ฉินเยี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่เพียงไม่โกรธ กลับรู้สึกขบขันอยู่บ้าง
คนก่อนที่พูดแบบนี้กับเขา ป่านนี้หญ้าบนหลุมศพคงสูงสองเมตรแล้วกระมัง?
นึกว่ากู้ถิงเฉินจะมีฝีมือสักแค่ไหน ที่แท้ก็รู้จักแต่หลบอยู่หลังบอดี้การ์ดของตัวเอง
“ไม่ต้องขอร้องเขา”
ฉินเยี่ยนบอกหลินหว่านฉิง
“แต่ว่า...”
หลินหว่านฉิงมองเขาอย่างประหลาดใจ แล้วหันไปมองพวกบอดี้การ์ดที่ล้อมฉินเยี่ยนอยู่
เธอคงไม่ได้คิดว่าเขาสู้บอดี้การ์ดพวกนี้ไม่ได้หรอกนะ?
น่าขันสิ้นดี!
ตอนที่เพิ่งเข้ากองทัพใหม่ ๆ เขาก็กล้าดวลกับทหารทั้งหมวดแล้ว ตลอดหลายปีในสนามรบ เขาเจอพายุใหญ่มาแล้วไม่รู้กี่ลูก?
หลินหว่านฉิงไม่รู้ฐานะของเขา หากพูดเรื่องพวกนี้ออกไป เธอคงคิดว่าเขาคุยโว
ช่างเถอะ
เขาปลอบเธอเสียงเบา
“ไม่ต้องห่วง พวกนั้นไม่ใช่คู่มือของผม”
ไม่ใช่แค่หลินหว่านฉิงที่ไม่เชื่อ คนรอบข้างซึ่งกำลังดูเรื่องสนุกยังพากันหัวเราะ
“ขำจะตาย คุยโวอะไรของแก!”
“คนพวกนั้นเป็นบอดี้การ์ดมืออาชีพนะ”
บอดี้การ์ดของกลุ่มบริษัทตระกูลกู้ไม่ใช่พวกธรรมดา
ตอนกู้ถิงเฉินเพิ่งเข้ามารับช่วงดูแลบริษัท มีกลุ่มอาชญากรที่ไม่กลัวตายหมายตาเขา คิดจะลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่ก้อนโต
คนพวกนั้นมีประสบการณ์โชกโชน ก่อนหน้านี้ลงมือสำเร็จมาแล้วหลายครั้ง ตำรวจสืบคดีอยู่นานก็ยังจับตัวไม่ได้
วันนั้นรถเพิ่งแล่นเข้าสู่ถนนเปลี่ยว พวกคนร้ายก็กรูกันเข้ามาล้อมจากทุกทิศทาง ไม่นานนัก บอดี้การ์ดที่ซุ่มอยู่ในเงามืดก็ลงมืออย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงไม่กี่นาที คนร้ายก็ถูกควบคุมตัวทั้งหมด ไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้
เมื่อตำรวจมาถึง ที่เกิดเหตุก็เหลือเพียงข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นกับกลุ่มคนร้ายที่ถูกจับกุม นับแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้าคิดเล่นงานกู้ถิงเฉินอีกง่าย ๆ
“เฮ้อ เข้าใจได้ ผู้ชายก็แบบนี้แหละ อยู่ต่อหน้าสาวสวยก็ต้องรักษาหน้าไว้ก่อน”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
“ถ้าสู้กับบอดี้การ์ดพวกนั้นได้สักสองกระบวนท่าก็นับว่าเก่งแล้ว”
“คิดมากไปแล้ว ไม่เห็นคนที่ตัวสูงที่สุดนั่นหรือไง?”
“หมอนั่นเป็นอดีตหน่วยรบพิเศษ คนธรรมดาที่ไหนจะเป็นคู่มือเขาได้?”
“แบบนี้จะไปสู้ชนะได้ยังไง? นอกจากจะมีปืน!”
หลินหว่านฉิงยิ่งฟังก็ยิ่งใจหาย เธอไม่อยากให้ฉินเยี่ยนต้องเดือดร้อนเพราะตัวเอง
“ฉินเยี่ยน ไม่ต้องสนใจฉัน รีบไปเถอะ”
แต่กู้ถิงเฉินไม่เปิดโอกาสให้เธอเลย
“ยืนบื้อทำอะไรอยู่!”
เขาตะโกนใส่บอดี้การ์ด
“ลงมือ!”
