บทที่ 40 หนูแร่
“ทั้งสองท่าน บันไดอันดับชั้นของดินแดนเทพมีการเปลี่ยนแปลง”
หยางหลิงถือจอบปากกระเรียนทองคำแท้ เดินมาหยุดข้างเฉินซวี่กับอีกคนที่กำลังพักอยู่ แล้วย่อตัวลง
ทั้งสองรีบเปิดดู ทันใดนั้นก็มีสีหน้าตกตะลึง
“ฮุ่ยอู่ถูกแซงไปแล้วหรือ? หลัวไคคนนั้นเลื่อนระดับเร็วอะไรเช่นนี้? ถึงระดับ 17 แล้วด้วย?”
“ศิษย์พี่สวี้ไม่ได้บอกหรือว่าสถาบันกวีส่องดาวเป็นแค่สำนักศึกษา เป็นสถานที่อ่านหนังสือ เหตุใดถึงเลื่อนระดับได้ด้วย?”
เฉินซวี่พึมพำกับตนเอง
หยางหลิงยิ้มกล่าวว่า “ดินแดนเทพเห็นได้ชัดว่าเป็นโลกเหนือธรรมชาติ อ่านหนังสือแล้วเลื่อนระดับได้ก็เป็นเรื่องปกติ”
เฉินกั๋วชิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
“ที่สำคัญคือ มีผู้เล่นเข้าสังกัดสำนักชั้นหนึ่งแล้ว”
จากคำบอกเล่าของสวี้ชิง ตอนนี้พวกเขาเคารพยำเกรงสำนักชั้นหนึ่งอย่างยิ่ง
นั่นคือขุมอำนาจใหญ่โตที่แม้แต่ราชสำนักยังต้องไว้หน้า
ตอนนี้มีผู้เล่นเข้าไปอยู่ในนั้นแล้วหรือ?
นั่นหมายความว่าจำนวนผู้เล่นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จึงเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น
“พี่หยาง ตอนที่ก่อตั้งทีมกู้ภัย จำนวนผู้สูญหายก็มีถึงสามแสนกว่าคนแล้ว”
“ตอนนั้นเพิ่มขึ้นแทบจะวันละหมื่นคน”
“ข้าสงสัยว่าต่อจากนี้ผู้เล่นที่เข้าเกมจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้อาจมีถึงล้านคนแล้วก็ได้”
สีหน้าของเฉินกั๋วชิงเคร่งเครียดยิ่งขึ้น
“หรือว่าทางการไม่ได้ควบคุม ไม่ห้ามคนเข้าเกมหรือ?”
หยางหลิงถามด้วยความสงสัยว่า “ในเมื่อรู้แล้วว่าการหายตัวไปของผู้คนเกี่ยวข้องกับดินแดนเทพ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ปิดมันเสีย”
“ปิดไม่ได้หรอก”
เฉินกั๋วชิงยิ้มขื่น “ข่าวที่ข้าได้ยินมาก็คือ สิ่งนี้แปลกประหลาดมาก ปิดอย่างไรก็ไม่ได้
“อีกทั้งโฆษณายังแพร่ไปทั่ว ยิ่งนานก็ยิ่งเกินเลย”
กล่าวถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็เผยความกังวลออกมา