บทที่ 13 ฝึกปรือพลังภายใน
“เคล็ดวัชรมหาราชา… วิชายุทธ์ นี่คือวิชายุทธ์อย่างแท้จริง…”
หยางหลิงตื่นเต้นจนปลายนิ้วสั่นระริก
เขารู้แล้วว่าเหตุใดเพชฌฆาตนักโทษจึงมายังเหมืองแห่งนี้
ตอนหัวหน้ามือปราบหลินพูดคุยกับผู้ตรวจการอู๋ เคยเอ่ยถึงว่าเพชฌฆาตนักโทษถูกสงสัยว่าขโมยพระคัมภีร์พุทธเล่มหนึ่งจากวัดคู่เจวีย์!
เมื่อมองดูตอนนี้ เรื่องนี้คงเป็นความจริง!
“เบื้องบนไม่ได้แจ้งข่าว วัดคู่เจวีย์เองก็ไม่ได้ทำให้เรื่องบานปลาย มีความเป็นไปได้มากว่าพวกเขากลัวสำนักอื่นจะหมายปองวิชานี้ หรือไม่ก็ไม่อยากเสียหน้า”
“เช่นนั้นจางเหาถูกไล่ล่ามาตลอดทางจนถึงเมืองภูเขาเขียวหรือ?”
“แก่นแร่หินผลึกอัคคีน่าจะเป็นสิ่งที่เขานำมาเอง ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจากการบ่มเพาะของที่นี่”
“เขาใช้สิ่งนี้ล่อแมลงแร่ฝูงใหญ่ พอดีช่วยปกป้องเคล็ดวัชรมหาราชาเอาไว้ คาดว่าคงตั้งใจรอให้เรื่องซาลงแล้วค่อยกลับมาเอา…”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางหลิงก็หันกลับไปกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง
โชคดีที่เรื่องทั้งหมดนี้ยังไม่มีใครอื่นพบเห็น
“แต่ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว เบื้องหลังจางเหาต้องมีพระจากวัดคู่เจวีย์ตามล่าเขาอยู่แน่ อีกไม่นานพวกนั้นคงเดาได้ว่าเขาซ่อนเคล็ดวัชรมหาราชาไว้ที่นี่…”
หยางหลิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวเข้าไปหยิบเคล็ดวัชรมหาราชาขึ้นมาทันที
เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บมันไว้ แล้วหาที่อื่นซ่อน ทว่าจู่ ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า
“เคล็ดวัชรมหาราชา เกณฑ์การฝึกฝน: กำลัง 10 จิตวิญญาณ 10”
“ถึงเกณฑ์แล้ว”
“ต้องการหยั่งรู้หรือไม่?”