บทที่ 9 ทรัพย์สินเพิ่มพูนมหาศาล
“เขาบอกว่าข้าจะรีบลงไปอยู่เป็นเพื่อนเขางั้นหรือ?”
ใบหน้าของหยางหลิงมืดสลัวแปรปรวนอยู่ใต้แสงไฟ
สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือผู้ตรวจการอู๋
“การประลองระหว่างแนวเหมืองต่าง ๆ จะอันตรายถึงขั้นมีคนตายเชียวหรือ?”
“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ข้ายิ่งควรรีบเพิ่มระดับให้มากที่สุด ก่อนถึงวันประลองควรหาสถานะให้ได้ แบบนี้ถึงจะปลอดภัยกว่า...”
“เดี๋ยวก่อน เหตุใดข้าสังหารพี่ห้าแล้วถึงไม่ได้ค่าประสบการณ์?”
สีหน้าของหยางหลิงดูแปลกไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาสังหารโจรเหมืองไปหลายคน ต่างก็ได้ค่าประสบการณ์ มีเพียงพี่ห้าที่ไม่ได้
ตามเหตุผลแล้ว คุณสมบัติของพี่ห้าสูงที่สุดในหมู่โจรเหมืองกลุ่มนี้เสียด้วยซ้ำ
“หรือเป็นเพราะง่ายเกินไป? ต้องต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกเท่านั้น ถึงจะได้ค่าประสบการณ์ที่มีผล?”
“จริงด้วย ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น พอผู้เล่นบางคนแข็งแกร่งขึ้น ก็อาจเกิดเรื่องฆ่าล้างหมู่บ้านหรือเมืองขึ้นมาได้...”
เมื่อคิดกระจ่างแล้ว หยางหลิงก็หันไปสนใจร่างของพี่ห้ากับพวกทันที
เขามองแผนที่ก่อน ครั้นกำหนดตำแหน่งอันเปลี่ยวห่างได้แล้ว จึงค่อย ๆ ย้ายศพของพี่ห้ากับพวกไปที่นั่น
จากนั้นขุดดินฝังพวกเขา แล้วใช้เท้าเหยียบอัดพื้นดินให้แน่น
“ตามปกติคงไม่มีใครพบศพพวกเขาได้ง่าย ๆ ต่อให้พบ ตอนนั้นข้าอาจไม่ได้อยู่ในแนวเหมืองนี้แล้วก็ได้”
หยางหลิงรู้สึกวางใจขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นความรู้สึกคลื่นไส้จึงค่อย ๆ ตามมาทีหลัง
เกมที่เขาเคยเล่นไม่สมจริงถึงเพียงนี้ และหลังจากรู้ว่าเกมนี้ผิดปกติ เขาก็มั่นใจว่าตนฆ่าคนจริง ๆ ไปแล้ว!
ห้านาทีผ่านไป
ลมหายใจของหยางหลิงค่อย ๆ สงบลง
สภาพจิตใจก็กลับมาเป็นปกติแล้ว
“โจรเหมืองพวกนี้ ถ้าข้าไม่ฆ่าพวกมัน พวกมันก็จะฆ่าข้า เพื่อเอาชีวิตรอด การฆ่าโจรเหมืองสักไม่กี่คนจะเป็นอะไรไป”