บทที่ 24 จัดหาสถานะบุคคล
หยางหลิงคราวนี้ยังคงเลือกเหมืองถ้ำหมายเลข 2
เขาเข้าไปลึกได้ไม่นาน ขุดอยู่เกือบครึ่งวัน ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไม่ถูกแล้ว หลายวันนี้ข้าขุดแร่ตอนกลางวันมาตลอด ตามประสบการณ์ก่อนหน้านี้ น่าจะเลื่อนระดับได้แล้ว แต่ตอนนี้ทำไมไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?”
“หรือว่าพอถึงระดับ 10 แล้ว ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้จะเพิ่มขึ้นพรวดพราด?”
“หรือว่าต้องเปลี่ยนสายอาชีพให้สำเร็จเสียก่อน ถึงจะเลื่อนระดับต่อได้?”
เขาอดพึมพำในใจไม่ได้
หากต้องเปลี่ยนสายอาชีพถึงจะเลื่อนระดับได้ เรื่องนี้คงยุ่งยากแล้ว!
เขาไม่รู้เงื่อนไขการเปลี่ยนสายอาชีพเลยแม้แต่น้อย
และก็ไม่รู้ด้วยว่าต้องไปเปลี่ยนสายอาชีพที่ใด
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะเปิดเผยพลังของตน จึงจะมีโอกาสได้เข้าสำนักเสียนเหอ
หากเป็นเช่นนั้น ก็ง่ายที่จะทำให้ผู้คนเชื่อมโยงไปถึงพระคัมภีร์เล่มนั้นของวัดคู่เจวีย์!
เขารู้ดีว่าคนในโลกนี้ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนมากมายขนาดนั้น
ด้วยอำนาจของวัดคู่เจวีย์ หากอีกฝ่ายเกิดความสงสัยขึ้นมา คงไม่เสียเวลาหาหลักฐานอะไร เกรงว่าจะลงมือสังหารทันที
“สายอาชีพ...”
หยางหลิงพึมพำเสียงเบา จากนั้นก็ก้มหน้าทำงานต่อ
เขาจะคอยดูว่าตนยังเลื่อนระดับได้หรือไม่
ไม่นานนัก ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า
หยางหลิงยังคงไม่ได้เลื่อนระดับ
เขากลับไปที่กระท่อมไม้ ฝึกหมัดและบำเพ็ญเคล็ดวัชรมหาราชา
วันที่สอง วันที่สาม วันที่สี่
เขายังคงทำเช่นเดิม กลางวันขุดแร่ กลางคืนฝึกวิชา ไม่ได้นอนเลยแม้แต่น้อย
ค่าประสบการณ์ของเคล็ดวัชรมหาราชาเพิ่มขึ้นวันละ 8 หน่วย
ความชำนาญของหมัดถล่มภูผาเองก็เพิ่มขึ้นวันละยี่สิบกว่าหน่วย
ผ่านไปราวห้าหกวัน
หยางหลิงก็มั่นใจแล้วว่า ก่อนเปลี่ยนสายอาชีพ ตนไม่มีทางเลื่อนระดับได้
“ดูท่าช่วงนี้กลางวันไม่ต้องไปเหมืองถ้ำแล้ว ใช้เวลาทั้งหมดเร่งเพิ่มความชำนาญของหมัดถล่มภูผาจะดีกว่า”