ตอนที่ 1 ขุดให้สุดแรง จนกว่าจะหมดแรง!
ในเหมืองกลางแจ้งขนาดมหึมา คนงานเหมืองนับไม่ถ้วนกำลังกวัดแกว่งเครื่องมือขุดสารพัดชนิดอย่างขะมักเขม้น
หยางหลิง ไม่สนใจว่าเหงื่อจะชุ่มไปทั้งตัวแล้ว ใช้พลั่วขุดลงไปที่ ‘หินผลึกอัคคี’ ตรงหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
การขุดแต่ละครั้งต้องออกแรงทั้งหมด ไม่เช่นนั้นหินผลึกอัคคีที่แข็งแกร่งจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงเลย
“เสี่ยวหยาง วันหนึ่งมีสิบสองชั่วยาม เจ้าอยู่ที่นี่ถึงแปดชั่วยาม ไม่กลัวร่างกายพังหรือ? เจ้าทำแบบนี้ต่อไปได้อีกไม่นานหรอก”
คนงานเหมืองแก่คนหนึ่งเดินผ่านมา รู้สึกเป็นห่วงจนอดกล่าวเตือนไม่ได้
หยางหลิงไม่หยุดการกระทำในมือ ตอบกลับอย่างสุภาพ:
“ลุงหวังวางใจ ข้าทราบดี”
“เฮ้อ”
ลุงหวังส่ายหัวเล็กน้อย หันหลังเดินจากไป เพื่อค้นหาหินผลึกอัคคีที่มีคุณค่า
หยางหลิงยังคงขุดหินผลึกอัคคีอย่างตั้งใจ
ทุกครั้งที่ขุด จะมีไอเย็นเยือกแผ่วเบาไหลผ่านพลั่วเข้าไปในร่างของเขา
ไอนี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้เขาผ่อนคลายความเหนื่อยล้า ยังช่วยเพิ่มพูนความอึดอีกด้วย
“ที่นี่คือเกมหรือโลกแห่งความจริงกันแน่?”
“ข้าตั้งใจจะเล่นเกมจำลองสมจริงเพื่อผ่อนคลายแท้ๆ ทำไมกลับออกไปไม่ได้?”
หยางหลิงครุ่นคิดในใจ
เขามาถึงโลกนี้ได้ครึ่งเดือนแล้ว
ครึ่งเดือนก่อน เขายังเป็นนักฟาร์มทองมืออาชีพ อาศัยการฟาร์มทองในเกม หาเงินได้ไม่น้อย
ในแวดวงนักฟาร์มทอง เขาก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง
เพียงแต่อาชีพที่ทำซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน ทำให้เขาค่อนข้างเบื่อหน่าย จึงมองหาเกมที่เพิ่งเปิดใหม่ ‘ดินแดนเทพ’ มาเปลี่ยนบรรยากาศ
ผลปรากฏว่าเข้าเกมไปไม่นาน เขาก็พบว่ามีปัญหาใหญ่!
เขากลับไปไม่ได้!
และโลกนี้ก็สมจริงอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการจำลองสัมผัส หรือการกินดื่มขับถ่าย เหมือนกับโลกแห่งความจริงไม่มีผิด
แม้แต่ NPC ก็ยังมีชีวิตชีวาเช่นนี้
ในช่วงแรก เขาเกือบอดตายในโลกนี้
กระทั่งถูกจับมาทำงานเป็นคนงานเหมือง
ขณะคิดเช่นนี้ พลั่วก็ตกลงมาอีกครั้ง
ไอเย็นเยือกสายหนึ่งเข้าสู่ร่างกาย
“ติ๊ง!”