หัวหน้าบอดี้การ์ดเสียหน้าเพราะลูกน้องพลาดท่าเมื่อตอนกลางวัน ต่อหน้ากู้ถิงเฉินพอดี พอได้ยินคำสั่ง เขาก็แทบไม่ลังเล รีบก้าวออกมาทันที
“ท่านประธานกู้ วางใจได้ครับ”
เขาขยับข้อมือเล็กน้อย
สายตาจับจ้องฉินเยี่ยน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ไม่เกินสามกระบวนท่า ผมทำให้เขาล้มลงได้แน่”
เขาคลุกคลีอยู่ในวงการรักษาความปลอดภัยระหว่างประเทศมาหลายปี ผ่านดงกระสุนมาแล้ว และเคยใช้มือเปล่าปราบอันธพาลถืออาวุธหลายคน ตอนกลางวันที่ลูกน้องพลาดท่า สำหรับเขาแล้วเป็นแค่ฉินเยี่ยนใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง ฉวยโอกาสเอาเปรียบลูกน้องเท่านั้น
อย่างไรเสียฉินเยี่ยนก็ดูอายุแค่ยี่สิบกว่า ๆ เป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง แถมยังไม่มีอาวุธติดตัว มองอย่างไรก็เป็นเขาที่ได้เปรียบกว่า
กู้ถิงเฉินหัวเราะเย็นชา “อย่าให้ถึงตาย”
หมายความว่าเหลือลมหายใจไว้ก็พอ
หัวหน้าบอดี้การ์ดเข้าใจความหมาย รีบย่อตัวลงแล้วเปิดฉากโจมตีก่อน
เขาเคลื่อนไหวรวดเร็ว หมัดขวาพุ่งตรงเข้าหาใบหน้าฉินเยี่ยน ลมหมัดดุดัน หากคนธรรมดาถูกต่อยเข้า ต่อให้ไม่หนักก็จมูกหัก หากหนักหน่อยก็หมดสติคาที่
หัวหน้าบอดี้การ์ดมั่นใจว่าจะต้องชนะ
ฉินเยี่ยนเพียงเบี่ยงหน้าเล็กน้อย หมัดเฉียดผ่านข้างหูไป ในแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน เขายกมือคว้าข้อมือของหัวหน้าบอดี้การ์ดไว้
“อะไรนะ?”
สีหน้าหัวหน้าบอดี้การ์ดเปลี่ยนไปทันที
ฉินเยี่ยนเคลื่อนไหวอย่างไร้ส่วนเกิน นิ้วทั้งห้ารัดข้อมืออีกฝ่ายแน่นราวกับห่วงเหล็ก นิ้วโป้งกดลงตรงจุดสำคัญของข้อต่ออย่างแม่นยำ ก่อนจะกระแทกไหล่เข้าที่อกของอีกฝ่ายอย่างแรง
ปัง!
เสียงกระแทกทึบหนักทำให้ทุกคนร้องอุทาน
“หมอนี่มีฝีมืออยู่เหมือนกันนี่!”
“กระแทกขนาดนั้น ซี่โครงคงหักแล้วมั้ง?”
“เชี่ย! ใครเปิดแชร์ความเจ็บปวดวะ!”
หลินหว่านฉิงยืนนิ่ง มองฉินเยี่ยนด้วยสีหน้าดีใจระคนประหลาดใจ เขาเก่งขนาดนี้เลยหรือ?
สีหน้ากู้ถิงเฉินขรึมลง
ดูท่าเขาจะประเมินฉินเยี่ยนต่ำไป การที่อีกฝ่ายเอาชนะหัวหน้าบอดี้การ์ดได้ในเวลาอันสั้น แสดงว่ามีฝีมืออยู่บ้าง แต่ต่อให้คนคนหนึ่งเก่งกาจแค่ไหน ก็ย่อมมีขีดจำกัด
เอาชนะคนคนเดียวกับเอาชนะคนทั้งกลุ่ม เป็นคนละเรื่องกัน
“ยืนบื้อทำอะไร!”
เขาตะโกนใส่บอดี้การ์ดที่เหลือ
พวกบอดี้การ์ดถึงได้สติ แล้วกรูกันเข้าไปพร้อมกัน
บอดี้การ์ดของกลุ่มบริษัทตระกูลกู้ไม่เคยเป็นแค่พวกนักเลงธรรมดา พวกเขาประสานงานกันเป็นอย่างดี รุกถอยมีแบบแผน เมื่อลงมือจริงย่อมไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้แยกจัดการทีละคน
หลินหว่านฉิงเพิ่งผ่อนลมหายใจได้ไม่นาน ก็กลับกลั้นหายใจขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉินเยี่ยน ระวัง!”
กู้ถิงเฉินหันขวับไปถลึงตาใส่เธอ
หลินหว่านฉิง “...”
