเคร่งขรึม ครู่ต่อมาก็กลับมาสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เยี่ยนซี เมื่อคืนข้าครุ่นคิดอยู่ทั้งคืน”

ซูเยี่ยนซีตั้งใจฟังเขาเงียบ ๆ

“เด็กคนนี้...ถูกทิ้งไว้หน้าประตูบ้านเรา นับว่าเป็นวาสนา” หานหลินหยุดไปครู่หนึ่ง “บ้านสามัญชนในตลาดซื้อขายของผู้บำเพ็ญเหล่านั้น แค่ให้หินวิญญาณไม่กี่ก้อนก็รับคนไปแล้ว เผลอ ๆ หันไปอีกทีก็อาจขายเด็กให้เหมืองเป็นแรงงาน”

เรื่องนี้เป็นความจริง สามัญชนระดับล่างสุดในโลกบำเพ็ญเซียนมีชีวิตไม่ต่างจากปศุสัตว์นัก

“สู้เราเลี้ยงเขาเองดีกว่า”

ซูเยี่ยนซีชะงักงัน

เมื่อคืนยังพูดว่าเป็นเผือกร้อน พอฟ้าสางก็จะส่งไป พอตื่นขึ้นมากลับจะรับเลี้ยงเสียแล้วหรือ?

นางรู้จักสามีของตนดี

หานหลินไม่เคยทำอะไรหุนหันพลันแล่น ทุกย่างก้าวล้วนคิดคำนวณมาแล้ว

เปลี่ยนใจภายในคืนเดียว ย่อมต้องมีเหตุผล

แต่นางไม่ได้ถาม

นี่คือความเข้าอกเข้าใจกันระหว่างนางกับหานหลิน

เรื่องที่บุรุษไม่พูด ย่อมมีเหตุผลของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น นางก้มมองทารกในผ้าห่อตัว หัวใจส่วนที่อ่อนยวบลงตั้งแต่เมื่อคืนพลันอ่อนลงไปอีกชั้น

“ได้” ซูเยี่ยนซีเอ่ยเสียงเบา “ข้าฟังท่านพี่”

หานหลินผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา

แนวไหล่คลายลงเล็กน้อย ทว่าความหม่นมืดในดวงตายังไม่จางหาย

เขายื่นมืออุ้มทารกขึ้นมา

“ข้าแซ่หาน” หานหลินมองใบหน้ายับย่นในอ้อมแขน “หวังว่าเด็กคนนี้จะปลอดภัยไร้กังวลไปตลอดชีวิต ทั้งมีความมุ่งมั่นก้าวหน้า และมีใจถ่อมตนรู้จักทบทวนตนเอง”

เขาหยุดไปชั่วขณะ

“หานฝาน”

เมื่อชื่อเอ่ยออกมา แสงยามเช้าก็ส่องลอดร่องหน้าต่างเข้ามา พอดีตกกระทบบนใบหน้าทารก

เย่ฝาน...ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกหานฝานแล้ว!

แสงจ้าจนเขากะพริบตา ก่อนจะเรอเสียงดังแผ่วเบา

เขาตื่นมาสักพักแล้ว

ตื่นตั้งแต่ตอนหานหลินลุกขึ้นนั่ง

‘เมื่อคืนลุงคนนี้ไปเจออะไรมานะ?’ หานฝานครุ่นคิด

เมื่อวานยังพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าเป็นเผือกร้อน วันนี้กลับเป็นฝ่ายรับเลี้ยงเอง?

คนปกติไม่มีทางทำแบบนี้

ไม่ก็ได้ผลประโยชน์อะไรมา

ไม่ก็ถูกข่มขู่อะไรบางอย่าง

ดูจากใบหน้าซีดเขียวของหานหลินแล้ว คงไม่ใช่ข้อแรกแน่

‘ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเพราะอะไร ขอแค่ได้อยู่ที่นี่ก็พอ’

หานฝานยกนิ้วโป้งให้ตัวเองในใจ

หานฝาน

ชื่อนี้เรียบ ๆ ไม่เลวเลย

ชาติก่อนเขาชื่อเย่ฝาน ชาตินี้ชื่อหานฝาน ยังมีคำว่าฝานอยู่ ดีเหมือนกัน

‘ถึงจะเทียบกับเซียนจักรพรรดิบางท่านไม่ได้ แต่หานฝานคนนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน’ หานฝานคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย

“น้องชาย! น้องชายตื่นแล้ว!”

ไม่รู้ว่าหนานหนานมุดออกจากผ้าห่มมาตั้งแต่เมื่อใด นางเดินเท้าเปล่าบนพื้น เขย่งปลายเท้าเกาะแขนหานหลิน ดวงตากลมโตจ้องหานฝานไม่วาง

“เขาชื่ออะไรหรือ?”

“หานฝาน”

“หานฝาน?” หนานหนานเอียงศีรษะ “เรียกน้องชายตัวเล็กดีกว่า!”