เสียงอัพเลเวลที่น่าฟังดังขึ้น
「ยินดีด้วย ท่านได้อัพเลเวล ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 1 แต้ม!」
หยางหลิงเรียกหน้าสถานะขึ้นมาทันที:
ตัวละคร: หยางหลิง
อาชีพ: คนงานเหมือง
เลเวล: 3
แต้มคุณสมบัติอิสระ: 1
พละกำลัง: 5
ความคล่องตัว: 5
จิตวิญญาณ: 10
พลังชีวิต: 50
“ในที่สุดก็อัพเลเวล ได้แต้มคุณสมบัติอิสระเพิ่มมาหนึ่งแต้ม”
หยางหลิงแอบตื่นเต้น
ที่ช่วงนี้เขาพยายามหนักเช่นนี้ ก็เพื่ออัพเลเวล
การขุดแต่ละครั้ง จะมีค่าประสบการณ์
แต่หน้าสถานะไม่แสดงออกมา ดูได้จากไอเย็นเยือกเท่านั้น
ไอเย็นเยือกก็คือค่าประสบการณ์ ไม่เพียงแต่ทำให้เขาอัพเลเวล ยังช่วยให้เขาผ่อนคลายความเหนื่อยล้าและเพิ่มความอึด
“ค่าคุณสมบัติเริ่มต้นของตัวละครนี้ พละกำลังมีเพียง 4 แต่ความคล่องตัวและจิตวิญญาณกลับสูงมาก”
“5 แต้มน่าจะเป็นระดับคนปกติ”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางหลิงก็รีบเพิ่มแต้มคุณสมบัติอิสระให้กับพละกำลัง
เขายังไม่รู้ว่าจิตวิญญาณมีประโยชน์อะไร
แต่รู้ว่าพละกำลังทำให้เขาขุดแร่เร็วขึ้น ค่าประสบการณ์ที่ได้ก็มากขึ้นตาม
นอกจากนี้พละกำลังยังสัมพันธ์กับพลังชีวิตด้วย
เมื่อเพิ่มพละกำลังไปหนึ่งแต้ม
กระแสความร้อนสายหนึ่งไหลทะลักเข้าไปในร่างของหยางหลิง ช่วยขจัดความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเขาในทันใด กล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อยก็ไม่ปวดเมื่อยอีก
ขณะเดียวกันพลังชีวิตก็เพิ่มจาก 50 เป็น 60 ในพริบตาเดียว
เขากำหมัดแน่น รู้สึกได้ชัดว่ามีแรงมากขึ้นอย่างมาก!
หยางหลิงอดดีใจในใจไม่ได้
เขาอยากมีชีวิตอยู่รอด ดังนั้นพลังชีวิตจึงสำคัญอย่างยิ่ง
หลายวันก่อนเขาเผลอล้ม กระแทกศีรษะ พลังชีวิตลดไปถึงยี่สิบแต้ม
กว่าจะค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมาก็ต้องกินยาเยียวยา
เขาเคยคิดว่าหากพลังชีวิตลดเป็นศูนย์ ตัวเองจะสามารถออกจาก ‘ดินแดนเทพ’ ได้หรือไม่
แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง เขายิ่งกลัวว่าถ้าพลังชีวิตลดเป็นศูนย์ ตัวเขาเองก็จะกลายเป็นศูนย์...
“เอาเลย ฟาร์มมันเข้าไป! ขอแค่ขุดแร่ก็อัพเลเวลได้ เช่นนั้นข้าจะขุดให้สุดแรง จนกว่าจะหมดแรง!”
“ส่วนเรื่องอื่น ล้วนไม่สำคัญ!”
หยางหลิงหยิบกระบอกน้ำขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก แล้วกวัดแกว่งพลั่วต่อไป
หนึ่งครั้ง สองครั้ง...
กระทั่งแร่ผลึกอัคคีตรงหน้าถูกขุดจนหมดสิ้น เขาถึงได้เก็บเศษแร่บนพื้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ใส่ลงในกระสอบผ้าที่เอว
หยางหลิงลองกะน้ำหนักดู
“อืม น่าจะประมาณหนึ่งตำลึง เอาไปแลกเงินสิบเหวินจากท่านผู้คุมตระกูลอู๋ได้”
“ครั้งก่อน ท่านผู้คุมตระกูลอู๋ขายยาเยียวยาหนึ่งขวดให้ข้าในราคาห้าเหวิน ครั้งนี้ข้าต้องเก็บสะสมให้มากขึ้นไว้เอาชีวิตรอด”
“แต่ว่าพลั่วของข้าก็ใกล้พังแล้ว ยังต้องเก็บเงินซื้อพลั่วที่ดีกว่านี้ จะได้ช่วยให้เราได้รับค่าประสบการณ์เร็วขึ้น”
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เงาร่างหลายสายก็คืบคลานเข้ามาใกล้อย่างเงียบๆ
หยางหลิงเงยหน้ามองโดยไม่แสดงสีหน้า
“ที่แท้ก็ท่านพี่ห้า มีธุระอะไรหรือ?”