หัวหน้าบอดี้การ์ดดิ้นขัดขืนอยู่สองสามครั้ง
ฉินเยี่ยนรู้ว่าอีกฝ่ายคิดฉวยโอกาสหนี จึงเตะกวาดซ้ายขวา ล้มบอดี้การ์ดไปสามคนทันที
ผู้คนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่รอบ ๆ รีบถอยไปทางเคาน์เตอร์บาร์ กลัวว่าจะถูกลูกหลงหากไม่ทันระวัง
ลูกน้องของกู้ถิงเฉินไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดาจริง ๆ พวกเขาผ่านการฝึกมาอย่างดี ประสานงานกันได้อย่างลงตัว ความสามารถระดับนี้ถือเป็นชั้นแนวหน้าในวงการรักษาความปลอดภัยระหว่างประเทศ
น่าเสียดายที่ฉินเยี่ยนไม่ใช่คู่ต่อสู้แบบที่พวกเขาเคยเจอ
เขาคลุกคลีอยู่ท่ามกลางดงกระสุน ผ่านอันตรายถึงชีวิตมาแล้วอย่างแท้จริง ระดับนี้สำหรับเขาไม่ต่างอะไรกับเด็กอนุบาลเล่นสมมติ
ฉินเยี่ยนล็อกตัวหัวหน้าบอดี้การ์ดไว้ อาศัยแรงของอีกฝ่ายต้านการโจมตีจากรอบด้าน ทุกกระบวนท่าดุดันเฉียบคม บอดี้การ์ดหลายคนเพิ่งเข้าประชิดก็ถูกบีบให้ถอยไปทีละคน กระทั่งโอกาสสวนกลับยังไม่มี
เพียงชั่วครู่ บอดี้การ์ดที่เมื่อครู่ยังฮึกเหิมก็ล้มระเนระนาดอยู่รอบด้าน
ทุกคนเห็นแล้วต่างตาค้าง
หนุ่มคนนี้โหดเกินไปแล้ว!
เจ้าของบาร์ทำงานในวงการนี้มาหลายปี เห็นการตีกันทะเลาะวิวาทมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครเก่งขนาดนี้มาก่อน!
ลงมือครั้งเดียวก็ชี้ขาด รวดเร็วสะอาดหมดจด ไม่อืดอาดยืดยาด ดูไม่เหมือนคนฝึกวิชาทั่วไป แต่เหมือนทหารที่ผ่านการฝึกมาอย่างมืออาชีพมากกว่า
กู้ถิงเฉินเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
นับตั้งแต่รับตำแหน่งประธานกลุ่มบริษัทตระกูลกู้มา กู้ถิงเฉินก็สุขุมเยือกเย็นเสมอ ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มลงมาตรงหน้า เขาก็ยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน
แต่ในเวลานี้ เมื่อมองบอดี้การ์ดที่ล้มกองอยู่ เขากลับเสียการควบคุมเป็นครั้งแรก
กู้ถิงเฉินหันไปถามหลินหว่านฉิงเสียงเข้ม “เขาเป็นใครกันแน่?”
หลินหว่านฉิงชะงักไปเล็กน้อย
เธอเองก็เพิ่งรู้จักฉินเยี่ยนวันนี้ จึงตอบคำถามของกู้ถิงเฉินไม่ได้ ต่อให้รู้ เธอก็ไม่มีทางบอกเขา
หัวหน้าบอดี้การ์ดยังคงหาทางดิ้นให้หลุดจากการควบคุมของฉินเยี่ยน หวังพลิกสถานการณ์กลับมา
ฉินเยี่ยนแค่นเสียงเย็นชา
“กระบวนท่าที่สอง!”
เขาไม่ได้ชก แต่ใช้ศอกกระแทกแขนที่อีกฝ่ายยกขึ้นป้องกัน จากนั้นก็ตามด้วยเข่ากระแทกอย่างฉับไว เข่าอัดเข้าที่ท้องของหัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างแรง
สีหน้าหัวหน้าบอดี้การ์ดซีดเผือด ร่างกายงอตัวลงตามสัญชาตญาณ
ตั้งแต่เริ่มลงมือจนถึงถูกกดไว้ ใช้เวลาเพียงสองกระบวนท่าเท่านั้น
“สามกระบวนท่าหรือ?”
ฉินเยี่ยนก้มมองเขา สีหน้าสงบนิ่ง “ยังเหลืออีกหนึ่งกระบวนท่า”
ทุกคนถึงได้เข้าใจความหมายของฉินเยี่ยน
“เขากำลังนับกระบวนท่าอยู่เหรอ?”
เมื่อครู่หัวหน้าบอดี้การ์ดบอกว่าจะล้มเขาให้ได้ภายในสามกระบวนท่า เขาก็เลยคิดจะปราบอีกฝ่ายภายในสามกระบวนท่าเหมือนกันหรือ?
“โคตรเจ๋ง!”
“ตกลงคนคนนี้เป็นใครกันแน่?”
“หรือจะเป็นแชมป์ศิลปะการต่อสู้?”
ผู้คนในบาร์เริ่มคาดเดาตัวตนของเขา
หัวหน้าบอดี้การ์ดฟังแผนของฉินเยี่ยนเข้าใจ ทั้งตกใจทั้งโกรธ ลูกผู้ชายยอมตายได้แต่ยอมถูกหยามไม่ได้ เขาจะขายหน้าต่อหน้าเจ้านายอีกไม่ได้เด็ดขาด!
เขาฝืนทนความเจ็บปวดที่ท้อง บิดตัวอย่างแรงเพื่อดิ้นหลุด อย่างไรเสียเขาก็ผ่านการฝึกมาอย่างมืออาชีพ ปฏิกิริยาจึงเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เมื่อหลุดพ้นแล้วเขาไม่ถอยกลับ แต่ฉวยโอกาสเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ขมับของฉินเยี่ยนทันที