บทที่ 15 หมัดถล่มภูผา
การค้นหาใช้เวลาราวห้าชั่วยามจึงยุติลง
ไม่ว่าจะเป็นสายแร่ เหมืองถ้ำ หรือหมู่บ้านคนงานเหมือง ล้วนถูกค้นหาจนทั่วหลายรอบ แต่ก็ไม่พบสิ่งใด
“พระอาจารย์ฮุยเหนิง ดูเหมือนสิ่งนั้นจะไม่ได้อยู่ที่นี่...”
ผู้ตรวจการอู๋ประสานมือคารวะ “วันนี้สายแร่หยุดงานมาทั้งวันแล้ว หากยังทำเช่นนี้ต่อไป ข้าเกรงว่าจะอธิบายกับเบื้องบนได้ยาก”
ฮุยเหนิงมีสีหน้าเรียบเฉย ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยิ้มบาง ๆ
“ทำให้ท่านผู้ตรวจการอู๋ลำบากใจแล้ว ในเมื่อสิ่งนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ อาตมาขอตัวก่อน”
“พระอาจารย์ฮุยเหนิง ข้าจะไปส่งท่านกลับเข้าเมือง”
หัวหน้ามือปราบหลินกล่าว
ไม่นานนัก หัวหน้ามือปราบหลินก็นำลูกน้องออกจากหมู่บ้านคนงานเหมืองไปพร้อมกับฮุยเหนิง
“คืนนี้ไม่ต้องขุดแร่แล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนได้”
ผู้ตรวจการอู๋สั่ง
เมื่อเหล่าคนงานเหมืองเห็นเช่นนั้น ก็ทำได้เพียงเดินจากไปอย่างห่อเหี่ยว
ค้นหากันมาทั้งวัน แม้แต่ขนสักเส้นก็ยังไม่พบ แร่ก็ไม่ได้ขุด เงินค่าอาหารวันนี้ก็ยังหาได้ไม่คุ้ม
หลังคนงานเหมืองทั้งหมดจากไป ผู้ตรวจการอู๋จึงหันไปมองผู้ดูแลหนิว
“ผู้ดูแลหนิว ปิดเหมืองถ้ำหมายเลขหนึ่งไว้ชั่วคราว ห้ามผู้ใดเข้าไปเด็ดขาด แล้วหาใครสักคนที่เดินทางเร็วไปสำนักเสียนเหอ แจ้งว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับเหมืองหินผลึกอัคคี”
“ผู้ตรวจการอู๋ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ”
ผู้ดูแลหนิวตกใจเล็กน้อย
“เรื่องนี้มีความเกี่ยวพันใหญ่หลวง เราอย่าเข้าไปพัวพันลึกนักเลย”
ผู้ตรวจการอู๋ตบไหล่ผู้ดูแลหนิวเบา ๆ
ผู้ดูแลหนิวพลันนึกถึงฮุยเหนิง หรือว่า...
เขาไม่กล้าคิดต่อ รีบจัดให้ยามเหมืองที่เดินทางเร็วหลายคนมุ่งหน้าไปยังสำนักเสียนเหอทันที