บทที่ 28 หัวหน้าโจรเหมือง
ยามค่ำคืน หยางหลิงฝึกหมัดไปพลาง จับตาดูความเคลื่อนไหวในห้องฝั่งตรงข้ามไปพลาง
อู๋เชวียดูเหมือนยังไม่กลับมาเสียที หยางหลิงจึงกล้าฝึกเคล็ดวัชรมหาราชาอีกหนึ่งรอบ
กระทั่งเช้าวันถัดมา ราวเจ็ดโมง อู๋เชวียจึงกลับมาจากข้างนอก เรียกหยางหลิงแล้วออกเดินทางทันที
“หยางหลิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าสำนักเสียนเหอทำกิจการอะไรเป็นหลัก”
วันนี้อู๋เชวียดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน
หยางหลิงกล่าวอย่างนอบน้อม “ข้าน้อยไม่ทราบ”
อู๋เชวียยิ้ม “สำนักเสียนเหอเป็นหนึ่งในก๊วนเหมือง เลี้ยงชีพด้วยการทำเหมืองเป็นหลัก
ใต้สังกัดมีเหมืองหินผลึกอัคคีสามแห่ง และเหมืองทองแดงแดงหนึ่งแห่ง
แร่ที่พวกเจ้าขุดได้ในแต่ละปี จะขายให้ราชสำนัก หรือไม่ก็ขายให้สำนักใหญ่และตระกูลผู้มั่งคั่งทั้งหลาย”
ก๊วนเหมืองหรือ
หยางหลิงครุ่นคิด ดูท่าในราชวงศ์จ้าวจะมีสำนักประเภทนี้อีกไม่น้อย ล้วนทำกิจการเกี่ยวกับแร่เป็นหลัก
“หินผลึกอัคคีเป็นของดีทีเดียว เวลาสร้างอาวุธ ขอเพียงใส่หินผลึกอัคคีลงไปเล็กน้อย ก็ช่วยเพิ่มความเหนียวทนให้แก่อาวุธได้”
“แม้แต่ตอนก่อกำแพงเมือง หากผสมหินผลึกอัคคีลงในดินทราย ก็ช่วยให้กำแพงแข็งแกร่งขึ้นได้”
“ตระกูลใหญ่บางตระกูล แม้แต่ลานบ้านกับเรือนพักก็ยังต้องใส่หินผลึกอัคคีลงไปบ้าง นับว่าฟุ่มเฟือยไม่น้อย”
อู๋เชวียเผยสีหน้าทอดถอนใจ
“พวกเจ้าขุดหินผลึกอัคคีได้หนึ่งเหลี่ยง แลกได้เพียงเหรียญทองแดงสิบเหรียญ แต่สำนักเสียนเหอกลับขายได้ในราคาหนึ่งร้อยเหรียญทองแดง
พอส่งไปถึงท้องถิ่น หินผลึกอัคคีหนึ่งเหลี่ยงมีราคาได้ถึงสามร้อยถึงห้าร้อยเหรียญทองแดง”
กำไรมหาศาลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