หยางหลิงประสานมือยิ้มเอ่ย
พี่ห้ารูปร่างสูงใหญ่กำยำ ข้างกายมีคนงานเหมืองที่มีสีหน้าขรึมขลังเดินตามอยู่หลายคน พวกเขามองหยางหลิงด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร
“คนงานเหมืองปกติทำงานวันละห้าชั่วยามก็ต้องไปพักผ่อน แต่เจ้ากลับทำถึงแปดชั่วยาม
เจ้าพยายามขนาดนี้ ก็เพื่อเอาใจท่านผู้คุมตระกูลอู๋สินะ”
พี่ห้ากล่าวอย่างราบเรียบ
หยางหลิงอธิบาย: “ท่านพี่ห้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่อยากหาเงินเพิ่มนิดหน่อย”
“ไม่ได้ ที่นี่มีกฎของที่นี่”
พี่ห้าพูดเสียงเย็น: “เจ้าทำแบบนี้ ท่านผู้คุมตระกูลอู๋จะหาว่าพวกเราขี้เกียจ เจ้ากำลังยกตนข่มเรา
ข้าขอเตือนเจ้า ทำแค่ห้าชั่วยามก็เลิกงานเสีย ไม่เช่นนั้นจะมากกว่าแค่หัวกระแทก”
เขายิ้มกริ่มพลางเหลือบมองศีรษะของหยางหลิง
แววตาของหยางหลิงวาบเย็นเยียบที่ปกปิดไว้ไม่ให้ใครสังเกตเห็น
วินาทีต่อมา สถานะของพี่ห้าก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาเขา
ตัวละคร: พี่ห้า
อาชีพ: คนงานเหมือง
พละกำลัง: 7
ความคล่องตัว: 3
จิตวิญญาณ: 2
ฝ่ายนั้นไม่มีช่องเลเวล และไม่มีพลังชีวิต นี่คือหน้าสถานะของ NPC
“พละกำลังของเขายังเหนือกว่าข้าอยู่หนึ่งแต้ม แถมเส้นสายก็แข็งแกร่งกว่าข้า ถ้าข้าสู้กับเขาตรงๆ ต้องเสียเปรียบแน่”
คิดได้ดังนี้ หยางหลิงจึงประจบประแจง:
“ท่านพี่ห้า ต่อจากนี้ข้าจะขุดแค่ห้าชั่วยาม”
พี่ห้าพยักหน้าอย่างพอใจ:
“เจ้านี่มันรู้จักที่ต่ำที่สูง”
จากนั้นเขาเหลือบมองกระสอบผ้าที่เอวของหยางหลิง:
“เมื่อกี้เห็นเจ้าขุดหินผลึกอัคคีได้ไม่น้อย เจอกันต้องแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง”
หยางหลิงครุ่นคิดเล็กน้อย: “ท่านพี่ห้า อย่างนั้นเอาเป็นว่าข้าแบ่งหินผลึกอัคคีให้ท่านสามส่วนในทุกครั้งที่ขุดได้ ท่านให้ข้าขุดเพิ่มอีกสักชั่วยามเถิด”
“เจ้ายังคิดไม่ซื่ออีกหรือ? ยังไง? จะเอาตัวเข้าแลกเพื่อเอาใจท่านผู้คุมตระกูลอู๋จริงๆ น่ะรึ?”
พี่ห้ายิ้มเจ้าเล่ห์: “เอาหินผลึกอัคคีมาครึ่งหนึ่ง แล้วไสหัวไป ต่อไปถ้าขืนขุดเกินอีกครึ่งเค่อ ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้สาสม!”
“ดูท่าหมอนี่จะกลัวจริงๆ ว่าจะมีใครไปอวดผลงานต่อหน้าท่านผู้คุมตระกูลอู๋ แล้วแย่งซีนไป”
หยางหลิงไม่พูดพร่ำทำเพลง รินหินผลึกอัคคีออกมาครึ่งหนึ่งให้อีกฝ่าย
อีกฝ่ายลองกะน้ำหนักดู จึงพอใจยัดใส่กระสอบของตน
ถุงพองตุ่ย อย่างน้อยก็เกือบหนึ่งชั่ง
“รู้จักที่ต่ำที่สูงดี จำคำของพี่ห้าไว้ให้ดี ข้าจะจับตาดูเจ้าอยู่ตลอด”
พี่ห้าหัวเราะเบาๆ แล้วพาลูกน้องเดินจากไป
“ต่อไปต้องหลบเขาสักหน่อย”
หยางหลิงเริ่มค้นหาหินผลึกอัคคี
เขาไม่คิดจะทำงานเพียงห้าชั่วยาม
เขาต้องการอัพเลเวล ต้องเพิ่มแต้ม!
ขอเพียงพละกำลังถึง 10 แต้ม เขาเชื่อว่าพวกกระจอกอย่างพี่ห้าจะมางัดข้อกับเขาไม่ได้อีก
ในไม่ช้า หยางหลิงก็พบหินผลึกอัคคีอีกก้อนหนึ่ง เขาไม่รอช้า หยิบพลั่วออกมาเริ่มฟาร์มทันที