หานหลินเผยรอยยิ้มได้ยากนัก ก่อนยกหนานหนานไปวางบนเก้าอี้ “อย่าเดินเท้าเปล่าบนพื้น ไอเย็นจะเข้าสู่ร่างจากฝ่าเท้า”

“เจ้าค่ะ” หนานหนานหดเท้ากลับอย่างว่าง่าย ทว่าสายตาไม่เคยละจากหานฝานแม้ชั่วขณะ

หานฝานก็มองนางเช่นกัน

พูดให้ถูกคือ เขากำลังมองเหนือศีรษะของนาง

กลุ่มแสงสีทองยังคงเจิดจรัส ลอยอยู่เหนือศีรษะหนานหนานราวกับดวงตะวันขนาดจิ๋ว

หานฝานสูดจมูกน้อย ๆ แล้วรวบรวมสมาธิทั้งหมด เพ่งมองกลุ่มแสงสีทองนั้นเหมือนเมื่อคืนที่จ้องมองรายการคุณสมบัติของหานหลิน

คราวนี้เขาเรียนรู้แล้วว่าไม่พรวดพราดเข้าไปทั้งดุ้น แต่ค่อย ๆ แตะตัวอักษรเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง

ตัวอักษรสีทองค่อย ๆ คลี่ออก

ความปวดตึงแผ่วเบาแผ่จากหว่างคิ้ว ราวกับความเหนื่อยล้าหลังเข้าสอบมาตลอดทั้งวัน

【รากวิญญาณฟ้า】

【เงื่อนไขการคัดลอก: บำเพ็ญร่วมกัน 100 ครั้ง】

เรียบง่าย ชัดเจน

‘บำเพ็ญร่วมกัน 100 ครั้ง?’

หานฝานครุ่นคิดในใจ ‘เงื่อนไขนี้ก็ไม่ได้เกินเอื้อม แต่ปัญหาคือ ตอนนี้ฉันยังเป็นทารก แค่พลิกตัวยังลำบาก จะให้บำเพ็ญบ้าอะไรได้?’

เขาหันไปมองซูเยี่ยนซี

ซูเยี่ยนซีกำลังสวมรองเท้าให้หนานหนาน เสี้ยวหน้าของนางอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อภายใต้แสงอรุณ

กลุ่มไอสีรุ้งเหนือศีรษะนางงดงามยิ่งกว่าเมื่อคืน แสงเจิดจ้าที่กลับคืนสู่ความเรียบง่ายแท้จริงไหลเวียนไม่รู้จบ ราวกับเป็นต้นกำเนิดของสีสันทั้งปวงบนโลก

【เซียนโลกีย์】

หานฝานค่อย ๆ ยื่นสมาธิเข้าไปอย่างระมัดระวัง เบาราวกับใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้

ตัวอักษรเจ็ดสีปรากฏขึ้น

【เซียนโลกีย์】

【เงื่อนไขการคัดลอก: ??????】

เครื่องหมายคำถามเรียงต่อกันเป็นสาย

หานฝาน “...”

‘เครื่องหมายคำถามหมายความว่ายังไง? เงื่อนไขยังไม่ทราบ หรือระดับฉันยังไม่ถึงเลยมองไม่เห็น?’

เขาเพ่งมองอีกสองครั้ง เครื่องหมายคำถามเหล่านั้นยังคงนิ่งสนิท

หานฝานถอนหายใจยาวในใจ

‘รากวิญญาณฟ้า บำเพ็ญร่วมกัน 100 ครั้ง ยังพอมีหวัง’

‘คัมภีร์ร้อยชาติ เป็นพยานต่อความตาย 10 ครั้ง พอมีทิศทาง’

‘เซียนโลกีย์ เครื่องหมายคำถามเป็นพรวน นี่มันตั้งใจเพิ่มความยากให้ฉันชัด ๆ’

‘หนทางยังอีกยาวไกล’

เขาหลับตาลง ตัดสินใจนอนพักสักงีบเพื่อรวบรวมกำลังสมอง

เมื่อคืนสมองทำงานหนักเกินขีดจำกัดจนแทบพังไปแล้ว ร่างทารกนี้ยังอ่อนแออย่างยิ่ง จะฝืนใช้งานหนักอีกไม่ได้

ซูเยี่ยนซีสวมรองเท้าให้หนานหนานเสร็จแล้ว ก็ลุกไปอุ่นนมแพะในครัว

เมื่อเดินผ่านโต๊ะ นางเหลือบมองหานฝานที่หลับไปอีกครั้ง แล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนดึงผ้าห่มผืนบางมาห่มให้เขาอย่างเรียบร้อย

หานหลินยืนอยู่หน้าต่าง แง้มบานหน้าต่างออกเล็กน้อย

แสงอรุณสาดเข้ามา อากาศหลังฝนตกสดชื่นเย็นใส

ต้นหลิวในลานบ้านถูกพายุเมื่อคืนพัดกิ่งจนเอนเอียงไปหลายกิ่ง ดินโคลนยังไม่แห้งสนิท

สายตาของเขาทอดข้ามกำแพงลาน มองไปยังที่ไกล

กลุ่มอาคารบริเวณรอบนอกของตระกูลหานเลือนรางอยู่ท่ามกลางหมอกบาง

ไกลออกไปคือหมู่อาคารสูงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ในเขตด้านในของตระกูลหาน ชายคาปลายงอนปรากฏเลือนรางท่ามกลางเมฆหมอก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป